05-09-12

Eerste tien jaar RAF staan online

RAF_Logo0003.jpgDe eerste 10 (bijna 11) jaar van het RAF (Roze Aktiefront) staan online. Deze periode (1981 tot 1991) is eigenlijk de verdere uitwerking van wat De Rooie Vlinder tussen 1976 en 1981 al had gedaan: de LGBT-beweging activeren, radicaliseren en een breder perspectief geven.

Eliane Morissens_Docu0001.jpgWe konden er al meteen invliegen met acties tegen het ontslag van Eliane Morissens, een lesbische lerares die zo moedig was een TV-interview weg te geven waarin ze de situatie op haar school uit de doeken deed.  Op 28 oktober 1980 verklaarde ze op de RTBF dat haar een directiefunctie geweigerd was omwille van haar seksuele geaardheid. Ze werd - bij wijze van tuchtmaatregel - 'in disponibiliteit gesteld' waardoor ze infeite geen les meer kon geven.  Er waren acties en Eliane trok naar de Raad van State, de Europese Commissie voor de Rechten van de Mens, maar haalde geen gelijk. Interessant is ook dat de Bestendige Deputatie die haar ontsloeg bestond uit leden van de Parti Socialiste. Elio Di Rupo (1951) was toen een prille dertiger die de strijd tegen het ontslag van zijn stadsgenote aan zich liet voorbijgaan.

Solidariteit was de boodschap

Haenen_Vincineau0001.jpgHet  RAF - dat bijna 20 jaar lang grotendeels enkel uit homomannen bestond - voerde dus zonder problemen actie voor een lesbische zaak. De solidariteit ging ook over de taalgrens. Niet alleen in de zaak Morissens, maar ook in de zaak Vincineau-Haenen. Daar ging het om twee mannen (Michel Vincineau was prof aan de ULB) die een homosauna runden en daarvoor in de gevangenis belandden. De klacht: 'het houden van een huis van ontucht of prostitutie'. De klacht was gebaseerd op wat in de strafwet onder het begrip 'ontucht' valt. De eis tot afschaffing van dit wetsartikel staat nog steeds in het eisenplatform van de jaarlijkse pride. De lijdensweg van de twee mannen duurde van 1984 tot hun uiteindelijke vrijspraak op 23 april 1987. 

Méér dan een LGBT-groep

Yvan Brys_mijnwerkers.jpgSolidariteit was voor het RAF iets wat niet ophield bij je seksuele geaardheid, ook al waren er vele acties ter ondersteuning van holebi's die gediscrimineerd werden.  Maar ook die strijd werd in een breder kader geplaatst. Toen Alfred Machela België bezocht om steun te zoeken voor de LGBT-beweging in Zuid-Afrika ging het ook over de strijd tegen het apartheidsregime. Onze solidariteit met de strijd tegen een homofobe wet in Engeland leerde ons ook het regime van Margaret Thatcher kennen. Toen ik later met de PVDA een solidariteitsbezoek bracht aan de stakende Britse mijnwerkers (foto) hoorde ik dat ook de LGBT-beweging in London solidariteitsacties op het getouw zette.Buschauffeurs.JPG Nog later kwam ik die activisten tegen op een conferentie van ILGA. Ze bleken actief te zijn in de Britse vakbond, die een grote LGBT-werking heeft. Dat soort initiatieven ontbreekt momenteel. We voeren actie tegen homofoob geweld in Brussel. Waarom zijn we niet solidair als de buschauffeurs op straat komen tegen het geweld dat hen treft? Ook onze protesten tegen de oorlog in de Golf waren niet voor iedereen evident. Geen nood: homo's die deze oorlog persé wilden steunen hoefden echt niet met ons mee te doen.

372bis_blog0001.jpgAfschaffing 372bis om mee te beginnen...

De acties tegen 372bis waren (lees zeker het verslagje van onze actie bij Etienne Cooreman) de voorbodes van de strijd die in de tweede periode van het RAF en ook nadien zou worden gevoerd: het invoeren van een antidiscriminatiewetgeving (die niet echt heel goed blijkt te werken), de openstellling van het huwelijk en het recht op adoptie (dat formeel bestaat, maar nog steeds problematisch is).  372bis was het enige discriminerende wetsartikel tegenover holebi's in België. Homoseksualiteit is hier nooit verboden geweest en heeft nooit tot de doodstraf geleid. 

