Holebiplus

De pride van zaterdag 12 mei zal worden overschaduwd door twee gebeurtenissen. De laffe moord op Ihsane Jarfi en de onaanvaardbare partijdigheid van de Belgische justitie in de rechtszaak tegen Mgr. Léonard. De eerste is vermoord met homofoob geweld, de tweede wordt niet vervolgd omwille van zijn homofobe uitspraken.

Brussel bevriezen

"Om ook paradedeelnemers en toeschouwers op de stoep deze boodschap mee te geven stopt om half vier de optocht, zwijgt de muziek op de praalwagens en vanaf het podium komt het signaal waarop heel de stoet en de volledige village stil worden, bevriezen. Alle geluid stopt, alle deelnemers gaan zitten en er volgt een oorverdovende stilte, drie minuten aaneen. Daarna staat iedereen op in een enorme kreet van solidariteit en van protest tegen homo- en transfoob geweld." Dat zijn de instructies van de pride-organisatoren en ik denk dat ze overschot van gelijk hebben om Brussel 'stil te leggen'.  De boel 'bevriezen' is het enige actiemiddel dat echt helpt.  Het is ook de essentie van staking als wapen tegen onrecht en sociale afbraak zoals de collega's van die andere 'allochtoon', de MIVB-controleur Iliaz Tahiraj het hebben gebruikt om een veiliger werkmilieu af te dwingen. Blokkeren die handel tot men toegeeft aan onze eisen.  

Sp.a-minister kweekt nieuwe homobashers 

Moet er eerst een dode vallen? vroeg ik mij vorige zomer af. Ja dus.  En dan nog vlak voor de pride. Dat de pride wel degelijk onze enige echte machtsontplooiing is merk je aan wat de voorbije week gebeurde. Donderdag werd de top van de Belgische LGBT-beweging dringend bijeengeroepen en ontvangen (foto onder) door Di Rupo. Nu kon het niet snel genoeg gaan. Tegelijk overhandigden Karolien Debecker (MNM-dj) Lieven Debrauwer (regisseur) en initiatiefnemer Jan Roegiers (Sp.a) een petitie aan Premier Di Rupo. De petitie werd ondertekend door meer dan 10.000 mensen en eist een kordaat optreden tegen homofoob geweld.  Een vorm van protest die aansloeg bij het publiek. Ik heb de petitie ondertekend, maar ook mijn kritiek erop geformuleerd.  In een opiniestuk schrijft Jan Roegiers: "Laat ons ook eindelijk de voedingsbodem voor homohaat en homofobie wegnemen. Laat ons het probleem bij de wortel aanpakken. We leven in een heteronormatieve maatschappij. Mannetje-vrouwtje wordt voorgesteld als de enige zaligmakende norm, zelden of nooit wordt afgeweken van dat ideale plaatje." Dat mag dan waar zijn, het is slechts een stuk van de oplossing. Terwijl hij met zijn petitie bij Di Rupo aan de deur stond las ik dat zijn partijgenote Monica De Coninck een grondige hervorming van de werkloosheid zal doorvoeren. 50.000 gezinshoofden verliezen vanaf november 12,5% van hun uitkering, 50.000 alleenstaanden verliezen 17,5%, 25.000 samenwonenden verliezen 41,5% en vallen terug op 484 euro per maand. Meer armoede, meer ongelijkheid. Nog meer gefrustreerde jongeren op straat die hun woede tegen dit systeem koelen op de eerste de beste.  Op deze manier kweekt men nieuwe homobashers aan de lopende band. "De wetenschap leert: hoe meer ongelijkheid in een samenleving, hoe groter de drang in sommige groepen om andere groepen als 'nog minder-waardiger' te bestempelen en erop te schoppen. Verminder dus ook de ongelijkheid."  Dat schrijft Guy Tegenbos, niet bepaald een extreem-linkse rakker, in De Standaard.

Homofobie bestrijden met racisme? 

