29-09-12

Moslimhumor

 Moslimhumor_aamer-rahman-and-nazeem-hussain.jpg

Aamer Rahman en Nazeem Hussain

De Mohammedcartoons en de film “The Innocence of Muslims” brachten duizenden boze moslims op de been. Ze pikken het niet dat hun geloof het voorwerp is van spot. Hebben moslims gevoel voor humor?

De Standaard sprak met twee Australische stand-upcomedians die in Antwerpen een voorstelling gaven ("Fear of a brown planet") voor een grotendeels Marokkaans publiek. "Die video is gemaakt om te provoceren en te confronteren," zegt Nazeem Hussain, "maar dat is zeker niet de onderliggende oorzaak van de rellen en het geweld in sommige moslimlanden. Dat filmpje  triggert gewoon de frustratie van mensen die in armoede leven en systematisch onderdrukt worden. Wij kunnen ons dat nauwelijks voorstellen, wij leven in luxe en comfort, maar die woede is daar latent aanwezig." 

Moslimhumor_vlag0001.jpg"Natuurlijk keur ik het geweld en de moorden niet goed, maar ik begrijp wel hoe die film een katalysator kan zijn van dat ongenoegen. Het is ook niet de enige provocatie. Ik hoor in de comedyclubs voortdurend aanstootgevende grappen over de islam, en op het internet staan honderden beledigende filmpjes. Het is heus niet zo dat de moslims voor elke futiele grap of opmerking de straat opgaan, en ik vind dat persoonlijk ook niet nodig."

Grappen over de profeet?

Aamer Rahman: "Waarom zou ik lachen met onze eigen cultuur? Waarom zou ik mezelf neerhalen om jou te plezieren? Ik weet dat mainstream comedy nadrukkelijk antireligieus is, maar ik maak geen grappen over de dingen waar ik trots op ben. Ik wil met mijn comedy dingen uitdrukken die anderen niet uitdrukken. Er zijn al genoeg mensen die grappen maken over de islam, dus daar hebben ze mij zeker niet voor nodig." Hussain: "Ik lach gewoon met alles wat ik zelf grappig vind. En ik kan meestal niet lachen met seksistische of homofobe grappen, die hier vaak gelden als symbolen van de vrije meningsuiting. Ik verkies grappen die iets vertellen over de werkelijkheid, met een intrinsieke waarde, ook in mijn eigen show. Provoceren om te provoceren doe ik niet, en je zult me ook zelden horen vloeken op het podium."

Moslimhumor_profeet0001.jpg

"Is het ironie dat moslimcomedians met die manier van werken wel eens kunnen voldoen aan een behoefte bij een groot deel van het witte publiek: de mensen die even grote afkeer hebben van gore grappen als hun islamitische medeburgers?" vraagt Karel Michiels van De Standaard zich af. "Ik denk inderdaad dat een groot deel van het publiek de buik vol heeft van seks-, drugs- en alcoholgrappen", bevestigt Rahman. "Niet omdat ze zich gekwetst zouden voelen maar omdat ze die humor vervelend vinden. Veel mensen zijn opgelucht dat wij dat soort grappen niet maken, en delen onze interesse in de oorlog in Afghanistan en andere maatschappelijke problemen."

Witte mensen

Hussain: "Ik merk dat sommige witte mensen moeite hebben met die term, witte mensen. Er zijn Aziaten, en bruine mensen, en zwarte mensen, maar zelf willen ze liever niet benoemd worden. Voor mij  is het gewoon een woord om een bevolkingsgroep te omschrijven. Er zit niets denigrerends in. Als we al aanstootgevend zouden zijn, is dat omdat we dingen zeggen die nog nooit gezegd zijn op een podium. Voor ons, bruine mensen, gaat het om dagelijkse conversaties, maar plots zeggen witte mensen dat we geen grappen mogen maken over hen. Terwijl witte comedians wel grappen mogen maken over ons. ik ben niet bereid om op dat vlak compromissen te sluiten. Comedy is een avontuur in eerlijkheid. Zolang je eerlijk bent, en wat je zegt uit jezelf komt, kan niemand je vertellen wat goed en fout is."

