30-04-13

Losbandigheid

jongeren,nvaDe laatste fuif van Verkeerd Geparkeerd of een bijeenkomst van het KVHV in het Gravensteen?

"Bij sommige verenigingen, zonder één specifiek te viseren of te vernoemen, heb ik de indruk dat je extreemlinks moet zijn om ertoe te mogen behoren. Zij associëren homoseksualiteit ook al te vanzelfsprekend met losbandigheid."

Dat stond te lezen in een verslag op de website van Zizo over een debatavond met studentenverenigingen over homoseksualiteit. Laurens Himpe deed die uitspraak namens Jong N-VA UGent. Wat is er mis met losbandigheid?

Ik ken Laurens Himpe niet en op zijn facebook ziet hij er inderdaad niet uit als moeders wildste. Uit eigen ervaring weet ik dat schijn kan bedriegen, we zijn allemaal jong geweest. Dat woordje 'losbandigheid' bleef bij mij hangen. Was dat vroeger geen kenmerk dat aan de Vlaamse Jeugd werd toegeschreven zonder daar persé negatieve connotaties aan te verbinden?

jongeren,nva'Juist Geparkeerd'

Er waren op dat debat nog wel meer uit de Vlaamse klei gerukte uitspraken te horen. Zo vroeg Jan De Backer (in het midden op de foto, genomen op een van de KVHV-bijeenkomsten) woordvoerder van het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond (KVHV) zich luidop af de vraag of transgenderisme niet behandelbaar is: “Als het een aandoening is, kan je het laten behandelen. Het is goed dat er een wet is dat mensen niet in een opvlieging van geslacht gaan veranderen.”   Zo hoor je nog eens wat. KVHV is ook ronduit tegen de hele LHBT-beweging: “Jullie willen aanvaard worden, maar hebben jullie eigen rusthuizen, verenigingen, feesten … Jullie willen gewoon anders zijn. Jullie stigmatiseren jullie zelf.”  Het KVHV organiseerde ook een Juist Geparkeerd Fuif om het bestaan te hekelen van de Gentse LHBT-jongerengroep Verkeerd Geparkeerd. Ik heb 'Verkeerd Geparkeerd' altijd een van de betere namen gevonden voor een LHBT-groep.  Er zit iets in van: ik ben homo, et alors? Je zal maar student zijn én homo én in het KVHV terechtkomen. Van losbandigheid is er uiteraard geen sprake bij deze club, of het zou na enkele vaten bier moeten zijn. Op de website van KVHV (met name op de pdf-versies van hun tijdschrift Ons Verbond) vind je advertenties van het Vlaams Belang, een lofzang op Margaret Thatcher  en  het verslag van een begrafenisplechtigheid voor de 'vrije meningsuiting' naar aanleiding van het afschaffen van het woord allochtoon.

Dit kan zo niet langer!

jongeren,nvaInteressant om te horen dat de homofobie van het KVHV nog niet echt afgenomen is. In de jaren '80 was het verbond wel een stuk agressiever. Ik vond in mijn archief een pamflet van oktober 1985 waarin ze het Roze Aktiefront (RAF) aanvallen: "Het "Roze-Aktiefront" is een vereniging van opdringerige homosexuelen die er niets beters op vinden dan jullie, scholieren, te doen geloven dat een gewone jongen-meisje-relatie abnormaal zou zijn. Dit kan zo niet langer! Het K.V.S.V. wil dan ook ijveren voor een schoolpoort, gezuiverd van "roze" homo-propaganda." Het KVSV (Katholiek Vlaams Scholierenverbond) was het kleine broertje van het KVHV.  Dat jaar werd het RAF aangevallen door een knokploeg van het Vlaams Belang aan het college van Edegem.  Het RAF voerde toen een campagne met flyers aan de schoolpoorten,  in die tijd zowat de enige manier om scholieren te bereiken. Jongerengroepen bestonden nog niet en scholenwerkingen waren er nauwelijks.  Hans Soetaert, die in de jaren '90 het prille Verkeerd Geparkeerd leidde, schreef toen: "Ik heb het RAF leren kennen toen ik nog op het college zat en daar folders werden uitgedeeld aan de schoolingang. Maar ik deed daar niks mee. (...) Maar, het moet gezegd, het RAF was er, in die woestenij van niks. Daar mogen ze  trots op zijn."

COMAC maakte van het incident met Jan De Backer een verslagje en ging ook (een beetje) losbandig doen op de 'Juist Geparkeerd' fuif van het KVHV.

Luisteren naar extreem-rechts?

Terug naar Laurens Himpe. Die vindt als extreem-rechtse figuren als Jan De Backer ons niet lusten dat dit niet aan hun gedachtengoed ligt. Het is gewoon onze eigen schuld: "Losbandigheid komt evenveel voor bij hetero’s en homo’s. En je moet niet als holebi- en transgendervereniging ervan uitgaan dat homoseksualiteit samenhangt met een hoop eigenschappen die losstaan van seksuele voorkeur. Dat voedt uitspraken over zelfstigmatisering zoals Jan die heeft geformuleerd, een standpunt dat ik voor alle duidelijkheid helemaal niet deel. Maar door een bepaald type holebi naar voor te schuiven, ga je ervoor zorgen dat bepaalde holebi’s in de kast, die zich daar niet in herkennen, net uit de boot vallen en nog verder in de kast worden geduwd. Het is tijd dat holebi- en transgenderverenigingen zelf een genuanceerder beeld gaan geven van homoseksualiteit, anders willen steeds minder personen nog wat met de gemeenschap te maken hebben in de toekomst.” Met andere woorden: hou nu maar op met verkeerd te parkeren.jongeren,nva

Bart De Wever gaat niet naar de Pride

Toch deden de NVA'ers een warme oproep om naar de pride te gaan op 18 mei. Dat begrijp ik niet helemaal. Als er één stoet is waarvan de losbandigheid al dan niet terecht elk jaar opnieuw wordt gehekeld dat is het toch wel de pride? Bart De Wever heeft er nog zo voor gewaarschuwd: "Sommigen vinden het bijvoorbeeld nog altijd een goed idee om hier 'gay parades' te organiseren. Anderen beseffen, zoals Vlaamsgezinden weten dat de media er steevast de meest extreme en/of troosteloze figuren zullen uitpikken als ze op straat komen, dat zulke optochten precies aanleiding geven om stereotypen over homo's dik in de verf te zetten" schreef hij al... in 2006. Wordt de voorzitter in deze niet meer gevolgd door de Vlaamse jeugd?  Ik denk eerlijk gezegd dat de NVA-holebi's weinig andere keuze hebben dan zich op de pride te gaan presenteren: van een beleid waar holebi's en transgenders beter van worden is er vooralsnog geen sprake in de steden waar de NVA mee bestuurt. Daar kunnen ze dus niet mee uitpakken. En de verkiezingen komen eraan. Ze moeten dus zelf een tandje bijsteken. Op de achtercover van de nieuwe Zizo een advertentie plaatsen leek een goed idee.  Tot de negatieve reacties binnenkwamen bij de redactie. Die vond het nodig om er een stuk over te publiceren waarin men  tot de conclusie kwam dat de kritiek onterecht is: "Zij betalen ons immers om lekker aan te mogen schurken tegen onze positieve boodschap." Waarop een van de lezeressen reageerde met "Matthias Storme, belangrijk NVA-lid: "homofobie is een mensenrecht". Juist ja, Matthias Storme en Jurgen Ceder, die waren we bijna vergeten. En Karim van Overmeire. Aan homofobe griezels geen gebrek in de NVA.

Wat zie ik rondom mij?

jongeren,nvaWat Laurens allicht niet weet is dat de pride er begin jaren '90 kwam onder impuls van het 'extreem-linkse' Roze Aktiefront.  Na een voorbereidende campagne was het zover: op 5 mei 1990 trokken we voor het eerst sedert lang door de straten van Antwerpen Het begin van een jarenlange traditie van losbandigheid? Ondermeer. Maar ook van een jaarlijkse manifestatie waarin de beweging haar eisen duidelijk formuleerde. Kurt Van Eeghem zette toen op het podium een extreem-rechts typetje neer: "Wat zie ik rondom mij? Decadentie! Perverten en inverten!" Je kan zijn optreden bekijken op de video die van de manifestatie gemaakt is. Zijn outfit is misschien te overwegen voor de NVA-delegatie op 18 mei?