De tekst van Jan Roegiers die aan Di Rupo werd overhandigd bevat ook dat ene venijnige zinnetje: "Want we stellen vast dat de homobashers vaak jongeren van allochtone afkomst zijn, het is cruciaal om ook die jongeren ervan te overtuigen dat we allemaal gelijk voor de wet zijn.". Is dit kwade wil of gewoon onkunde? Moesten er eerst drie Belgen betrokken zijn bij de moord op een allochtoon voor men ophoudt met dit soort onzin te schrijven? Zoiets is gewoon koren op de molen van racistische partijen. Dat 'gelijk voor de wet zijn' klinkt ook wel heel cynisch als je bedenkt dat vele van deze jongeren wegens hun huidskleur of hun accent minder gemakkelijk aan werk geraken. Door het racisme zijn ze helemaal niet gelijk voor de wet. 

De open houding van de ouders van Ihsane heeft dit soort racistische redeneringen intussen gerelativeerd. Tot verbazing van velen bleken ze hun zoon te accepteren ondanks het feit dat hij homo was. Koran of geen koran. Voor sommigen een donderslag bij heldere hemel, voor anderen - die 'allochtonen' niet als vijanden van een andere planeet zien maar als vrienden en bondgenoten - geen verrassing. 

Léonard buiten schot 

Er worden in dit land LGBT's in mekaar geramd en vermoord, in scholen gepest tot ze depressief worden of zelfmoord plegen. De man die zichzelf heeft uitgeroepen tot de ideoloog en patroonheilige van deze haatcultus wordt ongemoeid gelaten. Ik heb het over onze superhomofoob Léonard. Een klacht van Jean Marie De Meester werd in Antwerpen onontvankelijk verklaard omdat hij niet kan aantonen dat hij persoonlijke schade lijdt van het homofobe gekakel van de aartsbisschop. Dat zou ook niet nodig geweest zijn had het CGKR (Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding) niet halstarrig geweigerd om zich in deze zaak burgerlijke partij te stellen. Het CGKR is een door de overheid gecontroleerde instantie die verondersteld wordt iniatiatieven te nemen of te ondersteunen bij racistische en homofobe kwesties. De botte weigering van het CGKR was een eerste teken dat het niet gemakkelijk zou zijn. De LGBT-koepel çavaria, die haar strategie 'afstemt' op die van het CGKR, weigerde na herhaaldelijk aandringen ook om deze zaak te steunen. Zowel çavaria als het CGKR beschikken over een inventaris van bewijzen hoe homofobie mensen treft.  Het Hof van Cassatie in Brussel gaf het gerecht in Antwerpen gelijk. Léonard wordt tenvolle gesteund door zijn vriendjes in Cassatie, die als lid van Opus Dei of als prof aan de universiteit innig met hem verbonden zijn. Léonard wordt in België niet vervolgd omwille van zijn homofobie. Met schuldig verzuim van het CGKR en çavaria.  Misschien moet Jan Roegiers met deze geestelijke leider maar eens gaan praten zoals hij in zijn petitie oppert? Of wordt Léonard binnenkort op het matje geroepen bij Di Rupo?

De groeten aan Léonard 

“België moet wat gelijkheid van de rechten van de holebi’s en de transgenders betreft een voortrekkersrol spelen”  staat in het regeerakkoord van de regering Di Rupo. België als model voor de rest van de wereld?  Eigenlijk is dit gewoon een grap. De hoogste kerkelijke gezagsdrager in dit land krijgt een vrijgeleide om homofobie te verkondigen en dat weten ze in het buitenland ook.  Ik wil wel eens horen hoe Di Rupo, of zijn minister van Buitenlandse Zaken Steven Vanackere, het gaan aanpakken om buitenlandse staatshoofden te interpelleren over hun homofobe politiek. "Doet U vooral mijn groeten aan Mgr. Léonard!" hoor ik ze daar in Afrika al roepen.  

Tijd voor iets anders? 

De kritiek op de koepelorganisatie çavaria ('Opkomen voor holebi's en transgenders') dat ze de feiten achterna lopen is terecht. Zonder Outrage! zou er rond homofoob geweld niets wezenlijks gebeurd zijn. Zonder Merhaba stonden allochtone LGBT's nog in de kou. Zonder Merhaba en Mikpunt zou er geen duidelijke verklaring tegen het racisme gepubliceerd zijn door çavaria.  Moet er een alternatief voor çavaria komen?  Daarover is al een tijdje discussie. Wat er in elk geval ontbreekt is een bundeling van krachten die de officiële, compleet door de overheid gedomineerde koepelorganisatie een onvoldoende geven. Dat zou niet de eerste keer zijn.  Naast de koepelorganisatie bestond gedurende 25 jaar (1975-2000) een links-militante beweging: De Rooie Vlinder (1975 – 80) en het Roze Aktiefront (1980 – 2000). Deze 'tweede pijler' stimuleerde zowel het activisme als de politieke discussies in de beweging. Onderwerpen zoals de pride, aandacht voor gender en solidariteit met het zuiden werden door hen geïntroduceerd. Soms werkten ze samen met de koepelorganisatie, vaak ontwikkelden ze ook initiatieven op eigen kracht.  De afwezigheid van dergelijke organisatie laat zich duidelijk voelen. 