De lachende moskee?

Moslimhumor_Nazeem Hussain0001.jpg

Wij hebben in Vlaanderen leren lachen met het geloof in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw. Komt er ook zo'n periode voor de moslims? "Geen sprake van", zegt Aamer Rahman. "Mislims breken niet met hun geloof en traditie. In het westen verwacht men misschien dat wij in de toekomst steeds meer afstand zullen nemen van de religie, zoals hier ook is gebeurd. Ik kan je verzekeren dat de moslims die weg nooit zullen opgaan."

Bron: De Standaard 29 september 2012

http://www.brownplanet.com.au/

 

21:45 | Permalink | Tags: moslim |  Facebook |

27-09-12

PVDA: Rood en Roze

Rood_yvan_niemand_weet001.jpg5 mei 1990, Stadspark, Antwerpen bij de start van de Roze Zaterdag

 

 

 

 

Een partij die op haar jaarlijkse feest een dame uitnodigt die tot de wereldtop van de holebi en transgenderstrijd mag gerekend worden. Niet slecht van de PVDA. Aan deze bijeenkomst met Mariela Castro gaat een hele geschiedenis vooraf. Hoe gaat de PVDA om met homoseksualiteit?

Petitie Piet Elen003.jpgDe links-progressieve LHBT-beweging kwam in 1976 uit de startblokken. De Rooie Vlinder was - in de goeie traditie van de revolutionaire jaren '60 - een radicale actiegroep. Toen één van hun militanten  in 1979 werd opgepakt wegens het verspreiden van een 'aanstootgevend' pamflet startte de Rooie Vlinder met een petitie waarin de vrije meningsuiting verdedigd werd.  Dokter voor het volk Kris Merckx en voorzitter Ludo Martens ondertekenden namens de PVDA, toen nog Amada (Alle Macht aan de Arbeiders). Lang voor andere politieke partijen steunde de PVDA de LHBT-beweging met woord en daad.

In 1979 werd Amada definitief omgedoopt tot PVDA (Partij van de Arbeid). In het partijprogramma wordt - op mijn voorstel -  artikel 117 opgenomen: "Elke discriminatie omwille van geslacht, godsdienst, nationaliteit, seksuele geaardheid, ras, enzovoort wordt verboden." rood&Roze_pvda logo.jpg

Intussen was deze jongen ook actief geworden in de beweging. Mijn eerste kennismaking was de eerste echte 'betoging' op 5 mei 1979. Een historische gebeurtenis, tien jaar na de nog méér historische opstand in New York rond de Stonewall Inn, een bar waar de homo's en de travestieten dagenlang de politie bekogelden met alles wat niet te heet of te zwaar was. De tweede betoging in 1980 zou plaatsvinden in Brussel. Ik nam een deel van de organisatie op mij, samen met activisten als Ludo Smits (nu eigenaar van de Red&Blue) en Willy Proot. Deze laatste zou ook voor een primeur zorgen door voor het eerst met een vakbondsspandoek in de betoging op te stappen, namens de ACOD-afdeling bij de VRT, die toen nog BRT heette. In Solidair, het PVDA-partijblad verscheen een interview met Willy.

372bis_blog0001.jpgOp de betoging van 1981 te Antwerpen verspreidde de PVDA deze sticker tegen artikel 372bis uit het strafwetboek.

In 1981 hield De Rooie Vlinder het voor bekeken. Militanten van de actiegroep vragen mij om mee na te denken over iets nieuws. Dat zou het Roze Aktiefront (RAF) worden.  De volgende twintig jaar zal deze organisatie mijn aandacht en tijd krijgen. Verschillende leden van de PVDA zullen een tijd meewerken.

