28-05-13

Gays noirs à Bruxelles

Dit artikel in het Nederlands

601785_10152658980345002_2.jpg

A la recherche de gays noirs à Bruxelles? J'ai rencontré Koéssan Gabiam et j'ai eu la chance de faire connaissance d'un géographe qui sait parfaitement oû les trouver.

969172_10152858011875187_1.jpgBruxelles a vu naître depuis la fin des années 2000, un phénomène de visibilité des homosexuels ou bisexuels noirs au cœur de son quartier gay. Sont considérés dans la présente étude, les homosexuels ou bisexuels noirs quelle que soit leur origine. Cette nouvelle visibilité, bien qu’elle varie tout au long de l’année, semble s’installer dans le paysage de la scène gay bruxelloise, en prenant surtout en compte les lieux de sorties gays et les Belgian prides qui sont les marches des fiertés LGBT (sigle désignant les lesbiennes, les gays, les bisexuel.le.s et les transsexuel.le.s). Cette visibilité croissante interroge d’emblée le chercheur: s’agit-il d’une face visible de la présence gay noire à Bruxelles? Comment cette visibilité permet-elle aux gays noirs de s’intégrer à la réalité bruxelloise ?  Enfin, ces dernières questions soulèvent la problématique des divers acteurs concernés et l’auteur privilégiera les espaces récréatifs et résidentiels comme lieux d’enquête de ce travail exploratoire. 

On cherche

blackfuck20060516a.jpgLe fait d’étudier les minorités sexuelles en géographie urbaine constitue une posture épistémologique relativement récente en Europe continentale et la démarche devient inédite quand elle concerne une minorité dans une autre minorité (ici les gays noirs). Ce fait épistémologique rend la tâche du chercheur particulièrement ardue tant les méthodes et les sources confirmées font défaut. Il reste à les inventer et à les proposer avec le plus de rigueur et d’honnêteté scientifique possible.  

La méthode proposée par le présent article consiste en une combinaison d’une étude qualitative et d’une étude quantitative. L’étude qualitative est fondée sur un questionnaire de 20 points adressé à 27 personnes qui s’identifient comme gays noirs. L’étude quantitative, quant à elle, se focalise sur des données résidentielles fournies par un site de rencontres sur Internet.  L’article commencera par détailler davantage les deux sources principales de l’étude avant de discuter de la visibilité des gays noirs à Bruxelles et de leurs pratiques urbaines. 
 
GayRomeo
 
brussel,afrika,prideEtant donné le rôle crucial que jouent les sites de rencontres pour les minorités sexuelles en termes de 'démarginalisation' et d’ 'empowerment' (Heise, 2012) ou encore d’espace refuge (Brown, Maycock & Burns, 2005), le cyberespace s’est imposé comme une des sources de cette étude. Ainsi en septembre 2010, un comptage des chatteurs noirs gays de la Région bruxelloise sur un site de rencontres (GayRomeo) fut réalisé. Ce site, à l’instar d’autres, permet une recherche détaillée de profils de chatteurs connectés ou non mais inscrits, en croisant des données comme l’âge, la localisation ou encore le type humain (caucasien, africain, métis, arabe, asiatique, etc.).  Il a dès lors été entrepris d’utiliser, comme indicateur, le nombre de profils gays ou bisexuels noirs africains, en Région bruxelloise, en septembre 2010, à l’aide du moteur de recherche du site.  

En Belgique, le nombre total de chatteurs noirs africains s’élève à 337 dont 248 (74%) déclarent la Région bruxelloise comme lieu de connexion et donc de résidence. Seuls 14% des profils sont localisés en Flandre, région pourtant 6 fois plus peuplée que la Région bruxelloise. Naturellement, la destination de l’immigration subsaharienne en Belgique et notamment celle de l’immigration congolaise, de même que la barrière linguistique du néerlandais en Flandre pour des Subsahariens francophones et éventuellement anglophones devraient expliquer cette prédominance bruxelloise qui justifie en partie que la présente étude cible la capitale belge. 

Les données du cyberespace constituent une bonne base de cette étude exploratoire car le volume de profils est en effet non négligeable. Mais ce travail doit être poursuivi par une enquête qualitative qui permet au chercheur d’accéder aux données liées à la pratique urbaine des gays noirs (lieux de sorties et carte mentale de l’espace urbain en particulier). 