Verlengstuk van de overheid

De Rooie Vlinder (hier één van hun teksten) en het Roze Aktiefront (RAF) waren linkse organisaties.  Intussen hebben alle partijen hun interesse getoond voor de LGBT-gemeenschap. Terwijl in de tijd van de Rooie Vlinder er enkel steun kwam van de kleine linkse partijen hebben nu alle partijen hun homo's en lesbiennes van dienst. Dat zal - in dit verkiezingsjaar - zeer duidelijk te zien zijn in de pride. Die partijen doen veel goeds, maar fungeren tegelijk ook als waakhond: door te bepalen wie subsidies krijgt en hun mannetjes in de koepelorganisatie te zetten maken ze van çavaria in feite een verlengstuk van de overheid. Van militante beweging tot gewillige ambtenaren.  Dat is de reden waarom çavaria weigerde om Léonard juridisch aan te pakken. Léonard behoort tot de machtselite van dit land. Geen enkele politieke partij voelt zich geroepen om tegen zijn kar te rijden. çavaria kan zich in dit dossier niet profileren, al zouden een aantal actvisten van çavaria dat best wel willen. En zo doet de LGBT-beweging eigenlijk enkel nog wat voor het systeem aanvaardbaar is. 

MIVB op de pride 

Een radicalisering kan in twee richtingen. De ene richting is dat de beweging terugplooit op zichzelf en elke vorm van solidariteit met andere onderdrukten afwijst. Dan komen we in een 'eigen volk eerst' scenario terecht. De twee optie is het ontwikkelen van die solidariteit door het zoeken naar gemeenschappelijke strijdpunten. Het geweld is daarvan een actueel voorbeeld. Het Roze Aktiefront zocht actief naar bondgenoten bij andere onderdrukte groepen en sloot aan bij strijdbewegingen. Mocht het RAF nu nog bestaan dan waren we zekere naar de betogingen van het MIVB-personeel getrokken om onze solidariteit te betuigen en hen te informeren hoe wij worden geconfronteerd met homofoob geweld. 

We hadden hen ook uitgenodigd om deel te nemen aan de pride. We hadden onze leden in de vakbonden gemobiliseerd.  Zo 'extreem-links' is dat niet. Zelfs een zittend politicus is het daarmee eens. Staatssecretaris in de Brusselse Hoofdstedelijke Regering Bruno De Lille schrijft in een opiniestuk: "Ik hoop dan ook dat de Belgian Pride dit jaar nog diverser zal zijn dan de vorige jaren. Dat we niet alleen holebi’s en transgenders zullen zien maar ook hetero’s, de madammen van hollaback, moslimvrouwen met en zonder hoofddoek, de jonge gasten die de discotheken niet binnenkunnen, de interimkrachten die de stempel ‘allochtoon’ kregen en nergens aan de slag mogen, … Want we voeren dezelfde strijd." 

Ik kreeg vandaag een mail van iemand die schreef: "Ik wil graag aan iets meewerken, omdat ik voel dat de nood groot is, maar enkel indien het een andere wereld een stapje dichter brengt. Zoals jullie dat vroeger zeiden: "Ik wil geen plekje onder de zon, ik wil een ander strand." 

Wordt vervolgd.