Logistieke en politieke steun

ADW_spandoek_BLGP.jpgHet activisme dat door de Rooie Vlinder groeide en bloeide werd door het RAF verdergezet. Over de eerste tien jaar kan je de krachtlijnen nalezen op deze blog. De beweging in haar geheel kende een terugval: interne conflicten dreigden de bovenhand te krijgen en half jaren '80 kwam daar nog de aidsepidemie bovenop. 1990 werd het jaar waarop we lieten zien dat we onze slagkracht terugvonden. De eerste Roze Zaterdag vond plaats in Antwerpen, toevallig ook op 5 mei. De PVDA liep mee als enige politieke partij. Alleen de jongsocialisten (nu Animo) waren ook aanwezig met een delegatie.  We krijgen ook logistieke steun: we mogen de geluidsinstallatie van de PVDA gebruiken.  Dat soort materiële hulp kwam ook uitstekend van pas in 1997, toen de organisatoren van de Roze Zaterdag (die intussen was omgedoopt de de Pride) beslisten om de tien punten van het eisenplatform op reuzengrote spandoeken (foto) door de straten van Brussel te dragen. We mochten de  tien draagbedden van de PVDA lenen voor een prikje.

Consequent tegen racisme en fascisme

Verkrachting.jpgHet RAF stopte in 2001. In 2006 was ik mede-oprichter van Mikpunt, een groep die maar één doel had: holebi's en transgenders waarschuwen voor de homofobie van het Vlaams Belang.  Ook hier heeft de PVDA de voorbije decennia een belangrijke rol gespeeld, zowel in het bestrijden van het VB als in het steunen van de strijd voor gelijke politieke en sociale rechten. De website is een onmisbaar hulpmiddel voor wie wil weten hoe het VB echt denkt over holebi's. Het VB probeert nu immers hun homofobie zoveel mogelijk te camoufleren en misbruikt de homofobie bij sommige moslims om holebi's en transgenders in hun racistisch kamp te trekken. VB-kopstukken houden het momenteel liever stil dat ze homofoob zijn. Op de website kan je hun standpunten vinden vanin het begin tot nu.

Clabecq0001.jpg

Samen met de werkende bevolking

De PVDA zorgde vaak voor inspiratie. Solidariteit is altijd een van de speerpunten van de partij geweest. Communisten werken altijd met veel zorg aan de solidariteit tussen de onderdrukten: dat kunnen andere minderheden zijn, vrouwen, maar ook werknemers die vechten voor hun job of holebi's en transgenders uit andere landen en continenten.  Zo liep het RAF mee in diverse betogingen waaronder de (alweer historische) betoging in Tubize tegen de sluiting van het bedrijf Forges De Clabecq.(foto)  Dat jaar ondertekende vakbondsleider Robert D'Orazio met plezier het eisenplatform van de pride.

Rood&Roze_Catherine_Elio.jpg

Ik pakte in december 2011 die draad opnieuw op en trok samen met enkele kameraden naar de grote vakbondsbetoging tegen de besparingsplannen van de regering Di Rupo. Een homo als premier is prima, maar dat zijn regering bespaart op de kap van de kleine man en en vrouw maar de grote kapitaalbezitters buiten schot laat is niet aanvaardbaar. Onze bordjes met 'Elio this is not gay' werden druk gefotografeerd en becommentarieerd.  Solidariteit betekent voor mij ook: geen duimbreed toegeven aan racisme. Gelukkig vind een groot deel van de LHBT-beweging dat ook. Op de algemene vergadering van de koepelorganisatie çavaria werd het voorstel van mijzelf en enkele organisaties om een verklaring tegen racisme te publiceren unaniem aanvaard.

Rood&Roze_Mariela Castro_Manifiesta2012_267314_.jpg

LHBT-strijd is sociale strijd

De Cubaanse LHBT-actviste Mariela Castro (foto genomen op Manifiesta) was onlangs op bezoek in ons land. Ze geeft - vanuit de Cubaanse context - heel goed aan hoe ik het zie: "We moeten het niet hebben over de problemen van de LGBTI’s als een losstaand thema: die strijd is onlosmakelijk verbonden met de andere elementen van de sociale strijd. Vandaag bestaat de tendens wel om die twee uiteen te houden, maar dat helpt de strijd niet vooruit. Integendeel, de problemen worden opgesplitst en gebanaliseerd.