Bruxelles, Ixelles et Sint-Gilles
 
185910_192455474118126_1a.jpgUne des contraintes de cette enquête exploratoire est la collecte des données du fait qu’une partie  du public-cible de l’enquête vit son homosexualité ou bisexualité dans le placard. Malgré ce frein notable, il a été possible de recruter 27 gays noirs bruxellois en 2011 qui ont bien voulu répondre au questionnaire de l’étude. Le questionnaire aborde les questions de l’identité, de la localisation résidentielle, de la carte mentale et de la discrimination du fait de leur origine ethnique et de leur orientation sexuelle (intersectionnalité). De plus, des interviews ont été conduites auprès de deux volontaires de cet échantillon et d’un activiste gay. A travers cette étude qualitative précédée par une étude quantitative, l’auteur entend dresser une cartographie complexe des espaces de visibilité et de pratiques urbaines des gays noirs à Bruxelles ci-après. 

Les données récoltées par le questionnaire et par GayRomeo concernant les lieux de résidence ont été représentées en les comptabilisant par groupe de communes. On distingue l’Ouest de Bruxelles (Jette, Ganshoren, Koekelberg, Berchem Sainte-Agathe, Molenbeek Saint-Jean et Anderlecht), Bruxelles-ville, les communes de première couronne orientale (Evere, Schaerbeek, Etterbeek, Ixelles, Saint-Gilles et Forest), et les communes de seconde couronne orientale. 

Lorsqu’il s’agit d’obtenir des données résidentielles, l’échantillon se réduit encore. En effet, seuls 189 profils sur 248 sont exploitables pour la commune de résidence parce que certains chatteurs déclarent la Région bruxelloise comme lieu de résidence sans préciser la commune concernée. Au niveau de l’enquête qualitative, 3 réponses se sont révélées inexploitables du point de vue résidentiel. 

La figure n°1 permet d’observer que Bruxelles-ville et les communes de première couronne orientale sont prisées par les gays noirs comme lieux de résidence. Ce sont donc près de 70% des enquêtés et des chatteurs qui habitent ces communes centrales de la région. Cette observation va dans le sens des études précédentes ciblant les communautés homosexuelles en général qui ont également tendance à opter pour Bruxelles, Ixelles et Saint-Gilles comme lieux de résidence au détriment des communes de seconde couronne orientale (Deligne et al., 2006). De surcroît, ces communes centrales offrent plus de logements accessibles (forte proportion d’appartements à loyers bas ou modérés) que les communes aisées de seconde couronne où les maisons unifamiliales dominent.


Figure n°1 : Les zones résidentielles des gays noirs en Région bruxelloise

Figure_0001.jpg

En outre, Anderlecht et Jette, communes occidentales se présentent aussi comme des communes résidentielles prisées par les gays noirs. En effet, la proportion de profils noirs parmi tous les profils dans ces deux communes est supérieure à la moyenne régionale comme c’est le cas aussi à Bruxelles-ville (voir figure n°2).  

Ces valeurs pourraient s’expliquer par l’immigration subsaharienne à Bruxelles dont ces communes constituent le réceptacle (Schoonvaere, 2010). Molenbeek-Saint-Jean, également une zone réceptacle de cette immigration, détient pourtant une proportion de profils inférieure à la moyenne, de même que Schaerbeek.  La proportion de profils gays arabes, par ailleurs, est supérieure à la moyenne à Molenbeek- Saint-Jean alors qu’elle est moyenne à Schaerbeek. Ces observations permettront de formuler une hypothèse d’exclusion résidentielle de ces deux groupes minoritaires à Schaerbeek et à Molenbeek-Saint-Jean. Une donnée surprenante concerne Ixelles, qui héberge Matongé, le quartier africain de Bruxelles. En effet, cette commune n’obtient qu’un pourcentage de profils moyen ; ce qui peut faire émettre l’hypothèse d’une mise à distance et d’une migration vers d’autres communes, c’est-à-dire d’une prise de distance de son milieu familial pour vivre son homosexualité ou bisexualité (Blidon, 2008). 


Figure n°2 : Répartition des chatteurs gays noirs en Région bruxelloise  

Figure_0002.jpg

Après avoir analysé la géographie résidentielle des gays noirs, l’article va maintenant s’intéresser à la pratique urbaine et aux espaces de visibilité des gays noirs à Bruxelles en se focalisant sur les lieux de sorties et les espaces associatifs. Ce sont exclusivement les résultats issus du questionnaire qui seront mobilisés dans cette partie de l’étude.   