En nu, speciaal voor Laurens en zijn vriendjes van Jong N-VA:  Het artikel Seksueel Burgerschap van Tom Claes. De auteur werkt ook aan de Gentse universiteit. Misschien moet Verkeerd Geparkeerd hem maar eens uitnodigen. En zou een interview met Zizo er inzitten? Die NVA-advertentie hebben ze intussen toch al binnen.

00:30 | Permalink | Tags: jongeren, nva |  Facebook |

29-04-13

Seksueel burgerschap

to-love-and-be-loved_new-york-city_0002.JPGLesbische vrouwen poseren bij 'To love and be loved', het Gay Liberation monument in New York

'Seksueel burgerschap' lijkt de belofte in te houden om van louter 'geduld te worden' (ook wel tolerantie genoemd) tot 'er echt bij horen' (acceptatie), en dit niet enkel in de privésfeer, maar ook in de publieke ruimte. Maar wie erbij wil horen, dient zich ook naar behoren te gedragen.

De geschiedenis van de seksuele ethiek is in belangrijke mate ook een geschiedenis van de bevestiging van heteroseksualiteit, de voortplantingsfunctie van seks, uiteraard binnen het kader van het (hetero) huwelijk, de waarde van het gezin, en de toewijzing van het seksuele buiten het openbare en dus binnen de privésfeer. Het heeft tot de seksuele revolutie van de zestiger jaren geduurd vooraleer hier binnen de academische ethiek kritische vragen over werden gesteld en er modellen werden ontwikkeld die dit problematiseerden.

De neoseksuele revolutie van de 21ste eeuw stelt de ethici voor nieuwe problemen. De traditionele grens tussen het private/publieke karakter van het seksuele komt steeds meer onder druk te staan. Welke maatschappelijke en ethische uitdagingen stelt deze 'publieficatie' van het seksuele?

316786_2989681467912a.jpgSeksuele ethiek

Recent wordt dit thema meer en meer besproken vanuit een kader van 'seksueel burgerschap'. Dit begrip lijkt de belofte in te houden om als basis te kunnen dienen voor alledaagse ethische reflectie omtrent seks(ualiteit) in een wereld van verschil. Het slaat bovendien de brug tussen het private en het publieke. Een seksuele ethiek gaat over meer dan over wat mag en niet mag, toegelaten dan wel niet (moreel en legaal) toegelaten is. Het gaat ook over wat hoort en wat niet hoort, en daardoor ook voor wie 'erbij hoort' en wie niet. De notie (seksueel) burgerschap is volgens sommigen bij uitstek geschikt om een breder evaluatief en normatief platform te bieden om morele, juridische en politieke consideraties omtrent het seksuele in een samenhangend geheel te bundelen. Gert Hekma noemt het 'een brug tussen het private en het publieke waarbij de culturele en politieke zijde van seksuele expressie op de voorgrond komt en dat gemobiliseerd wordt voor het promoten van vrije expressie van seksualiteit in een samenleving waarin diverse mensen verantwoordelijkheid kunnen opnemen voor hun seksuele leven'. Maar er is naast een bevrijdende ook een potentieel 'bewarende' om niet te zeggen conservatieve 'payload' verbonden aan de notie seksueel burgerschap.

Seksualiteit in de publieke ruimte

Seksueel burgerschap gaat over meer dan over louter juridische erkenning en het legaal tolereren van diverse seksuele repertoires. Vandaar de aantrekkingskracht die seksueel burgerschap op velen uitoefent. Seksueel burgerschap betekent dan immers, in het verlengde van sociaal burgerschap, de mogelijkheid om volwaardig en met erkenning van en respect voor de (niet- of anders-heteronormatieve) seksuele geaardheid, identiteit of seksuele repertoires die men belangrijk vindt, het eigen privé- en openbare leven in te richten. De inclusie van seksuele rechten in de notie burgerschap belooft een overgang mogelijk te maken van 'geduld worden' tot 'erbij horen' en dit ook in het openbaar, ook in de gedeelde publieke ruimte.426417_433041250112170_9a.jpg

In 1998 kondigde Jeffrey Weeks deze nieuwe 'seksuele burger' aan. Hij meende dat deze seksuele burger de voorbode was van een 'nieuwe politiek van intimiteit en alledaags leven'. "Dit is het moment van burgerschap", stelde hij, waarbij hij verwees naar het sociale activisme gericht op het realiseren van juridische en sociale bescherming van diverse seksualiteit en identiteiten. Maar wie zijn of haar seksuele stem wil laten horen, doet dit door zijn of haar seksualiteit publiek te manifesteren en er het recht voor op te eisen. Deze publieke transgressie is volgens Weeks een noodzakelijk aspect van seksueel burgerschap activisme. Maar hierdoor wordt ook de plaats van het seksuele gedestabiliseerd. Het recht op een (ook) private beleving van dissidente seksualiteit wordt immers opgeëist door het publiek maken en beleven ervan. Dit is volgens Weeks een paradoxale, maar ook noodzakelijke beweging, die de situering van het seksuele op de private/publieke as grondig verandert. Dissidente seksualiteiten dringen door in het publieke leven en worden er een onderdeel van.

Erkenning en sociale in- en exclusie

Voornamelijk feministsiche en LHBT-groeperingen grijpen naar de notie seksueel burgerschap als hefboom tot erkenning van eigenheid en de realisatie van sociale inclusie. Maar de notie 'burgerschap' dient bijgesteld te worden vooraleer het deze seksueel-emancipatorische functie kan vervullen. Diane Richardson bijvoorbeeld formuleert een krachtige feministische kritiek op de klassieke invulling van de notie 'burgerschap'. Volgens haar bestaat er een verband tussen (traditionele invullingen van) burgerschap en de institutionalisering van heteroseksualiteit en mannelijke privileges. In vele landen worden er inderdaad rechten en beschermingen toegekend aan burgers die dissidente seksualiteit beleven. Maar deze leveren volgens Richardson vooralsnog enkel een 'partieel burgerschap' op. Het model van burgerschap dat hierbij wordt gehanteerd is, volgens haar immers gebaseerd op een politiek van tolerantie en assimilatie. Lesbische vrouwen en homoseksuele mannen, bijvoorbeeld, worden getolereerd 'zolang ze binnen de grenzen van het tolereerbare' blijven. Deze grenzen worden in stand gehouden op basis van de heteroseksuele versie van de publieke/private scheiding. Seksueel burgerschap loopt zo uit op een disciplinering die uitgetekend wordt op basis van heteronormatieve krijtlijnen. Homoseksuelen worden getolereerd in de mate dat ze conformeren aan de heteroseksuele normen wat betreft relatievorming en seksualiteit. Homoseks kan, maar binnen een stabiele relatie, en niet (teveel) in het publiek. De discussie over het homohuwelijk is hiervan een mooi voorbeeld.Make my wife legal0001.jpg

Huwelijk

In 1995 argumenteerde Andrew Sullivan in 'Virtually Normal' dat de legalisering van het homohuwelijk een belangrijke stap vooruit kon betekenen in de emancipatie van homoseksuelen. Het zou immers de weg effenen voor een inclusie van homoseksuelen in de samenleving. Hij argumenteerde dat door het toekennen van het recht tot huwen homoseksuelen zich zouden inschrijven in een gedeeld civiel, politiek en sociaal-cultureel project. Michael Warner reageerde in zijn 'The Trouble With normal' dat dit zou kunnen neerkomen op het pacificeren van het queer- en homo-activisme. Hierdoor zou volgens hem de deur gesloten worden voor verdere strijd inzake de sociale aanvaarding van niet-gedisciplineerde seksuele identiteiten en dissidente seksuele praktijken. De mogelijkheid van inclusie en dus van 'erbij horen' - van seksueel burgerschap met andere woorden - komt in vele gevallen met een prijskaartje: dat van de responsabilisering. In de meeste gevallen betekent dit een disciplinering naar het model heteronormativiteit, soms zelfs getransformeerd tot homonormativiteit.