Naam: onbekend 

Beroep: scholier 

Seksuele voorkeur: homo 

Religie: katholiek 

Doodsoorzaak: zelfdoding onder druk van Mgr. Léonard

Naam: onbekend 

Beroep: verstekeling 

Seksuele voorkeur: onbekend 

Religie: onbekend 

Doodsoorzaak: uitputting

Naam: Iliaz Tahiraj 

Beroep: MIVB-controleur 

Seksuele voorkeur: vermoedelijk hetero 

Religie: Moslim 

Doodsoorzaak: geweld

Naam: Ihsane Jarfi 

Beroep: Verkoper

Seksuele voorkeur: homo

Religie: Moslim

Doodsoorzaak: geweld

Twee doden zonder naam

De anonieme scholier die zelfmoord pleegde omdat hij de homofobie in zijn omgeving niet meer aankon. Het soort homofobie dat je kop binnensijpelt via de lessen godsdienst. Dergelijke doden zijn enkel statistisch, meestal komen we hun naam niet te weten. We weten  dat Mgr. Léonard dat soort doden op zijn geweten heeft.  De zelfmoordcijfers bij LGBT-jongeren komen niet uit de lucht vallen. Léonard roept  niet op om homo's te vermoorden. Zijn aanpak is geweldloos of liever: hij laat het geweld  door de slachtoffers zelf plegen. Op zichzelf. Léonard heeft schone handen. 

De tweede anonieme dode crepeerde in een container op de grote oceaan. Ook zijn naam is onbekend. Hij was op weg naar een beter leven. Dat dacht hij tenminste. 

De derde dode heet Iliaz Tahiraj. Zijn collega's van de MIVB grepen zijn overlijden aan om de regering zwaar onder druk te zetten. ze hielden voet bij stuk tot ze resultaten zagen. Als werknemers bij het openbaar vervoer kunnen ze dat.  

"Onze dode"

De vierde dode is pas begraven. Zijn naam is Ihsane Jarfi. Hij wordt door de LGBT-beweging geclaimd als  'ons eerste dodelijk slachtoffer van homofoob geweld'. Maar wacht eens even... hij was ook allochtoon en moslim. Zijn broer wijst terecht op racisme als mogelijk motief. In welk hokje moeten we hem nu eigenlijk onderbrengen? Het is moeilijk om mainstreammedia wakker te schudden voor het gevaar van racisme en islamofobie. Vormen van uitsluiting in ‘moslimlanden’ ver weg lijken belangrijker dan discriminatie van moslims in eigen land.  Echt veilig kan je dit land ook niet noemen. Fourat Ben Chikha reageerde op Facebook: "En ik die dacht als 'allochtone homo' dat we het geluk hebben om in België te leven. Dat we hier tenminste niet moeten vrezen voor ons leven. Ik hoop dat bij deze dat de urgentie bij onze beleidsmaker eindelijk is ontwaakt want Ishane zal nooit meer kunnen ontwaken." 

Iedere dode zit  in een hokje. Als het meevalt komen bij hun overlijden mensen die ook in dat hokje zitten op straat om te protesteren. Met wisselend succes. Na enkele dagen verdwijnen ze weer. Dat wordt netjes georganiseerd en geregeld. Iedereen houdt zich meestal aan die regeltjes.  Behalve dan misschien de MIVB-werknemers. Die begrepen dat het volgen van de regeltjes meestal niet tot resultaten leidt in dit soort situaties.

Geweld is troef

De wereld lijkt alsmaar gewelddadiger te worden.  De oorzaken zijn niet ver te zoeken.  Guy Tegenbos schreef: "Men moet ook de relatie durven zien met de groeiende ongelijkheid in onze steden. De wetenschap leert: hoe meer ongelijkheid in een samenleving, hoe groter de drang in sommige groepen om andere groepen als 'nog minder-waardiger' te bestempelen en erop te schoppen. Verminder dus ook de ongelijkheid."  

Paul Verhaeghe, klinisch psycholoog en psychoanalyticus aan de UGent ziet het zo: "De financiële gevechten tussen de eurolanden illustreren wat het met mensen doet. Solidariteit wordt een kostbare luxe en moet de plaats ruimen voor tijdelijke coalities met als voornaamste zorg dat men er meer winst uit haalt dan de anderen. Diepgaande sociale banden met collega's zijn daardoor uitgesloten, een emotionele betrokkenheid bij het werk zelf is er nog nauwelijks en al helemaal niet meer bij het bedrijf. Pesten was vroeger een probleem op de scholen, nu is het volop aanwezig op de werkvloer, als een typisch symptoom van onmacht. Onderhuids leeft er angst, van faalangst tot ruimere sociale angst." 