Terug naar school

Scholen_b&w_pamfletten.jpgHet RAF ging ook in de aanval. In een samenleving zonder internet, met een nog zwaar door de katholieke kerk en de CVP (lees het verhaal van Dirk Cantillon er maar op na) gedomineerd openbaar leven zat je als jonge homo of lesbienne bijna in een totaal isolement. Dat hadden ook de RAF-militanten ervaren en dat is allicht de reden waarom er zoveel enthousiasme was voor de scholen-acties.  Hans Soetaert, een van de oprichters van wat nu WJNH is, schreef in de brochure die werd uitgegeven naar aanleiding van 10 jaar RAF: "Ik heb het RAF leren kennen toen ik nog op het college zat en daar folders werden uitgedeeld aan de schoolingang. Maar ik deed er niks mee. Daarmee kon ik niks doen. Iets bruikbaarders was hun 'Janet van Antwerpen' die in de wereldwinkel te koop was. Maar ook daar bleek dat janet-zijn vooral betekende politiek actief zijn en niet zozeer iets willen hebben met jongens of mannen. Maar, het moet gezegd: het RAF was er, in die woestenij van niks. Daar mogen ze trots op zijn."

Vlaams Blok, racisme, seksisme...

De ervaringen aan de schoolpoort leerden ons ook de homofobie van het Vlaams Belang (toen nog Vlaams Blok) kennen. In die periode werd het VB wat men noemde 'salonfähig' gemaakt. De militaire uniformen werden vervangen door maatpakken. Xavier Buisseret was nog iemand van de oude garde en vond dat een robbertje vechten met politieke tegenstanders moest kunnen. We voelden dat aan de lijve in Edegem.  Later zou het VB het RAF vooral juridisch het vuur aan de schenen leggen.

Tegen racisme_fascisme_seksisme.jpg

Ze lieten ook geen gelegenheid voorbijgaan om de activiteiten van de jongerengroepen te dwarsbomen. De strijd tegen het VB duurt nog altijd voort en daar zijn twee goede redenen voor. Niet alleen herneemt de partij de homofobie zoals die in alle wreedheid door de nazi's werd ontwikkeld. Er is ook het racisme dat ook onze beweging aantast.  Terwijl de nieuwe generatie LGBT-activisten kennis maken met het seksisme tegenover vrouwen liepen we begin jaren '80 al rond met een spandoek tegen racisme, fascisme en seksisme.  Allochtone jongeren bereiken lukte ons niet. Daarvoor was het wachten op een organisatie als Merhaba

Moet de premier aids krijgen?

1991_Yvan Brys_Niemand weet.jpgDe jaren '80 van vorige eeuw kregen we ook af te rekenen met dat andere gevaarlijke virus: hiv.  Het RAF wachtte niet op de overheid en dropte 30.000 folders met informatie over hiv in de Antwerpse brievenbussen. Toen Patrick Reyntiens ontslagen werd door Continental Foods organiseerden we een boycot van de producten die in dat bedrijf werden gemaakt. Geen mayonaise van Devos-Lemmens meer op tafel. Ik moet er nog altijd aan denken als ik aankopen doe. Hiv blijft een probleem, ook vandaag nog. Ik heb soms de indruk dat het voor de overheid niet echt een probleem is omdat het virus toch in een soort quarantaine blijft: de homopopulatie. Minderheden als vergaarbak van miserie: hiv bij de homo's, armoede bij de 'allochtonen'.

Hoogtepunt in 1990

1990_Roze Zaterdag0001.jpgHet koninginnestuk van het RAF gedurende die eerste tien jaar was de roze zaterdag van 5 mei 1990. Niet dat we daar alle credits voor opeisen. Het was de aanzet tot een grotere eenheid en slagkracht in de LGBT-beweging. De basis voor de jaarlijkse pride was gelegd. In 1992 zal het RAF aansluiten bij de koepelorganisatie Federatie Werkgroepen Homoseksualteit (FWH) en daar een stimulerende rol in spelen.  Jaren van vruchtbare samenwerking zouden volgen. Het RAF zou niet lang genoeg bestaan om als groep de resultaten van de strijd te kunnen analyseren. Pas in deze eeuw zouden de belangrijkste eisen van de beweging gerealiseerd worden. Maar zover zijn we nog niet. Er volgen nog tien boeiende jaren, de laatste van vorige eeuw, waarvan U zo snel mogelijk het verslag krijgt.

Als U nog materiaal hebt liggen dat iets te maken heeft met de LGBT-beweging in de periode 1981-2001 wil ik dat graag inkijken en copiëren. Geef een seintje.

De commentaren zijn gesloten.