Wat bijvoorbeeld met de 'cruiser' die publieke seks heeft, (homoseksuele) BDSMmers, barebackers, de hiv geïnfecteerde, de pornograaf, klanten en providers in de seksindustrie, de prostituant en de prostituee, de biseksueel, de polyamorist, swingers, 'casual sex', eventueel zelfs de te jeugdige die seks heeft, enzovoort? En wat met queerseksuele burgers, zij die de grenzen van de identiteitspolitiek problematiseren en/of verleggen en daardoor de basis van inclusieclaims lijkt te ontkennen?

Kaart_0001.jpg

Verantwoord(elijk) seksueel burgerschap

Gayle Rubins 'hiërarchie' is nog steeds actueel. In haar 'Thinking Sex' uit 1984 bracht ze de belangrijkste gebieden van onzeker- en onenigheid al mooi in kaart.  De notie seksueel burgerschap houdt duidelijk een morele agenda in. Onder deze vlag worden niet enkel de grenzen van wat mag en niet mag uitgetekend, maar ook van wat hoort en behoort, en dus ook van wie erbij hoort en er niet bij hoort. Burgerschap, ook seksueel burgerschap, functioneert als normatieve en evaluatieve maatstaf. Ethici en activisten die een beroep willen doen op het inclusieve en potentieel emancipatorisch effect van seksueel burgerschap houden best rekening met de mogelijk disciplinerende en responsabiliserende werking die ervan uitgaat. Dat is op zich geen probleem. Elke ethiek stelt grenzen en neemt opties op wat kan en niet kan, wat niet mag en zou moeten, wat waardevol en niet-waardevol is, wat (en wie) kwaad is.

Queer Eye for the Straight Guy_0001.jpg

Het gaat hier echter niet over vastgeroeste grenzen. Brenda Cossman onderzocht recent hoe fluïde en doordringbaar de grenzen van (h)erkenning en fatsoen kunnen zijn. In een recent televisieprogramma 'Queer Eye for the Straight Guy' (foto) wordt bijvoorbeeld de kleding en woning van een duidelijk heteroseksuele man herstijld door een groep duidelijk homoseksuele mannen. Het is de heteroseksueel die hier wordt voorgesteld als diegene die geen aansluiting (meer) vindt met het actuele sociale en culturele leven en het zijn de homoseksuelen die hier op de barricades staan van publieke 'staging' en representatie, van stijl en respectabiliteit. Heteroseksualiteit zelf, en misschien dus ook wel heteronormativiteit, wordt hier onder druk van transgressie en aanvaarding getransformeerd. Dit gebeurt dan wel in dit geval binnen het kader van een ondertussen wijd verspreide vorm van consumentisme-homoseksualiteit. Iets wat misschien zelf weer een vorm van disciplinering en pacificatie kan genoemd worden... Uiteindelijk zal het project van seksueel burgerschap als emancipatorische strategie vallen of staan met de mogelijkheid om voldoende inclusief burgerschap te realiseren dat naast de rechten van rechtvaardigheid, erkenning en zelfbestemming ook solidariteit promoot met de ander in het besef en waardering van verschil.

Tom Claes_429233_2.jpgDit is een (lichtjes ingekorte versie van) het artikel Seksueel burgerschap: publiek erbij horen van Tom Claes. Het verscheen in Agora, Magazine voor sociaalruimtelijke vraagstukken, jaargang 29, nummer 1, 2013
Een aanrader voor wie méér wil lezen dan wat in de salontafelboekskes staat. Je kan dit nummer bestellen via info@agora-magazine.nl

Tom Claes is verbonden aan de Vakgroep Wijsbegeerte en Moraalwetenschap en is het hoofd van het onderzoekscentrum 'Center for Value Inquiry' (CEVI) aan de UGent. In 2010 richtte hij samen met Paul Reynolds het 'International Network for Sexual Ethics and Politics' (INSEP) op.

27-04-13

De Janet aan het Loket

Sven Pichal_regenboog0001.jpgToen ik op de Algemene Vergadering van çavaria vroeg wat het standpunt is van de koepelorganisatie over hoofddoeken en regenboog-t-shirts bij loketbediendes en andere ambtenaren kreeg ik als antwoord dat men nog niet echt had nagedacht hoe men het begrip 'neutraliteit' moest invullen. Dus begon ik erover na te denken. Altijd bereid om een helpende hand uit te steken nietwaar?

Ik las een aantal reacties op de omstreden quote van Bart De Wever nog eens opnieuw. Een van de weinige waar ik echt van opkeek was die van Sven  Pichal, die als radio- en TV-homo naar zijn mening werd gevraagd. Hij ligt er niet wakker van, liet hij weten in Het Nieuwsblad van 4 februari: "Ik heb het gevoel dat Bart De Wever als werkgever spreekt en dat hij met zijn verbod op regenboogshirts de lijn doortrekt van het vorige stadsbestuur. Ik begrijp de commotie niet helemaal: voor mij is dit geen homohaat, maar een storm in een glas water." Waar maken jullie je druk over? schijnt Sven ons te willen zeggen: "Toen ik aangesloten was bij Enig Verschil had ik daarvan wel een t-shirt. Maar eigenlijk heb ik het alleen gedragen om te schilderen."

Hema_Moslima0002.jpgWerkgevers als goede voorbeeld?

Het was inderdaad de vorige coalitie van Patrick Janssens die het hoofddoekenverbod aan de Antwerpse loketten heeft ingevoerd. Zijn partij, de SP.A, is daar intussen al op teruggekomen en wil dat verbod liefst opnieuw afschaffen. In Gent is de kans groot dat het hoofddoekenverbod sneuvelt.  Bovendien is het toch wel heel gevaarlijk om openbare diensten het voorbeeld van de 'werkgevers' voor te houden. Voor hen gaat het maken van winst voor op emancipatie en gelijkheid.  Dat bleek duidelijk toen de Hema een verkoopster ontsloeg omdat ze weigerde haar hoofddoek af te doen bij het werk.  Joyce Van Op den Bosch (foto) uit Genk kreeg de steun van  het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding (CGKR) "We zijn niet over één nacht ijs gegaan. We hebben verschillende keren met het bedrijf aan tafel gezeten om oplossingen te zoeken, maar dat bleek niet mogelijk te zijn. Daarom hebben we, na overleg met de vakbond en met toelating van het slachtoffer, deze stap gedaan", zegt Jozef De Witte, directeur van het CGKR.  Mensen die het CGKR kennen zullen je bevestigen dat ze daar niet zo maar naar de rechter stappen. Is het dat soort 'werkgevers' dat Sven voor ogen had toen hij zijn commentaar gaf in het Nieuwsblad? De arbeidsrechtbank van Tongeren gaf Joyce gelijk en kende haar een schadevergoeding toe van 9.351 euro. Hema ging niet in beroep. Daarmee heeft Joyce haar job niet terug, maar de rechter maakt wel duidelijk dat een bedrijf dit zomaar niet kan.

Bart De Wever_0002.jpgBart De Wever en anderen zwaaien graag met het begrip 'neutraliteit' als het over personeel van de openbare diensten gaat. Laten we daarover eens een boompje opzetten.

Twee soorten neutraliteit 

Je kan het begrip neutraliteit op twee manieren invullen. 

Exclusieve neutraliteit: je sluit zoveel mogelijk uit. Het dragen van een uniform zoals bij politie of verpleging is de ultieme vorm.  Deze cultuur was zeer zichtbaar tot einde jaren 1960, ook in het openbare leven.  Iedereen had ongeveer dezelfde haarsnit (naargelang je man of vrouw was), droeg kledij van min of meer dezelfde dominante kleur. Mannen droegen een broek, vrouwen een rok. Het t-shirt had zijn intrede nog niet gedaan, evenmin als de minirok of de jeansbroek. 

Inclusieve, dynamische neutraliteit: je sluit in principe niet uit.  Alles wat bij manier van spreken te zien is in de lokettenzaal mag ook achter het loket. Je integreert de veelkleurigheid en de multiculturaliteit  zoals je die in het straatbeeld ziet in het overheidsbeleid.  Er blijven evidente beperkingen, zoals geen publiciteit op de kleding.  De publieke dienstverlening probeert zoveel mogelijk mensen het gevoel te geven dat ze erbij horen.  De overheid kan hier een voorbeeldfunctie vervullen, zoals bij deze agenten in Canada (rechts op de foto)  en Groot Brittannië.