Wat doen wij?

Zaterdag is het Pride en dan is het aan de LGBT's om uit hun hokje te komen. Ze zullen dat massaal doen en ze zullen hun woede uitschreeuwen. Daana gaan ze feesten en op zondagavond kruipen ze terug in hun hokje. Of ze staan zondag op tijd op en trekken naar Luik, waar een protestactie plaatsvindt onder de slogan:  Liège crie contre l'homophobie  Onze vertegenwoordig(st)ers zullen later ontvangen worden door de premier. Dat kon hij echt niet meer uitstellen, zeker omdat de moord op Ihsane vlak voor de pride gebeurde. Hij moet zich daar immers ook nog kunnen vertonen zonder al teveel gezichtsverlies.  Veel druk zal de LGBT-beweging niet kunnen zetten. Holebi's en transgenders kunnen immers de hoofdstad maar enkele uren lam leggen en dat is een groot verschil met de MIVB-mensen.  Het zou geweldig zijn moest het personeel van de MIVB ons bijspringen en mee actie voeren tegen het geweld dat LGBT's overkomt. Maar dan moeten we wel en en ander herdenken. Dan moeten ook wij uit ons hokje komen als een ander deel van de bevolking met geweld geconfronteerd wordt.  Voorlopig gebeurt dat niet en dat is jammer. 

"Onze premier"

Stel dat Di Rupo op zijn afspraakje met de LGBT-beweging ook het personeel van het openbaar vervoer, asiel-actvisten, jongerenbewegingen en leden van de allochtone organisaties voor zijn deur ziet staan. Hij zou dan moeten luisteren naar iedereen die geconfronteerd wordt met geweld en hij zou verplicht zijn om een beleid te bedenken dat niet de symptomen, maar de werkelijke oorzaken van dat geweld aanpakt.  Dat is meer dan "Hoe kunnen we meer blauw op straat krijgen?"  

Op de pride zal het thema  Zichtbare Burgers centraal staat.  Hopelijk wordt daar ook iets gezegd over die andere drie doden. 

Op 22 april werd de 32-jarige Luikenaar Ihsane Jarfi als vermist opgegeven. Dinsdag werd zijn stoffelijk overschot gevonden in een veld in de buurt van Nandrin. Hij werd mishandeld en zwaar gewond achtergelaten door drie jonge mannen uit reactie op seksuele voorstellen van Ihsane.

Ihsane was gezien terwijl hij instapte in een grijze VW Polo. Er zouden zich vier personen in de auto hebben bevonden. Ze werden geïdentificeerd. Het gaat om Jeremy W., Jonathan L. en Mutlu K. De vierde persoon wordt nog gezocht. Het viertal was die 22ste april op stap om een verjaardag te vieren. De vier mannen hielden halt ter hoogte van de Rue des Mineurs tegenover de drankgelegenheid 'Open Bar'.  Ze waren gestopt toen ze een meisje - in het gezelschap van Ihsane - hadden opgemerkt. Ze vroegen haar om in te stappen maar dat weigerde ze. Ihsane wilde wel mee met hen en stapte in.

Geslagen na seksuele voorstellen

Jeremy W. en Jonathan L. legden gedeeltelijke bekentenissen af. Ze geven toe het slachtoffer te hebben geslagen. Aanleiding was dat Ihsane hen seksuele voorstellen had gedaan. Ze waren Luik uitgereden richting Marche. De auto stopte ter hoogte van het veld waar Ihsane werd gevonden. Hij werd met geweld uit de wagen gesmeten, bewerkt met vuistslagen en geschopt. Volgens het tweetal was Ihsane nog in leven toen ze hem achterlieten. Mutlu K., de derde verdachte, ontkent alles. De gerechtelijke politie zoekt verder naar de vierde persoon, die blijkbaar eigenaar is van de auto en er ook mee reed. Volgens de twee mannen die bekenden was hij ook betrokken bij het geweld. De drie mannen zijn aangehouden op verdenking van diefstal met geweld.