Rood&Roze_quote0001.jpgDenkt u dat holebi’s zich niet meer zullen inzetten voor de sociale strijd, eenmaal ze getrouwd zijn? Ik denk dat alle mensen die vechten voor hun rechten, met elkaar verbonden zijn. En hun problemen kunnen beter opgelost worden als ze zij aan zij staan,  elk met zijn of haar specificiteit. We moeten doorgaan met de strijd voor onze nationale onafhankelijkheid, strijden voor raciale en etnische gelijkheid, en het recht op de gezondheid en onderwijs voor onze bevolking blijven verdedigen. Al deze eisen zijn nauw met elkaar verbonden, je kunt niet voor het ene strijden en het andere aan de kant laten. Dat leidt enkel tot nieuwe overheersing."

Met de PVDA-delegatie op de Antwerp Pride van 2012 is de cirkel rond. PVDA-pionier Kris Merckx, (hier niet op de foto) die in 1990 ook mee opstapte, was er opnieuw bij. 

Rood&Roze_Antwerp Pride_181177_a.jpg

Ik sta op de PVDA lijst voor de Antwerpse gemeenteraad op nr. 22 en op de lijst voor de districtsraad van Borgerhout op nr. 6. Mag ik op jouw stem rekenen op 14 oktober?

19:52 | Permalink | Tags: cavaria, verkiezingen, pvda |  Facebook |

14-09-12

Afscheid Van Alex Cassiers

Alex Cassiers0003.jpgBegin september overleed de acteur Alex Cassiers. Hij gaf kleur aan mijn jeugd, ook al was dat nog in zwartwit. Pas véél later zou ik vernemen dat hij ook homo was.

Alex Cassiers werd op 26 juni 1936 in Antwerpen geboren. Hij is vermoedelijk gestorven aan een hart- of herseninfarct. De politie trok naar zijn appartement in Zellik, nadat hij niet was komen opdagen voor een concert. Toen hij ook niet reageerde op telefoontjes, verwittigde David Davidse, die bevriend was met Cassiers, de politie. Alex Cassiers werd 76 jaar. Ik zal hem mij altijd blijven herinneren als de edelman-slechterik Guy de Sénancourt in 'Johan en de Alverman'. Dat was één van de vele razend populaire jeugdfeulletons die de BRT in de jaren '60 van vorige eeuw uitzond. In F.C. De Kampioenen vertolkte Cassiers de rol van Theo Vertongen, de vader van Markske.Alex Cassiers0002a.jpg

Alex Cassiers was een van de grondleggers van de Brusselse LGBT-beweging en medeoprichter van "De Babbelkroeg", een van de eerste homocafé's in Brussel waar je zomaar naarbinnen kon kijken en waar je niet moest aanbellen. Ook op latere leeftijd bleef hij voorvechter voor holebirechten met de Brusselse Holebi Senioren.

De holebitransgendergemeenschap brengt hulde aan Alex op zaterdag 15 september om 11 uur in de KVS, (Lakensestraat 146 1000 Brussel) het theater waar hij een lange carrière als acteur doorliep. Info bij het Regenbooghuis: 02/503.59.90

Videofragmenten met Alex Cassiers

18:47 | Permalink | Tags: afscheid, brussel, cultuur |  Facebook |

10-09-12

De tip van Ali Salmi

Tip_Ali Salmi0001.jpg

Als een 'allochtone' schepen uit de bocht gaat en een seksistische uitspraak doet staan Mechelen en omgeving op hun kop. Als de NVA daarop reageert met een racistische uitspraak heeft niemand dat gehoord.