Enquête
 
L’enquête menée auprès des 27 répondants et des témoins privilégiés met en évidence le fait que les domiciles privés constitueraient les premiers lieux de sociabilité des gays noirs à Bruxelles. Ce sont également des lieux où l’on peut rencontrer des ressortissants de même pays d’origine et partager ses expériences en toute sécurité, à l’occasion par exemple de fêtes organisées entre amis. Dans cette optique de sécurisation des interactions sexuelles et sociales, les sites Internet de rencontres jouent également un rôle clé en connectant des gays noirs de toute origine sociale, vivant ou non dans le placard. 

Constatant un nombre élevé de profils gays noirs sur un site comme GayRomeo mais un faible taux de réponse à la présente enquête (sur Internet) et dans les bars (lieux de sortie), on peut aisément en déduire le grand tabou qui entoure encore les expériences et les identités gays noires de nos jours en Belgique. De la sorte, cette étude exploratoire ne peut prétendre à aucune description de ces expériences invisibles mais va plutôt s’attarder sur les aspects spatiaux et visibles de ces sociabilités gays noires. Les indicateurs de cette spatialité visible sont les lieux de sortie et la pratique urbaine des répondants. 

L'Homo Erectus0001.jpg

Christo Bar, Homo Erectus et Boys Boudoir

Les lieux de sortie les plus cités par les enquêtés sont trois bars situés dans le centre urbain (voir figure n°3). Il s’agit des bars suivants : Christo Bar, Homo Erectus et Boys Boudoir. L’un des propriétaires du Christo Bar est originaire d’Afrique subsaharienne. De ce fait, le bar a de plus en plus la réputation d’être le bar gay noir de la ville et attire des gays noirs de tout le pays surtout le week-end. Le bar Homo Erectus est très connu dans le milieu gay bruxellois depuis des décennies et plusieurs serveurs sont (gays) noirs. Le Boys Boudoir est une boîte gay friendly qui attire plutôt les gays noirs jeunes. Là, outre la musique, le facteur d’attraction pour certains gays noirs est le fait qu’on peut se faire passer pour hétérosexuel plus facilement que dans d’autres facilités commerciales gays. 

Matonge

brussel,afrika,prideLa figure n°3 indique aussi les places fréquentées souvent localisées au centre-ville mais également Matongé, le quartier africain de Bruxelles et le quartier Louise. Les enquêtés soulignent aussi le rôle joué par les discothèques africains du quartier Louise dans la prise de contacts avec d’autres nationalités. 

Naturellement, certains Noirs, qui ne peuvent pas vivre leur homosexualité ou bisexualité au grand jour, doivent alors fréquenter des lieux de consommation sexuelle comme les saunas, les men’s clubs ou les boîtes avec darkrooms qui offrent la possibilité de rencontres sexuelles avec des gays noirs installés à Bruxelles ou de passage (touristes).

        
Figure n°3 : Lieux de sortie et pratique urbain des enquêtés (centre de Bruxelles)  

Figure_0003.jpg

brussel,afrika,prideMilieu associatif
 
La visibilité des gays noirs dans le milieu associatif demeure limitée. Cette observation générale est à nuancer par la création en 2012 du collectif African Pride, qui s’adresse aux noirs LGBTQI (lesbiennes, gays, bisexuel.le.s, transexuel.le.s, queer et intersex) vivant en Belgique. Précisons aussi que jusque-là, ce sont plutôt les gays noirs nouvellement arrivés en Belgique (réfugiés sexuels) qui ont le plus de visibilité, à travers des associations comme OASIS, WISH ou et à travers la participation de ces mêmes associations à la Belgian Pride.   RainbowsUnited

En somme, les discours développés par les témoins privilégiés mettent en exergue une topographie de visibilité variant selon les stratégies d’insertion et d’interaction de différents types d’acteurs résumables en 4 types (voir figure n°4). Sont identifiables : les réfugiés, les touristes, les gays noirs fréquentant la scène gay et les gays ou bisexuels noirs vivant dans le placard.  Par ailleurs, le pouvoir d’achat des acteurs entre aussi en compte dans la préférence accordée à un type de lieu donné ; ainsi les fêtes gays ethniques organisées dans les grandes villes comme Londres ou Paris sont rarement accessibles aux réfugiés sexuels ou aux gays noirs qui sont hors milieu.   