Eerste reacties

"Het gaat om de eerste dode door homofoob geweld in België", zegt Vincent Bonhomme, projectcoördinator bij Arc-en-Ciel Wallonie. "We vermoeden dat de bevolking en de overheid homofobie onderschatten en vragen van de overheid een anti-discriminatieplan. Het gaat waarschijnlijk niet om de eerste homofobe moord, maar wel als de eerste die zo gekwalificeerd wordt. Sinds 2006 zijn de parketten en de politie verplicht zoiets te melden."  De organisatie zal de komende dagen overleggen met de de instanties te Luik om de motieven en gevolgen van de moord nader te onderzoeken.

“Een dergelijke intolerante haatcultuur mogen we niet toelaten. Onze moderne samenleving, en vooral onze politieke, culturele en religieuze leiders moeten dit krachtig veroordelen”, zegt Yves Aerts van de Vlaamse holebi- en transkoepel çavaria. 

Het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding zal zich burgerlijke partij stellen als het parket bevestigt dat Jarfi slachtoffer werd van een homofobe misdaad", aldus Edouard Delruelle, adjunct-directeur van het centrum. 

Ishane wordt morgen op het islamitisch kerkhof van Jupile begraven. Zowel çavaria als Arc-en-Ciel Wallonie betuigen de familie hun medeleven.

Bron: La Meuse

Homoseksualiteit en etnisch-culturele minderheden. Een onmogelijke combinatie?  Brussel, Leuven en Gent werden dit jaar opgeschrikt door incidenten van geweld tegen homo's. Er werd steeds gewezen in de richting van allochtone jongeren. Soms terecht, vaak niet. In Nederland hebben de Marokkanen daar intussen een beter zicht op gekregen. Ze komen het U en mij vertellen op 8 juni.

Men verwijst ook graag naar het taboe rond homoseksualiteit binnen bepaalde minderheidsgroepen. Allochtone holebi's en transgenders ervaren heel wat drempels in hun emancipatie. Het is vaak niet evident om seksuele gevoelens te verzoenen met verwachtingen binnen het gezin of met hun geloof. Langs de andere kant wordt er vanuit traditionele holebi-organisaties vooral de klemtoon gelegd op coming-out.

Er beweegt heel wat

Merhaba - die de gespreksavond organiseert - werkt al jaren rond deze materie en ziet dat er de laatste jaren heel wat beweegt, zo ook bij verenigingen van etnisch-culturele minderheden (ECM). In Vlaanderen veroordeelde het Minderhedenforum meermaals met klem geweld omwille van geaardheid en nam ze deel aan anti-geweldacties. Merhaba zelf is sinds enkele jaren zowel lid van de holebikoepel çavaria als een aantal koepels van etnisch-culturele minderheden.  

Lezing en sofagesprek

Het Samenwerkingsverband Marokkaanse Nederlanders (SMN) heeft de voorbije jaren in eigen kring gesprekken georganiseerd rond het thema homoseksualiteit, ondanks weerstand van de achterban. Mohammed Bencheikh en Habib El Kaddouri (foto's links) vertellen hoe het project rond 'homo emancipatie' is gegroeid, welke weerstanden ze al dan niet hebben overwonnen en wat de perspectieven zijn voor de toekomst.

Wat denken de Marokkaanse Belgen?

Nadien gaan we in gesprek met vertegenwoordigers van enkele Belgische verenigingen. Mohammed Chakkar (Federatie Marokkaanse Verenigingen), Ursula Jaramillo (Minderhedenforum), Yilmaz Koçak (CDF) en Suzanne Monkasa (CCAEB) praten met moderator Riadh Bahri (VRT, foto rechts) over weerstanden die zij zien in het bespreekbaar maken van homoseksualiteit en welke rol organisaties voor etnische en culturele minderheden in deze kunnen spelen.

Psychotherapeute Sultan Balli blikt terug op avond en  gaat na welke implicaties een grotere bespreekbaaheid kan hebben op vlak van relatievorming van allochtone holebi's met hun partner, familie en vrienden.

Vrijdag 8 juni om 19u30 in het Atlasgebouw - zaal Canvas, Carnotstraat 110 2060 Antwerpen. Deelname gratis. De plaatsen zijn beperkt. Snel inschrijven dus via communicatie@merhaba.be.

Minderheden tegen elkaar uitspelen, we weten ook in België wat dat betekent. De NOM (National Organization for Marriage) is een Amerikaanse organisatie die actie voert tegen het openstellen van het huwelijk voor koppels van hetzelfde geslacht. Om hun doel te bereiken proberen ze conflicten tussen minderheden uit te lokken.