De verklaring van Ali Salmi: "Vrouwen moeten zich goed bewust zijn dat bepaalde signalen die ze uitzenden door de mannen anders kunnen worden geïnterpreteerd. Wees bewust van de reikwijdte van de signalen die je uitzendt. Dat is een heel goede tip die ik kan geven"  is absoluut niet representatief voor zijn opvattingen inzake seksisme. Hij deed die uitspraak bovendien bij het lanceren van een nieuwe campagne inzake seksuele intimidatie als schepen van preventie. Wat hij daar gezegd heeft staat haaks op zijn opvattingen en het beleid dat hij heeft gevoerd. Vlaams minister Pascal Smet verklaarde eerder dat hij niet hand in hand durft te lopen met zijn vriend in Brussel. Wat is het verschil met de uitspraak van Ali Salmi? De uitspraak van Pascal Smet suggereert hetzelfde naar homo's als de uitschuiver van Ali naar vrouwen: hou je gedeisd, provoceer niet. Waarom is Pascal Smet niet afgerekend op zijn verklaring?

Ik reageer op dit incident omdat ik Ali Salmi als een bondgenoot beschouw in de strijd tegen discrimininatie. Hij heeft niet zo maar de homofolieprijs gekregen.  Ik kom op voor de PVDA dus het is niet aan mij om hem te verdedigen, dat kan hij zelf wel.  Maar enkele bedenkingen - vooral op de reacties - moeten mij toch van het hart.   

Gedreven mensen gaan gemakkelijker uit de bocht. Pijnlijk, maar niet onvergeeflijk.  Ali heeft toegegeven dat zijn uitspraak ongelukkig was. Hij zegt op Facebook: "Ik heb inderdaad een ongelukkige uitspraak gedaan. Geef ik graag toe. Maar wie zonder fout is, werpe de eerste steen ... De mensen die aanwezig waren en de hele actie hebben meegemaakt weten maar al te goed dat de actie niet moet worden teruggebracht tot deze ene uitspraak, die ik niet had mogen doen. Ik wil me dan ook verontschuldigen en excuseren indien ik hier mensen, en in het bijzonder vrouwen, zou mee gekwetst hebben."   

Tot zover deze rechtzetting. Nu over de echte problemen. 

Ali Salmi is een van weinige politici - buiten de PVDA - die het mij mij eens zijn dat je seksisme, racisme en homofobie tegelijk en even krachtig dient te veroordelen en te bestrijden. In het PVDA-stadsprogramma voor Antwerpen staat: "De PVDA+ wil vermijden dat verschillende geviseerde groepen tegen elkaar worden uitgespeeld. Zo pleiten we er voor om samen het racisme en het heteroseksisme te bestrijden als alternatief voor de spanningen die tussen holebi’s, transgenders en allochtonen bestaan."  

Het racisme van de NVA

Dit standpunt vind ik niet terug bij de meeste kandidaten die op SP.A-lijsten staan. Zij pakken uit met de campagne "Seksisme en homofobie? Ik doe er niet aan mee!"  Dit volstaat niet. Zelfs NVA en VB zullen zich tegen seksisme en homofobie uitspreken als ze daar een racistische draai aan kunnen geven.  

Tip_Pol Van Den Driessche0003.JPG

Dat laatste wordt bevestigd in de reactie van de Mechelse NVA-lijsttrekker Marc Hendrickx: "Mechelen moet voor de N-VA een stad worden met nultolerantie wat betreft het fysiek of verbaal lastigvallen van vrouwen. Wat in Brussel gebeurt (zie "Femme de rue") gebeurt spijtig genoeg immers ook in Mechelen. Evenveel zelfs, en door exact hetzelfde type daders, namelijk jonge slecht opgevoede allochtone jongens. En daar moet zonder dralen paal en perk aan worden gesteld." de NVA reageert op het incident... met een racistische uitspraak. Marc Hendrickx zou zich diep moeten schamen. Is zijn partijgenoot Pol Van den Driessche een  slecht opgevoede autochtone jongen? Zal Bart Somers Marc Hendrickx tot de orde roepen zoals hij met Ali Salmi van plan is? 