Neutraliteit_0002.jpg

Lokettendebat  in Antwerpen

Het lokettendebat in Antwerpen ging in beginsel enkel over het dragen van de hoofddoek. Bart De Wever voegde daar in De Standaard van 2 februari 2013 aan toe: "Ik wil ook niet dat iemand met een regenboog-t-shirt achter het loket zit".  De Wever koos zelf voor het beeld van het t-shirt. Een beeld dat niet echt relevant is. Er is terecht op gewezen dat holebi's niet staan aan te schuiven om met zo'n kledingstuk aan een loket te gaan zitten. Veel relevanter is het uiterlijk en het gedrag ('de maniertjes') die sommige mannen en vrouwen vertonen en dat bij mannen als 'verwijfd' geboekstaafd staat.Falko_188938_3.jpg Herinner je de discussie over Falko.  De discussie over gender dus. "Je kan het aan mij niet zien, ik ben niet zo'n tante trien" scandeerden de manifestanten spottend en uitdagend naar de toeschouwers op de eerste 'homobetoging' op 5 mei 1979 in Antwerpen.

Dat genderdoorbrekend gedrag wordt door De Wever niet genoemd, maar we mogen aannemen dat hij er impliciet naar verwijst als hij in het interview zegt: "Omdat een homoseksueel via een dergelijke symboliek duidelijk maakt dat hij of zij die obediëntie is toegedaan. En andere mensen herkennen dat." Hij voegt er niet aan toe dat die mensen daar afwijzend tegenover staan maar hij suggereert het wel. 

De trouwring  van Gwendolyn

Niet alles wat we bij een loketbediende zien is verboden. Het dragen van een trouwring bijvoorbeeld.  In het Nieuwsblad vroeg Gwendolyn Rutten van Open VLD zich af "of haar trouwring nog wel neutraal was."Een terechte opmerking. Het huwelijk is geen neutrale instelling en vaak omstreden. De meeste gevallen van seksueel misbruik gebeuren in een gezinscontext. Dat kan mensen tegen de borst stuiten. De wet op de schijnhuwelijken is snoeihard. Heel wat mensen werd verboden om te trouwen met een buitenlandse partner omdat men deze  - al dan niet terecht - van bedrieglijke drijfveren verdacht. De helft Belgische kinderen wordt geboren buiten het huwelijk. Een aantal mensen zal zich dus storen aan het uiterlijke kenteken bij uitstek van het huwelijk. Dat is echter niet de zorg van De Wever of van andere voorstanders van een hoofddoek- of t-shirtverbod.

Trouwring0001.jpg

Hier zien we dat het verbod zich beperkt tot een aantal (vestimentaire of andere) uitingen en dat die uitingen (voorlopig?) van minderheden komen: moslims, transgenders en homoseksuelen.  Wie er voor kiest om uiterlijke kenmerken zichtbaar te maken in het kader van een functie als loketbediende staat onder druk.  "Een klant bij de stad Antwerpen heeft er geen boodschap aan te weten dat de loketbeambte een homoseksuele islamiet is die voor Vlaams Belang stemt" zegt De Wever nog. Hij gaat hier duidelijk in overdrive en stapelt een aantal kenmerken op elkaar. De vraag die bij de lezer opkomt zou kunnen zijn: als de klant er geen boodschap aan heeft, waarom moeten die kenmerken dan verborgen blijven?  En waarom zit de trouwring niet in het lijstje dat De Wever opsomt?

loketten0002.jpgAls ambtenaren niet mogen discrimineren, waarom worden ze dan zelf gediscrimineerd?

Opvallend is ook dat voorstanders van een hoofddoekenverbod aan het loket nooit spreken over discriminerend gedrag waaraan de loketbediende zich eventueel zou kunnen schuldig maken.  Nochtans zijn in de  steden zowel moslims als holebi's en transgenders duidelijk zichtbaar in het publieke leven. We weten ook dat bij de bevolking fenomenen als  racisme, homo/transfobie en seksisme aanwezig zijn.  Loketbedienden zijn blijkbaar voorbeeldig in het naleven van de neutraliteit want er zijn hierover geen klachten bekend. Dat is op zich een hele geruststelling en maakt de vraag waarom de loketbedienden zelf aan discriminerende beperkingen onderworpen worden nog relevanter. 

Laten we het regenboog-t-shirt even buiten beschouwing en concentreren we ons op de groepen die mogelijks herkenbaar aan een loket kunnen zitten: de moslim(a), de transgender en de holebi.  

De hoofddoek en het slappe handje 

Sommige moslima's willen graag mét hoofddoek aan het loket zitten, van sommige homo's en lesbiennes kan je vanop tien meter van het loket zien dat ze tot deze ‘obediëntie’ behoren.Ceci_0002.jpg  We weten dat tegenover beide groepen weerstand bestaat. Zowel de hoofddoek als het 'afwijkend' gedrag van sommige mannen en vrouwen wordt veronderstelt negatieve gevoelens op te roepen bij het publiek.  Ik laat in het midden hoe relevant die negatieve gevoelens zijn. Ze zijn er gewoon. 

Holebi’s en transgenders samen met de hoofddoek terug in de kast?

Je hebt van die slimme mensen die volgende opmerking maken: "Een hoofddoek dragen, daar kies je voor. Holebi zijn, daar kies je duidelijk niet voor. Je kan beide groepen dus niet zo maar over één kam scheren."    Kunnen we iets doen met die opmerking? Om te beginnen is het even pijnlijk gediscrimineerd te worden omwille van iets waar je zelf voor kiest.  Je zou kunnen zeggen dat als je er voor kiest om als holebi ‘op te vallen’ je daar ook niet mag worden op aangesproken. Discriminatie omwille van het uiten van je seksuele voorkeur of gender kan niet. Maar dat wisten we eigenlijk al lang. En als je er willens nillens toch voor kiest om aan het loket  een hoofddoek te dragen als moslima? Mag je daar dan wel op worden aangesproken? Volgens sommigen wel. Je kan er immers voor kiezen om je hoofddoek thuis in de kast  te laten. Je kan niemand een job als loketbediende ontzeggen als hij/zij kenmerken van de homoseksuele obediëntie vertoont. Maar kan je dat wèl als je de vrije keuze hebt, zoals bij het dragen van een hoofddoek? 

Neutraliteit_jaren50.jpg

Neutraliteit = heteronormativiteit? 

Hier komen we op een belangrijk punt: de fundamentele gelijkheid van mensen.  Iedereen die de democratie ter harte neemt zal - hoe atheïstisch hij/zij ook moge zijn - het recht op vrije godsdienstbeleving en het uiten daarvan verdedigen.  Op dat niveau is er geen enkel verschil met het recht om je seksuele geaardheid te uiten binnen eenzelfde context.  Voor je het weet krijg je ook als homo immers de 'goede raad' om wat minder op te vallen, enkel in het weekend make-up te gebruiken en bepaalde bloesjes in de kast te laten.  Mannen horen zich toch ook neutraal (lees: mannelijk) te gedragen? Dat is toch niet zo moeilijk?  Lesbiennes kunnen toch even gemakkelijk een rok en bloes aandoen in plaats van die eeuwige tuinbroek?Pride0001.jpg We weten toch hoe er elk jaar opnieuw gereageerd wordt op dat (nog veel uitgesprokener) extravagante gedrag op de pride?  Is dat echt zoveel gevraagd om zich wat in te houden om zo beter geaccepteerd te worden? Zo wordt het vasthouden aan neutraliteit heel snel het opleggen van heteronormativiteit. Het mechanisme is in wezen hetzelfde als bij het hoofddoekenverbod.  Niet enkel de hoofddoek moet in de kast blijven, ook alle uitingen van gender en homo- identiteit. Wie voor een exclusieve vorm van neutraliteit pleit moet immers consequent zijn. 