Figure n°4 : modélisation des réseaux socio-sexuels des gays noirs à Bruxelles   

Figure_0004.jpg

Conclusions

L’observation d’une visibilité croissante des gays noirs dans le quartier gay de Bruxelles a inspiré cette étude exploratoire, qui combine des résultats d’une enquête qualitative à une approche quantitative afin de proposer une cartographie complexe des espaces publics et semi-publics pratiqués par ces minorités sexuelles. Un des apports de l’étude est d’avoir démontré l’interprétabilité des données déclarées par les internautes au niveau des communes bruxelloises. Cela incite à une utilisation des données du cyberspace, en association avec des sources qualitatives, dans le cadre des minorités sexuelles qui utilisent Internet comme moyen de rencontres tout en minimisant les risques d’agressions homophobes, et qui, de surcroît, sont difficiles à contacter par le chercheur. Enfin, l’étude pointe une visibilité des gays noirs à géométrie variable, déterminée par le type d’acteurs concernés. Ainsi, un réfugié sexuel gay noir, loin de toute pression familiale utilisera l’espace public, le jour de la Belgian Pride, comme un site de résistance et un espace de revendication des droits LGBT alors qu’un gay noir né à Bruxelles, peut privilégier des espaces moins visibles comme les saunas, les men’s clubs ou Internet comme lieu d’expériences homosexuelles.  

Koessan Gabiam0001.jpgKoéssan Gabiam est géographe. Cet article est basé sur deux présentations précédentes qu' il a donné à la conférence  'European Geographies of Sexualities Conference' in Brussel: 'Public spaces of black gays sociosexual visibility in Brussels' et 'Which residential geographies for black gays in Brussels?'.

 

27-05-13

Zwarte homo's in Brussel

601785_10152658980345002_2.jpg

Cet article en Français

Ook op zoek naar zwarte homo's? Toen ik er een ontmoette had ik geluk: Koéssan Gabiam is bezig met een onderzoek vanuit geografisch perspectief.  Hij weet precies waar je hen kunt vinden.

969172_10152858011875187_1.jpgSinds eind jaren 2000 is er in Brussel een nieuw fenomeen van toenemende zichtbaarheid van zwarte homo- en biseksuelen in de gay-wijk. Hoewel deze zichtbaarheid varieert in de loop van het jaar, is ze een nieuwe factor in het Brusselse gaylandschap. En dan vooral in de uitgaansbuurten en op de Belgian pride, de fiere optochten van de LGBTQI (lesbiennes, gays, biseksuelen, transseksuelen, queer en intersex). Deze nieuwe zichtbaarheid intrigeert de onderzoeker en auteur van dit artikel. Is dit de zichtbare kant van een hele zwarte gayscene in Brussel? Biedt deze zichtbaarheid een mogelijkheid voor zwarte gays en biseksuelen om te integreren in de Brusselse realiteit?

Op zoek

De studie van seksuele minderheden staat in Europa zowel epistemologisch als methodologisch nog maar in de kinderschoenen. Wanneer de auteur dan een onderzoek instelt naar een minderheid in een minderheid, begeeft hij zich op onverkende paden. Uitgewerkte en bevestigde methoden en bronnen ontbreken. Er rest de onderzoeker niets anders dan deze zelf uit te zoeken en in alle wetenschappelijke openheid op de tafel te leggen. Op zijn zoektocht naar zwarte gays en biseksuelen in Brussel en hun stedelijke praktijk wil de onderzoeker in de eerste plaats exploratief en kwalitatief te werk gaan in en rond de plaatsen waar deze aanwezigheid zichtbaar wordt. 

sheep0001.jpg

Chatrooms en sociale netwerksites

Maar toch mag hij een andere bron van informatie niet verwaarlozen die hem een beeld kan opleveren over het aandeel van dit milieu in de totale scene.  Het internet oefent, zoals vele recente studies hebben aangetoond, een belangrijke aantrekkingskracht uit op gays. De snelle ontwikkeling van het internet als communicatiemedium via chatrooms en sociale netwerksites is in zekere mate te danken aan haar capaciteit om ruimtelijke, leeftijdsgebonden, economische en etnische barrières te overwinnen. Er heerst immers anonimiteit en het staat eenieder vrij de parameters van zijn profiel te bepalen. Voor gays speelt ook de vrees voor negatieve sociale gevolgen veel minder of nauwelijks een rol in de virtuele wereld.blackfuck20060516a.jpg Zeker sinds de toenemende specialisatie van chatrooms naar locatie of oogmerk van de contacten, laat het internet toe dat leden van seksuele minderheden makkelijk en in alle discretie met elkaar in contact kunnen komen. Deze vaststelling gaat zeker op voor intersctionele minderheden, zoals zwarte gays en biseksuelen, die hun seksuele geaardheid niet in familiale kring kunnen beleven en zich ook niet geaccepteerd voelen in het blanke homomilieu. Voor hen werken deze specifieke virtuele ruimtes, waar een minderheid plots een meerderheid wordt, demarginaliserend en 'empowerend'.