Bartje en zijn lokdames

Tip_Dirk Tuypens0001.jpgBurgemeester Bart Somers wil Ali Salmi op het eerstvolgende schepencollege interpelleren over zijn uitspraak. Zelf liet Somers zich intussen goed gaan in het ontwikkelen en promoten van een repressief beleid. Het inzetten van lokdames het uitschrijven van de gehate GAS-boetes en sedert kort ook het gebruik van de uniformcamera. PVDA-lijsttrekker Dirk Tuypens (foto) noemt deze laatste techniek onwettig

Hij citeert politie-expert Cyrille Fijnaut die in een interview met Knack zegt dat we ons altijd moeten afvragen wie de relschoppers zijn: "Daarvoor moet je kijken naar hun opleiding, hun kansen op de arbeidsmarkt, de economische situatie van hun buurt. Er is een geïntegreerde aanpak nodig: als je het alleen op de politie laat afkomen, krijg je al snel een patstelling. Dan wordt de politie de representant van de gevestigde orde, en dan wordt elke vorm van maatschappelijke onvrede een gevecht met de politie." 

Geef de politie opdrachten die ze kunnen uitvoeren

Daar zitten volgens Dirk Tuypens twee belangrijke elementen in. Ten eerste dat een sociaal-economische voedingsbodem voor baldadig gedrag en criminaliteit wel degelijk een realiteit is, hoezeer de hogepriesters van de repressie dat ook proberen te ridiculiseren. De mokerslagen van de repressie kunnen die realiteit misschien tijdelijk camoufleren, maar uitwissen nooit. Ten tweede is het duidelijk dat de politie in een zeer onwelriekende bufferpositie gemanoeuvreerd wordt. De politie krijgt namelijk een opdracht in de nek geduwd die onmogelijk kan worden volbracht, precies omdat de sociaal-economische voedingsbodem volstrekt genegeerd wordt. De finaliteit van een repressief beleid is niets anders dan het pacificeren van ‘probleemwijken’ en ‘probleemgroepen’. Een met harde hand opgelegde rust die dieperliggende oorzaken alleen tijdelijk toedekt. 

Foto_Yvan_Lijst Gemeenteraad2012a.jpgDe PVDA formuleert onderstaande voorstellen: 

1. Een kordate aanpak voor drugsdealers en amokmakers die veilig samenleven onmogelijk maken. Zero tolerantie voor de grote georganiseerde misdaad.

2. Meer sociale controle, meer gemeenschapswachters, buurtwerkers, straathoekwerkers dicht bij de mensen, uit de wijk. Meer jeugdanimatoren.

3. Conciërges in woonblokken, ondersteuning van buurtcomités.

4. Cursussen in sociale en openbare samenlevingszin in de scholen.

5. Geen afbouw van het aantal wijkagenten, maar herwaardering van de wijkagent.

6. Een tweede begeleider-controleur op de tram en de bus.

7. Herstelgerichte straffen voor kleine criminaliteit.

8. Onderwijs, jobs en strijd tegen discriminatie om de problemen bij de wortel aan te pakken. 

Toelichting bij deze voorstellen vind je hier.

Website PVDA Mechelen

Het volledige Antwerpse stadsprogramma van de PVDA-Antwerpen

Lees ook: Seksisme: dit is Belgisch en Vrouwen over seksisme

 

05-09-12

Eerste tien jaar RAF staan online

RAF_Logo0003.jpgDe eerste 10 (bijna 11) jaar van het RAF (Roze Aktiefront) staan online. Deze periode (1981 tot 1991) is eigenlijk de verdere uitwerking van wat De Rooie Vlinder tussen 1976 en 1981 al had gedaan: de LGBT-beweging activeren, radicaliseren en een breder perspectief geven.

Eliane Morissens_Docu0001.jpgWe konden er al meteen invliegen met acties tegen het ontslag van Eliane Morissens, een lesbische lerares die zo moedig was een TV-interview weg te geven waarin ze de situatie op haar school uit de doeken deed.  Op 28 oktober 1980 verklaarde ze op de RTBF dat haar een directiefunctie geweigerd was omwille van haar seksuele geaardheid. Ze werd - bij wijze van tuchtmaatregel - 'in disponibiliteit gesteld' waardoor ze infeite geen les meer kon geven.  Er waren acties en Eliane trok naar de Raad van State, de Europese Commissie voor de Rechten van de Mens, maar haalde geen gelijk. Interessant is ook dat de Bestendige Deputatie die haar ontsloeg bestond uit leden van de Parti Socialiste. Elio Di Rupo (1951) was toen een prille dertiger die de strijd tegen het ontslag van zijn stadsgenote aan zich liet voorbijgaan.