Overheid moet goede voorbeeld geven

We begeven ons op een zéér hellend vlak, dat is duidelijk.  Een kwalijk neveneffect van deze politiek is dat de drempel om zich agressief te gedragen tegen holebi's en transgenders verlaagd wordt. De overheid geeft immers het slechte voorbeeld in het afwijzen ervan. Als de overheid uitdrukkelijk zegt dat openlijke holebi's en moslima's niet mogen achter het loket  geeft ze daarbij het signaal dat daar iets fout mee is, in tegenstelling met het dragen van een trouwring.Nordine Saidi_0002.jpg  Voor minder stabiele personen een aanmoediging om op plaatsen waar holebi’s, transgenders en moslims  wel zichtbaar zijn die afwijzing op een agressieve manier te uiten. We leven immers in een maatschappij waar geweld een realiteit is: homo- en transfoob geweld door het publiek, islamofoob geweld door de politiediensten. Lees maar eens wat Nordine Saidi overkwam.

De 'bevrijde' homo en de 'onderdrukte' moslima 

Sommigen zien een ander onderscheid in het debat tussen hoofddoeken van moslima's en het genderoverschrijdend gedrag van holebi’s en transgenders. Voor holebi’s en transgenders wordt het uiten van de levensstijl als een vorm van bevrijding gezien.  Moslima's daarentegen worden onderdrukt. Zichtbaar afwijkend gendergedrag zou een teken van bevrijding zijn, zichtbaar ‘moslimgedrag’ zou een teken van onderdrukking zijn.Anke Vandermeersch_0002.jpg  "De hoofddoek is immers het symbool bij uitstek van de minderwaardige positie van de vrouw binnen de islam. Het Vlaams Belang dient een voorstel in om hoofddoek te verbieden in Antwerpse gemeenteraad en districtsraden" schreef Anke Vandermeersch (foto).  Ook professor Etienne  Vermeersch - die niet verdacht kan worden van VB-sympathie - blijft daarop hameren.  Hij wordt daarin tegengesproken door moslima's en het is een debat waarvan het einde nog niet in zicht is.   

Respect voor verschillende visies

Nadia Fadil_0001.jpgEén van die moslima's is Nadia Fadil. In een interview met De Morgen zegt ze: “Betekent progressief zijn dat je wil dat iedereen hetzelfde progressieve gedachtegoed gaat overnemen? Een soort progressief imperialisme? Een bepaalde westerse elite is er blijkbaar nog altijd van overtuigd dat we naar een soort eindpunt in de geschiedenis gaan. Dat er een universele manier bestaat om mens te zijn, en dat het maar een kwestie van tijd is voor iedereen die hogere vorm van ontwikkeling zal bereiken. Ik denk dat dat niet zo is. Ik denk dat er zeer uiteenlopende visies bestaan over wat emancipatie is. En dat Vlaanderen, en bij uitbreiding heel Europa, dat pluralisme maar beter kan omarmen.”  Vanuit de LHBT-beweging kunnen we enkel bevestigen dat er uiteenlopende opvattingen zijn over emancipatie van holebi’s en transgenders.  Denk maar aan hoe moslims die holebi zijn met hun geaardheid omgaan. 

Falko_Moslima_188938_2.jpg

Drie redenen om een hoofddoek te dragen 

In een reactie van de Vooruitgroep op Etienne Vermeersch wordt een onderzoek geciteerd naar de betekenis die moslima's geven aan het dragen van de hoofddoek. 

In 1994 deden de sociologen Françoise Gaspard en Fahad Khosrokhavar onderzoek naar de betekenis die moslima’s geven aan het dragen van de hoofddoek. Hun onderzoeksinteresse was gewekt door de toenemende aanwezigheid van de hoofddoek op Franse scholen, en specifiek door drie moslimmeisjes die werden geschorst van een school in Creil in Noord Frankrijk in september 1989. De onrust van hogerhand over de vereenzelfbaarheid met republikeinse waarden kreeg een startschot. Zelfs koning Hassan van Marokko zou interveniëren. Dit zou leiden tot het boek “Le Foulard et la République” in 1995.  De onderzoekers kwamen tot de conclusie dat de hoofddoekdraagsters onder te verdelen zijn in drie groepen die verschillende redenen hebben om de hoofddoek te dragen. Belangrijk is dat geen van de groepen beantwoordt aan het beeld van de hulpeloze moslima die gedwongen wordt door de gemeenschap en door ouders die vastklitten aan hun geloof en tradities, noch aan een essentiële karakteristiek van moslims die hen weerhouden om aan deze samenleving te participeren. 

De eerste groep die de onderzoekers aantreffen, zijn vrouwen uit volgmigratie van de jaren ’60. De hoofddoek staat voor hen voor een religieus maar ook ‘etnisch’ symbool die hun identiteit markeert. Deze zijn een kleine minderheid.  
De tweede groep is een groep die druk ervaart vanuit de gemeenschap of familie, en de hoofddoek gebruikt als negotiatiemiddel om studies verder te zetten of werk te vinden. Eens hun studies zijn afgelopen, geven velen van hen aan de hoofddoek niet langer te zullen dragen. De groep werd 'de lakse dragers' genoemd. 
De derde groep kiest ervoor de hoofddoek te dragen als identiteitsmarker, los van het feit of hun moeder de hoofddoek draagt of er zelfs negatief tegenover staat. Het gaat vooral om adolescenten die goed opgeleid zijn en contact hebben met moslimorganisaties. De doelstelling is een erkenning van hun identiteit in de maatschappij en publieke sfeer, wat het dragen van de hoofddoek 'een politiek statement' maakt. Het gaat dus niet om onderwerping, zoals de exegetische lezing klinkt, maar als een middel om de maatschappelijke onderdrukking en ontkenning tegen te gaan. De hoofddoek geeft hen de legitimiteit die hen moreel wordt ontkend in de maatschappij en zelfs in hun eigen gemeenschap. Ze zien zichzelf als deel van de Franse politieke gemeenschap met een dubbelidentiteit van 'moslim-Frans'.   

Schending van de neutraliteit door weigerambtenaren 

Lillian Ladele0001.jpgZijn alle ambtenaren zo stipt en neutraal in hun handelen? Op 15 januari 2013 steunde Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) het ontslag van de Engelse weigerambtenaar Lillian Ladele (foto). Zij was in 2007 door de Londense deelgemeente Islington ontslagen omdat zij als christen weigerde om homoseksuele relaties te registreren.   Daarna is ze in Groot-Brittannië aanvankelijk door de rechter in het gelijk gesteld, maar in hoger beroep haalde ze alsnog bakzeil.  Voor zover bekend droeg deze dame geen uiterlijke kenmerken van haar religie. COC Nederland greep de uitspraak aan om in Nederland definitief  een einde te maken aan het fenomeen weigerambtenaar.  
 
Dit is van een heel andere orde dan het dragen van een hoofddoek. Hier doet een ambtenaar gewoon haar job niet. Dat zou overeenkomen met een (denkbeeldige) situatie van een moslima die weigert een homo aan het loket te helpen omwille van zijn seksuele geaardheid.  Dergelijke schendingen van de neutraliteit zijn ons in België niet bekend en dat is maar goed ook.  Een ambtenaar die van plan is om - wegens racistische, seksistische of homofobe redenen - te weigeren iemand te bedienen hoeft daarbij trouwens geen uiterlijke kenmerken zoals een hoofddoek of een regenboog-t-shirt te dragen.  Neutraliteit kan op elk moment door eender wie geschonden worden, welke outfit hij/zij op dat moment ook draagt.  Het idee opperen dat mensen niet in staat of bereid zijn om neutraal te handelen als ze een hoofddoek dragen is de wereld op zijn kop zetten. Een homofobe moslima hoeft geen hoofddoek op haar hoofd om als ambtenaar iemand slecht te helpen aan het loket.  Een sympathisant van het Vlaams Belang heeft evenmin een speldje van zijn partij op zijn jas nodig om zich racistisch te gedragen tegenover een Marokkaan die een inlichting komt vragen. 