De mensenrechtenorganisatie Human Rights Campaign kon de hand leggen op een intern rapport van de NOM waarin deze haar strategie uit de doeken doet. Opvallend is dat de organisatie probeert een wig te drijven tussen de verschillende minderheden in het land. Ze proberen dit te doen tussen LGBT's en  Afro-Amerikanen. Ook willen ze het verzet tegen het huwelijk voor LGBT-koppels tot een sleutelbegrip in de identiteit van Latino's laten uitgroeien. Momenteel ziet het er naar uit dat beide etnische gemeenschappen een steeds groter deel gaan uitmaken van de Amerikaanse bevolking.  De keuze van de NOM om op zwarten en latino's in te werken is dus niet toevallig.

Haaks op de realiteit

De architecten van deze strategie gaan er vanuit dat de LGBT-gemeenschap zich volledig gescheiden bevindt van de etnische minderheden.  Ian S. Thompson (foto) van de mensenrechtenorganisatie The American Civil Liberties Union (ACLU) wijst er in een artikel op dat dit gelukkig niet het geval is. 

28 procent méér gemengde koppels

Recente cijfers geven aan dat interraciale en inter-etnische huwelijken in de VS toenemen. Tussen 2000 en 2010 zelfs met 28 procent. Bij gelijkgeslachtelijke koppels valt dit nog meer op.  De UCLA School of Law publiceerde cijfers die aantonen dat koppels van hetzelfde geslacht vaker samengesteld zijn uit partners van verschillend ras of etnische achtergrond. Ze hebben bovendien ook vaker kinderen: één derde van de koppels met een Latino-partner heeft kinderen. Het aantal leiders uit religieuze en mensenrechtengroepen die hun steun betuigen aan het recht om te kunnen trouwen met iemand van hetzelfde geslacht neemt ook toe. Het gaat dus de goede kant op en dat is niet naar de zin van de extreem-conservatieven in de VS. Het is bekend dat dergelijke groepen nog steeds kunnen wegen op de publieke opinie en de besluitvorming.

De 'verdeel en heers' strategie van de NOM staat haaks op de maatschappelijke evolutie. De LGBT-gemeenschap wordt niet minder, maar meer divers. Dat is goed nieuws. Anderzijds weten we dat ook in België nog moet gewerkt worden aan een goede verstandhouding tussen LGBT-gemeenschap en  Belgen van buitenlandse afkomst. Een duidelijke standpunt tegen racisme is hierbij elementair. 

Op de foto's: protest in de jaren '50 tegen gemengde huwelijken (in zwartwit) en protest tegen openstelling van het huwelijk voor homokoppels begin deze eeuw. 

In de Pride Week delen çavaria, Wel Jong Niet Hetero en de roze huizen regenboogstickertjes en een flyertje uit aan treinreizigers en voorbijgangers in verschillende stations. 

De actie is intussen een jaarlijkse traditie geworden en is een vaste waarde in de Pride Week. Jouw helpende hand is meer dan welkom. Na de actie krijgt iedereen een gratis ontbijt. De Pride Week mondt uit in de jaarlijkse optocht die dit jaar plaats heeft op zaterdag 12 mei.

Antwerpen-Berchem, maandag 7 mei, 7u30-8u30

Hasselt, dinsdag 8 mei, 7u30-8u30

Gent-Sint-Pieters, woensdag 9 mei, 7u30-8u30

Brussel Centraal, donderdag 10 mei, 7u30-8u30

Kortrijk, donderdag 10 mei, 7u30-8u30

Leuven, vrijdag 11 mei, 17u-19u

Alle info over de Pride (week)

Update 15:19 5-4-2012 Jan Roegiers schrijft op Facebook dat hij de Eric Smout van Democrazy heeft voorgesteld om het concert toch te laten doorgaan met (ik citeer) "een stevige en actief uitgedragen boodschap door artiest en concertorganisator van verdraagzaamheid en waarin afstand wordt genomen van homofobie. Ook tijdens het concert." (Dat is ongeveer wat ook tijdens het concert van Section D'Assaut gebeurd is in de AB.)  Hij reageert hiermee op mijn artikel. Ik heb Eric Smout om een reactie gevraagd.