Solidariteit was de boodschap

Haenen_Vincineau0001.jpgHet  RAF - dat bijna 20 jaar lang grotendeels enkel uit homomannen bestond - voerde dus zonder problemen actie voor een lesbische zaak. De solidariteit ging ook over de taalgrens. Niet alleen in de zaak Morissens, maar ook in de zaak Vincineau-Haenen. Daar ging het om twee mannen (Michel Vincineau was prof aan de ULB) die een homosauna runden en daarvoor in de gevangenis belandden. De klacht: 'het houden van een huis van ontucht of prostitutie'. De klacht was gebaseerd op wat in de strafwet onder het begrip 'ontucht' valt. De eis tot afschaffing van dit wetsartikel staat nog steeds in het eisenplatform van de jaarlijkse pride. De lijdensweg van de twee mannen duurde van 1984 tot hun uiteindelijke vrijspraak op 23 april 1987. 

Méér dan een LGBT-groep

Yvan Brys_mijnwerkers.jpgSolidariteit was voor het RAF iets wat niet ophield bij je seksuele geaardheid, ook al waren er vele acties ter ondersteuning van holebi's die gediscrimineerd werden.  Maar ook die strijd werd in een breder kader geplaatst. Toen Alfred Machela België bezocht om steun te zoeken voor de LGBT-beweging in Zuid-Afrika ging het ook over de strijd tegen het apartheidsregime. Onze solidariteit met de strijd tegen een homofobe wet in Engeland leerde ons ook het regime van Margaret Thatcher kennen. Toen ik later met de PVDA een solidariteitsbezoek bracht aan de stakende Britse mijnwerkers (foto) hoorde ik dat ook de LGBT-beweging in London solidariteitsacties op het getouw zette.Buschauffeurs.JPG Nog later kwam ik die activisten tegen op een conferentie van ILGA. Ze bleken actief te zijn in de Britse vakbond, die een grote LGBT-werking heeft. Dat soort initiatieven ontbreekt momenteel. We voeren actie tegen homofoob geweld in Brussel. Waarom zijn we niet solidair als de buschauffeurs op straat komen tegen het geweld dat hen treft? Ook onze protesten tegen de oorlog in de Golf waren niet voor iedereen evident. Geen nood: homo's die deze oorlog persé wilden steunen hoefden echt niet met ons mee te doen.

372bis_blog0001.jpgAfschaffing 372bis om mee te beginnen...

De acties tegen 372bis waren (lees zeker het verslagje van onze actie bij Etienne Cooreman) de voorbodes van de strijd die in de tweede periode van het RAF en ook nadien zou worden gevoerd: het invoeren van een antidiscriminatiewetgeving (die niet echt heel goed blijkt te werken), de openstellling van het huwelijk en het recht op adoptie (dat formeel bestaat, maar nog steeds problematisch is).  372bis was het enige discriminerende wetsartikel tegenover holebi's in België. Homoseksualiteit is hier nooit verboden geweest en heeft nooit tot de doodstraf geleid. 