Neutraliteit_0004.jpgSu-per-di-ver-si-teit 

Een nieuwe samenleving vraagt om nieuwe samenlevingsvormen en –regels. Superdiversiteit beschrijft als concept die nieuwe migratie die zich vanaf de jaren 90 in ongeveer alle Europese steden voltrokken heeft en de samenstelling van alle landen grondig veranderd heeft. Die superdiversiteit kleurt niet alleen de grootsteden, ze kleurt België. Op het Belgisch grondgebied leven in totaal mensen uit 194 verschillende landen. België is dus niet te verwarren met een homogene natie, waar ook enkele migranten aanwezig zijn. Terwijl in de media gefocust werd op die ‘oude migratie’ en de nood tot (her)homogenisering om de natie te redden, onderging onze samenleving diepgaande en structurele veranderingen. Superdiversiteit is in België de norm geworden. Van homogeniteit is al lang geen sprake meer. Ook de grotere zichtbaarheid van holebi's en transgenders draagt bij tot die superdiversiteit.  Als we willen dat het doorbreken van de heteronormativiteit geen dode letter blijft zal men deze zichtbaar moeten maken.  De overheid heeft hier een voorbeeldfunctie te vervullen. 

De LHBT-beweging heeft er alle belang bij om voor de inclusieve neutraliteit te kiezen. België is een smeltkroes. Dat zie je op straat en dat zie je ook op de jaarlijkse pride.  Een onderscheid maken tussen wat mensen mogen dragen in de lokettenzaal (als klant) en achter het loket (als ambtenaar) staat haaks op dit nieuwe maatschappijbeeld. Nostalgie naar de jaren '50 mag niet de norm zijn. 

167812_156419464407262_6.jpg

19:35 | Permalink | Tags: moslim, nva, cavaria, vakbond |  Facebook |

26-04-13

Mariage pour Tous: Politiek en Homofobie

Mariage pour Tous_Comac_0001.jpgCet article en Français

Het huwelijk is open in Frankrijk. Niet zonder slag of stoot. Alice Vande Voorde van COMAC, de jongerenorganisatie van de PVDA organiseerde mee de solidariteit vanuit België en doet drie belangrijke vaststellingen.

Vijf maanden en zeventien dagen. Zo lang heeft het  verhitte debat over het wetsontwerp geduurd waarmee het huwelijk en de adoptie voor personen van hetzelfde geslacht ('Mariage pour Tous') werd geregeld in Frankrijk. De nationale assemblee stemde de wet op 23 april 2013. De eerste huwelijken kunnen voltrokken worden vanaf deze zomer.

Deze eerste helft van 2013 werden ook stappen gezet rond LHBT-rechten in Uruguay, Nieuw Zeeland en Engeland. Enkel in Frankrijk ging dat gepaard met zoveel haat en polemieken.

Ik wil samen met U drie zaken vaststellen bij dit werkelijk episch gebeuren.

Om te beginnen stellen we een radicalisering vast bij de rechtse en centrumpartijen in Frankrijk.  We zagen dat in de politieke debatten maar ook in de acties die door de oppositie in haar geheel werden gevoerd. Een coalitie die bestond uit  l’Union pour un Mouvement Populaire (UMP), l’Union des Démocrates et Indépendants (UDI), het 'Bloc Identitaire', het Front National (FN), de Civitas-beweging en ook de Groupe Union Défense (GUD). Vooral de liberale UMP liet zich opmerken door haar homofobe tussenkomsten in de Nationale Assemblee en in de Senaat. Christine Boudin, voorzitster van de christen-democraten, bevestigde dat ze nieuwe kiezers had gevonden onder de leden van de GUD...

Mariage pour Tous_0001a.jpg

Verder kon je een gebrek aan efficiëntie, inzicht en programmavastheid vaststellen bij de linkse partijen die aan de macht zijn.  Men mag zich terecht afvragen wie er belang bij had dit debat zo lang te rekken. Er bestond immers geen twijfel over dat de volledige (overwegend linkse) regering deze wet wou doorvoeren.  Het getalm en het geschipper tussen steun aan het project en het in vraag stellen ervan was prominent aanwezig.  Was dit de bedoeling, zodat men het gebrek aan resultaten in andere dossiers en het gebrek aan ruggegraat van de regering kon verbergen?

Mariage pour  tous_agression_Paris.jpgTenslotte, en vooral hebben de gebeurtenissen rond 'Le mariage pour tous'  een regelrechte 'bevrijding van de homofobe haatpraat' mogelijk gemaakt. Een pervers effect dat zich manifesteerde in een golf van hatelijke en gewelddadige acties (foto: twee slachtoffers in Parijs) die breed werden uitgesmeerd door de media. Het is triest om vast te stellen dat deze 'coming out' van de homofobie zeer slecht werd verteerd door heel wat mensen, homo's en anderen. Organisaties zoals SOS Homophobie en Le Réfuge die telefonisch hulp bieden aan slachtoffers van homofobie stelden een spectaculaire verhoging van het aantal oproepen vast. Voor heel wat mensen is het zeer zwaar om te verwerken als homoseksualiteit wordt voorgesteld als een gruwel of een ziekte of de bewering dat kinderen van homokoppels vanzelfsprekend verkracht worden door hun ouders. Op Twitter verschenen tweets met hastags als #SiMonFilsestgay, #UnGayMort, #IlFautTuerLesHomosexuels en  #MoiJeSouhaiteLaMortDeTousLesHomosexuelsCar.comac,huwelijk

Discriminatie neemt toe

Beseffen de aanstokers hiervan dat homofobie nog elk jaar doden veroorzaakt? Het is niet slecht eraan te herinneren dat naast verschillende uitingen van homofobe agressie in Franse steden er in de loop van 2012 in België twee dodelijke slachtoffers vielen door homofoob geweld en  er een groepsverkrachting was in Virton.

In tijden van crisis is het voor de politici gemakkelijker het volk te verdelen dan werk te maken van de echte oorzaken: de moeilijke sociale en economische situatie. Zo maakt men communautaire, nationalistische, regionalistische en extreem-rechtse stromingen sterker.  Allerlei vormen van discriminatie nemen toe. De PVDA en haar jongerenorganisatie COMAC verwerpen deze discriminatie en ondersteunen de democratische rechten voor iedereen.

Mariage pour  tous_Comac.jpg

Daarom vinden wij dat het vandaag belangrijk is om ons tenvolle in te zetten tegen homofobie en voor de rechten van LGBTQI. COMAC en de PVDA zullen deelnemen aan de Belgische Pride op zaterdag 18 mei. Laten we niet vergeten dat dit feestelijke evenement oorspronkelijk begon als een manifestatie met een eisenplatform.
Bron: COMAC

Het eisenplatform van de pride is er nog steeds. Je kan het hier raadplegen.
Wil je mee opstappen met de PVDA/COMAC meld je dan hier aan. Je hoeft echt geen lid zijn om dat te doen.

00:29 | Permalink | Tags: comac, huwelijk, pvda, français |  Facebook |

18-04-13

Congres over homo- en transfoob geweld

Ihsane Jarfi0007a.jpg

Lees hier de reactie van çavaria na het congres.

homofobie,moslim,cavaria,jongerenSedert de 'officiële' start van het debat over homo- en transfobe agressie  in juni 2011 (een facebooknotitie over het geweld tegen Bart in Brussel)  is er al veel over gediscussieerd. Na de moord op Ihsane Jarfi (22 april 2012, bijna een jaar na de eerste commotie) werden vertegenwoordig(st)ers van de LHBT-beweging ontvangen door de regering. Het mag cynisch klinken maar de moordenaars hadden geen betere datum kunnen prikken: Di Rupo kon het zich niet permitteren om op de pride van 12 mei 2012  te flaneren zonder tenminste een aantal beloftes te doen. De jaarlijkse pride blijft dus hét drukkingsmiddel bij uitstek. Ook op Vlaams niveau werden initiatieven aangekondigd. Lokale centra en actiegroepen hielden de zaak warm door te reageren op nieuwe incidenten (Brussel, Aalst, Gent...)

homofobie,moslim,cavaria,jongeren

Het plan

Op 31 januari 2013 pakte de regering uit met het plan Milquet. Er staat heel wat in en het is nu zien wat er van gaat komen. Intussen werd het tweede deel van het plan aangekondigd. Dat zou bekend gemaakt worden op 17 mei, op de vooravond van de pride. De volledige tekst van deel 1 vind je hier.

Het congres

De LHBT-beweging werd totnogtoe weinig betrokken bij het debat. Enkel de top van de beweging werkte mee aan het opstellen van een federaal actieplan (het plan Miquet). Honderden mensen ventileerden hun onrust en hun bezorgdheid via facebook en andere kanalen maar kwamen er niet toe om er op een georganiseerde manier mee bezig te zijn. Die kans krijgen ze nu. Koepelorganisatie çavaria nam het initiatiet tot een congres over homo- en transfobe agressie dat zal plaatshebben op zaterdag 29 juni te Brussel.

Çavaria roept organisaties en (ervarings)deskundigen nu op om voorstellen in te dienen voor werkwinkels: "De voorkeur gaat uit naar werkwinkels die handelen over onveiligheidsgevoelens en weerbaarheid, over pestgedrag, zowel op school als op het werk, over de rol van traditionele en sociale media en over de verbanden met andere vormen van uitsluiting en geweld zoals seksisme en racisme. We vragen ook om aandacht te hebben voor de Brusselse realiteit."

Homofobe en transfobe agressie wordt met een hele rij fenomenen in verband gebracht: onderwijs, tewerkstelling, homofobie, machogedrag, sociaal-economische achterstelling, racisme, religie... Dat vraagt om een grondig en breed debat.  Vergeten we ook niet de uitgesproken racistische reacties die in de beweging geuit worden. Uiteraard moet het federale beleid ook aan bod komen. De inhoud ervan kan voorlopig worden geëvalueerd. De dag het congres zal ook het tweede deel van het plan Milquet reeds bekend zijn.

21 Boeiende (ervarings)deskundigen

Çavaria doet een oproep tot het aanleveren van voorstellen voor workshops. Hieronder vind je mijn suggesties. Ik heb ze gerangschikt volgens thema: solidariteit, werkvloer, jongeren, onderzoek en geweld. Jij kan mee de samenstelling en de inhoud van het congres bepalen. Vind je dat één of meerdere van deze mensen op het congres aan bod moeten komen? Laat het dan weten aan çavaria via deze link.

SOLIDARITEIT

Omar Nahas_2642_6.jpgOmar Nahas is socioloog en studeerde talen en culturen van het Midden-Oosten. Hij publiceerde over homoseksualiteit in de moslimwereld. Marcia Poelman, coördinator van de werkgroep interculturaliseren van Het Roze Huis vindt zijn werk zeer nuttig, zo zegt ze in Zizo: "Omar Nahas heeft een aantal boeken geschreven over homoskesualiteit in de Islam. Moslima's komen die boeken ontlenen bij Het Roze Huis, omdat ze willen weten hoe ze naastenliefde in de praktijk kunnen brengen hé! Omar is ook naar Het Roze Huis gekomen met een delegatie moskeegidsen. We hebben twee uur een goed gesprek gehad. Ze gaan naar huis met de blijvende gedachte dat homoseksualiteit een probleem vormt binnen de Islam, maar ze gaven ons allemaal vriendelijk een hand. Een van hen was van Servische afkomst. hij komt dus uit een oorlogscontext. We hebben gesproken over de vervolging van holebi's en transgenders tijdens de Tweede Wereldoorlog.Marcia Poelman_181116_4 (637x637).jpg Die kerel was daar echt van ontdaan, hij weet wat oorlog is. Er was één en al empathie. Ik spreek dan als lid van de homobeweging, niet als academicus. Ik ben op zoek naar zoveel mogelijk organisaties en individuen waarmee we kunnen samenwerken om vooruitgang te boeken. En die zijn er."
Wil je met Omar Nahas en Marcia Poelman verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

Björn Pius_221669_1.jpgBjörn Pius is activist in Outrage! Zijn organisatie werd opgericht naar aanleiding van de homofobe en transfobe agressie in Brussel.  De voorbije twee jaar ontpopte hij zich tot een van de deskundigen terzake. Björn weet ook hoe belangrijk solidariteit is. Hij organiseerde mee solidariteitsacties met de strijd tegen de homofobe wetgeving in Rusland en voor de openstelling van het huwelijk in Frankrijk.
Wil je met Björn Pius verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

Zohra Othman0001.jpgZohra Othman is  sedert 1 januari schepen van jeugdzaken in het districtsbestuur van Borgerhout.  Dat is geen geringe opgave: één op de vijf kinderen leeft er onder de armoedegrens.  In het bestuursakkoord staat: "Alle inwoners van Borgerhout hebben recht op gelijke kansen ongeacht geslacht, afkomst, leeftijd, handicap, seksuele voorkeur, socio-economische situatie… Het district wil gelijke kansen voor iedereen waarborgen en een beleid voeren dat rekening houdt met specifieke noden van mannen en vrouwen, senioren en jongeren, holebi’s, transgenders, personen met een handicap, inwoners van diverse afkomst, religie en cultuur …" Zohra Othman heeft als schepen een heel ander beeld gekregen van de jongeren dan in de media wordt opgehangen: "Deze jongeren weten heel goed welke de problemen zijn en zoeken ook op een positieve manier naar oplossingen."
Wil je met Zohra Othman verder praten op het congres? Klik dan hier en laat het weten.

Ali Salmi_0001.jpgAli Salmi is onafhankelijke politicus en ex-schepen gelijke kansen in Mechelen. Hij won in 2011 de homofolieprijs voor initiatieven rond discriminatie van holebi's en transgenders. Tijdens de vorige legislatuur voerde hij een beleid waarin hij nadrukkelijk holebi's en transgenders zoveel mogelijk betrok. Een van de hoogtepunten was de actie op de grote markt waar de twee voetbalploegen in roze outfit voor een originele happening zorgden.
Wil je met Ali Salmi verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

Naima Charkaoui_0001.jpgNaima Charkaoui is woordvoerster van het Minderhedenforum. Zij sprak zich meerdere malen uit tegen homofoob geweld en vindt dat de LHBT-beweging in de allochtonengemeenschap bondgenoten zijn. Ze deed een opmerkelijke tussenkomt tijdens het fluitconcert tegen homofoob geweld op de Antwerpse grote markt in 2011.
Wil je met Naima Charkaoui verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

WERKVLOER

Pascal De Bel0001.jpgPascal De Bel is secretaris van BBTK-Antwerpen (de socialistische bediendenvakbond)  en begaan met de bespreekbaarheid van holebiseksualiteit en transgenders op de werkvloer. In de vakbond komen alle opinies, culturen en levensstijlen samen en hij maakt er een erezaak van om holebi's en transgenders daarin een plaats te geven. Hij gaat daarvoor inspiratie opdoen bij de collega's in Groot Brittanië. De BBTK organiseerde onlangs ook een vormingsdag over aids.
Wil je met Pascal De Bel verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

JONGEREN

Hassan Bensalah_557016_3.jpgHassan Bensalah werkt voor Jeugdhuis Vision in Schaarbeek. De jongeren maakten er zelf een film over discriminatie. De film zorgde voor genamimeerde discussies. Hassan over dit project:  "Bij dit soort projecten is de afgelegde weg belangrijker dan het eindresultaat. In de loop van het productieproces kwam het tot botsingen, jongeren verlieten de groep en sommigen stapten zelfs op uit het jeugdhuis.  Sommige acteurs verloren hun zelfvertrouwen en anderen kropen misschien wel te diep in hun rol. Praten over homoseksualiteit veroorzaakte onbegrip. Maar onze doelstelling is duidelijk: we willen de jongeren burgerzin bijbrengen en hun kritische geest aanscherpen. We hebben deze deur kunnen openen."
Wil je met Hassan Bensalah verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

Thibaut Delsemme_Gris_0003.jpgThibaut Delsemme van GrIS, de Groupe d'Intervention Scolaire, een project gericht op Franstalige scholen in Brussel en Wallonië. Bedoeling is homo- en biseksualiteit uit het verdomhoekje te halen en tegen homofobie te strijden. GrIS liet zich inspireren door een gelijknamige organisatie in Quebeq. Ze praten in scholen over hun eigen ervaringen als homo, lesbienne of bi.
Wil je met Thibaut Delsemme van GrIS verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

GSA_0001.jpgHet concept van de De GSA Gay Straight Alliance)  is uniek: scholieren zetten zelf - met de hulp van de school - initiatieven op. Zoals de naam het zegt is het de bedoelling om een samenwerkingsverband te vormen met iedereen (homo, lesbisch, bi, trans, hetero) die iets aan de bespreekbaarheid van seksuele minderheden wil doen.  De GSA ontstond in de VS en heeft momenteel een zeer bloeiende werking in Nederland.
Wil je met iemand van de GSA verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

Peter Droeshout0001.jpgPeter Droeshout is directeur van de Basisschool Sint-Martinus in Molenbeek. Hij organiseerde een project over seksuele geaardheid en genderidentiteit in zijn school en won daarmee de Çavaria Campaign Award 2012. Een modelproject om homoseksualiteit in scholen bespreekbaar te maken.
Wil je met Peter Droeshout verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

ONDERZOEK

Luk Groffy_554509_4.jpgLuk Groffy woont in Borgerhout en is sociaal werker. Hij kent als geen ander de polsslag van het grootste district van Antwerpen.  Zijn kinderen gaan naar een 'zwarte' concentratieschool in Borgerhout en hij zit samen met hun ouders in het oudercomité. Hij werkt als coördinator inburgering op het Kruispunt Migratie/integratie. Verder is hij bezig met armoede, uitsluiting, discriminatie, Latijns-Amerika en de inheemse volken daar.
Wil je met Luk Groffy verder praten op het congres? Klik dan hier en laat het weten.