Terug naar school

Scholen_b&w_pamfletten.jpgHet RAF ging ook in de aanval. In een samenleving zonder internet, met een nog zwaar door de katholieke kerk en de CVP (lees het verhaal van Dirk Cantillon er maar op na) gedomineerd openbaar leven zat je als jonge homo of lesbienne bijna in een totaal isolement. Dat hadden ook de RAF-militanten ervaren en dat is allicht de reden waarom er zoveel enthousiasme was voor de scholen-acties.  Hans Soetaert, een van de oprichters van wat nu WJNH is, schreef in de brochure die werd uitgegeven naar aanleiding van 10 jaar RAF: "Ik heb het RAF leren kennen toen ik nog op het college zat en daar folders werden uitgedeeld aan de schoolingang. Maar ik deed er niks mee. Daarmee kon ik niks doen. Iets bruikbaarders was hun 'Janet van Antwerpen' die in de wereldwinkel te koop was. Maar ook daar bleek dat janet-zijn vooral betekende politiek actief zijn en niet zozeer iets willen hebben met jongens of mannen. Maar, het moet gezegd: het RAF was er, in die woestenij van niks. Daar mogen ze trots op zijn."

Vlaams Blok, racisme, seksisme...

De ervaringen aan de schoolpoort leerden ons ook de homofobie van het Vlaams Belang (toen nog Vlaams Blok) kennen. In die periode werd het VB wat men noemde 'salonfähig' gemaakt. De militaire uniformen werden vervangen door maatpakken. Xavier Buisseret was nog iemand van de oude garde en vond dat een robbertje vechten met politieke tegenstanders moest kunnen. We voelden dat aan de lijve in Edegem.  Later zou het VB het RAF vooral juridisch het vuur aan de schenen leggen.

Tegen racisme_fascisme_seksisme.jpg

Ze lieten ook geen gelegenheid voorbijgaan om de activiteiten van de jongerengroepen te dwarsbomen. De strijd tegen het VB duurt nog altijd voort en daar zijn twee goede redenen voor. Niet alleen herneemt de partij de homofobie zoals die in alle wreedheid door de nazi's werd ontwikkeld. Er is ook het racisme dat ook onze beweging aantast.  Terwijl de nieuwe generatie LGBT-activisten kennis maken met het seksisme tegenover vrouwen liepen we begin jaren '80 al rond met een spandoek tegen racisme, fascisme en seksisme.  Allochtone jongeren bereiken lukte ons niet. Daarvoor was het wachten op een organisatie als Merhaba

Moet de premier aids krijgen?

1991_Yvan Brys_Niemand weet.jpgDe jaren '80 van vorige eeuw kregen we ook af te rekenen met dat andere gevaarlijke virus: hiv.  Het RAF wachtte niet op de overheid en dropte 30.000 folders met informatie over hiv in de Antwerpse brievenbussen. Toen Patrick Reyntiens ontslagen werd door Continental Foods organiseerden we een boycot van de producten die in dat bedrijf werden gemaakt. Geen mayonaise van Devos-Lemmens meer op tafel. Ik moet er nog altijd aan denken als ik aankopen doe. Hiv blijft een probleem, ook vandaag nog. Ik heb soms de indruk dat het voor de overheid niet echt een probleem is omdat het virus toch in een soort quarantaine blijft: de homopopulatie. Minderheden als vergaarbak van miserie: hiv bij de homo's, armoede bij de 'allochtonen'.

Hoogtepunt in 1990

1990_Roze Zaterdag0001.jpgHet koninginnestuk van het RAF gedurende die eerste tien jaar was de roze zaterdag van 5 mei 1990. Niet dat we daar alle credits voor opeisen. Het was de aanzet tot een grotere eenheid en slagkracht in de LGBT-beweging. De basis voor de jaarlijkse pride was gelegd. In 1992 zal het RAF aansluiten bij de koepelorganisatie Federatie Werkgroepen Homoseksualteit (FWH) en daar een stimulerende rol in spelen.  Jaren van vruchtbare samenwerking zouden volgen. Het RAF zou niet lang genoeg bestaan om als groep de resultaten van de strijd te kunnen analyseren. Pas in deze eeuw zouden de belangrijkste eisen van de beweging gerealiseerd worden. Maar zover zijn we nog niet. Er volgen nog tien boeiende jaren, de laatste van vorige eeuw, waarvan U zo snel mogelijk het verslag krijgt.

Als U nog materiaal hebt liggen dat iets te maken heeft met de LGBT-beweging in de periode 1981-2001 wil ik dat graag inkijken en copiëren. Geef een seintje.