Sophie Withaeckx_0001.jpgSophie Withaeckx is  medewerkster Rhea (Centrum Gender & Diversiteit VUB). Ze heeft een duidelijke visie op seksisme “Vanuit dit opzicht is het seksisme van mannen die zich op de laagste trede van de maatschappelijke ladder bevinden en dat zich uit in fluiten en beledigen, weliswaar irriterend en vernederend, het is tegelijkertijd ook het seksisme van machtelozen: hoe onwenselijk ook, de gevolgen voor de slachtoffers blijven nog redelijk binnen de perken. Anders ligt het bij het seksisme van mannen met macht, en dat zijn vooralsnog eerder witte mannen uit de middenklasse, mannen die beschikken over geld, invloed, en een sociaal netwerk dat hen de hand boven het hoofd houdt. Uit hoofde van hun positie slagen dergelijke mannen erin om ongestoord en jarenlang vrouwelijke werknemers te misbruiken en vernederen, vrouwen wiens klachten kunnen leiden tot hun materiële en sociale degradatie en die er bijgevolg liever het zwijgen toe doen.”
Wil je met Sophie Withaeckx verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

Thierry Limpens_228957_1.jpgThierry Limpens is onderzoeker aan de KU Leuven en leerkracht in Brussel. Hij geeft les aan jongeren die het meest vatbaar zijn voor het plegen van homo/transfoob geweld. Hij is vakbondsafgevaardigde, lid van het Brussels Uitvoerend Bestuur en plaatsvervangend in het nationaal Uitvoerend Bestuur van  ACOD-Onderwijs.
Wil je met Thierry Limpens verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

Alexis Dewaele_346_4.jpgAlexis Dewaele is sociaal psycholoog. Zijn standpunt is dat De negatieve houding ten opzichte van homo's nog altijd wijdverspreid is en zich niet beperkt tot allochtonen "Door de toegenomen aandacht voor zaken als racisme, seksisme en homofobie zijn mensen zich er van bewust dat dit eigenlijk niet kan", zegt Dewaele. "Zeker hoogopgeleiden weten heel goed dat homofobie onaanvaardbaar is. De negatieve houding ten opzichte van homo's is nog altijd wijdverspreid. Het gebeurt alleen veel subtieler. (...) Bij mannen, jongeren, mensen die zeer religieus zijn, laagopgeleiden en kansarmen leeft dit sterker. Bij sommigen komen al die factoren bij elkaar, met als gevolg de perverse uitlatingen die we in de reportage hebben gezien. Maar laten we niet vergeten dat homonegativiteit er bij iedereen inzit, niet alleen bij moslims."
Wil je met Alexis Dewaele verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

Sarah Bracke_250_1.jpgSarah Bracke is sociologe. Ze onderzocht ondermeer het effect van politieke stromingen op het denken in de holebi- en transgenderwereld. Ze kwam tot de vaststelling dat daar een fenomeen opduikt dat ze 'homonationalisme' noemt. Ze legt ook het verband uit tussen  Islamofobie, seksime en homofobie. In een interview zegt ze: "Vrouwenrechten en holebi-emancipatie worden gesitueerd aan één kant van de breuklijn, namelijk aan de kant van 'het verlichte Westen', waar de emancipatiestrijd van vrouwen en holebi's al zou gestreden zijn. Aan de andere kant heb je dan de Arabische en islamitische wereld, en bij uitbreiding ook de migrantengemeenschappen die in België leven. Die worden gezien als 'achterop lopend' op die emancipatiestrijd. Vrouwen- en holebirechten worden tot deel gemaakt van een oorlogsverhaal en gebruikt om aan regio's zoals het Midden-Oosten, en aan etnische minderheden hier, zaken op te leggen."
Wil je met Sarah Bracke verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

homofobie,moslim,cavaria,jongerenWim Peumans is is antropoloog en dé expert in alles wat met homoseksualiteit en asiel te maken heeft.  Hij publiceerde hierover het boek Seks en stigma over grenzen heen - homoseksuele en lesbische migranten in Vlaanderen en Brussel naast tal van andere artikels en en bijdragen. Hij is bezig met een doctoraatsonderzoek naar holebi’s met een moslimachtergrond.  Hij kan je zeker bekoren met zijn kennis over de beleving van homoseksualiteit bij etnische minderheden.
Wil je met Wim Peumans verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

GELOOF

Wielie Elhorst_296300_1.jpgWielie Elhorst is predikant en  auteur van de verklaring tegen homofoob geweld die in Nederland door een groot aantal kerken is ondertekend. Daarin staat ondermeer: "We denken niet in alle opzichten gelijk over homoseksualiteit, maar we zijn één in het geloof dat de mens geschapen is naar het beeld van God en kostbaar is in zijn ogen. Daarom moeten mensen waardig met elkaar omgaan – respectvol, vreedzaam en liefdevol – en is geweld tegen homoseksuelen, in welke vorm dan ook, uit den boze.Van elke schending van mensenrechten zeggen we nu: dat deugt niet." Een na te volgen voorbeeld in België?
Wil je met Wielie Elhorst verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

Hassan Jarfi_La Meuse0001.jpg

Hassan Jarfi is de vader van Ihsane Jarfi, de jonge homo die in april 2012 werd vermoord. In een panoramareportage zegt hij: "Het waren drie Belgen en een Turk. Niet echt iets om trots op te zijn voor Turkijke of België. Maar schoften vind je overal. Ik heb heel veel Turkse vrienden. Die doen zoiets niet. Ik heb ook veel Belgische vrienden. Die zijn niet zo."  Ihsane Jarfi kreeg een begrafenisplechtigheid zoals iedere andere moslim.
Wil je met Hassan Jarfi  verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

Brahim Laytouss_0001.jpgBrahim Laytouss is imam, islamleraar en docent Islamitische wetenschappen. Hij sprak zich uit tegen homofoob geweld en vergeleek het met racisme. Hij is de eerste imam in België die zich duidelijk uitspreekt tegen homofobie. Hij vindt dat imams niet langer mogen zwijgen. "De opinie van de islam over homoseksualiteit is bekend", vervolgt Laytouss. "Een relatie tussen man en vrouw is de ideale situatie. Maar het gaat hier niet om de opinie van de islam, het gaat om de manier over hoe wij daarmee omgaan. We leven in een maatschappij waarin homoseksualiteit aanvaard is. Dus moet die enge visie op homoseksualiteit als iets dat 'verboden' is, verdwijnen."
Wil je met Brahim Laytouss verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.

Aloys Jousten_0001.jpgAloys Jousten is bisschop van Luik. Hij sprak zich uit tegen homofoob geweld in zijn stad:  “De afgelopen weken is de Luikse agglomeratie het toneel geworden van dodelijk geweld.  Homofobie was één van de beweegredenen van dat geweld.  Homofobie is als dusdanig al laakbaar, nog minder duldbaar is dat ze leidt tot dergelijke daden” De mededeling verscheen ook op Kerknet, de officiële website van de katholieke kerk.
Wil je met Aloys Jousten verder praten op het congres? Klik hier en laat het weten.