GayRomeo

GayRomeo_0001.jpgOok Brusselse zwarte gays en biseksuelen blijken actief gebruik te maken van de mogelijkheden van het internet als communicatiekanaal. De onderzoeker stelde een kwantitatief onderzoek in naar de gebruikersprofielen op één van de vele ontmoetingssites: GayRomeo. Deze site werd gekozen omdat hij gedetailleerde zoekfuncties bevat die het mogelijk maken te selecteren op basis van bijvoorbeeld leeftijd, lokalisatie en type (Kaukasisch, Zwart-Afrikaans, Arabisch, Aziatisch enz.) Ook werd deze site gekozen omdat hij meer resultaten opleverde dan andere sites, zoals Gaydar.be of Gay.eu. Op deze laatste konden bijvoorbeeld voor Brussel in augustus 2012 maar drie zwarte gays of biseksuelen worden geïdentificeerd, terwijl dezelfde zoektocht in september 2010 bij  GayRomeo 248 profielen opleverde.

Silence.jpgNiet uit de kast

Gezien dit aanzienlijk aantal profielen, vormen de gegevens uit cyberspace een goede basis voor analyse. Maar daar de onderzoeker ook zicht tracht te krijgen opde stedelijke praktijken van deze gays en biseksuelen, moet dit werk worden aangevuld en verdiept middels een kwalitatieve bevraging. Daarom nam de onderzoeker ook een enquête af bij zwarte gays en biseksuelen, de eerste in zijn soort in België. Grote uitdagingen waren hierbij zowel het opsporen van het doelpubliek als het verkrijgen van antwoorden. Een groot deel van deze groep komt immers met zijn homo- of biseksualiteit niet uit de kast. Ondanks deze moeilijkheid waren toch 27 zwarte Brusselse gays en biseksuelen bereid deel te nemen aan deze enquête, die werd afgenomen via internet en in bars.

Vragenlijst

De vragenlijst polst naar identiteit, woonplaats, mentale kaart en discriminatie op basis van zowel etniciteit als seksuele geaardheid (intersectionaliteit). Voor verdere verduidelijking werden nog diepte-interviews afgenomen van twee bereidwillige respondenten en een gay-activist. Deze kwalitatieve analyse heeft tot doel bovenstaande kwantitatieve studie te verduidelijken en moet de onderzoeker toelaten om de plaatsen van zichtbaarheid en stedelijke praktijken van zwarte Brusselse gays en biseksuelen op kaart te zetten.

001.jpg


Brussel, Elsene en Sint-Gillis

De informatie over residentie was niet bij iedereen beschikbaar. Wat betreft GayRomeo, kon dit voor slechts 189 van de 248 profielen achterhaald worden, omdat verschillende chatters het Brussels Gewest opgeven als woonplaats zonder een specifieke gemeente te vermelden. Ook de kwalitatieve enquête leverde hieromtrent drie onbruikbare antwoorden op. De verzamelde gegevens over woonplaats werden herverdeeld volgens vier geografische zones en dan uitgezet per bron.58368_1492266880533a.jpg We stellen vast dat vooral stad Brussel en de gemeenten van de eerste oostelijke ring als woonplaats worden opgegeven. Bijna 70 % van de ondervraagden en van de chatters woont dus in één van de centrale gemeenten van het gewest. Deze vaststelling spoort met eerder onderzoek naar de homoseksuele gemeenschap in het algemeen in Brussel. Ook hier kwamen Brussel, Elsene en Sint-Gillis naar voren als favoriete woonplaats ten nadele van de gemeenten uit de tweede oostelijke ring. Bovendien is de woningmarkt in deze centrale gemeente meer toegankelijk (hoog aantal appartementen en lagere huurprijzen) dan in de meer residentiële gemeenten van de tweede ring, waar eengezinswoningen domineren. Verder zijn de westelijke gemeenten Anderlecht en Jette erg in trek als woongemeente. We stellen inderdaad vast dat het aandeel zwarte profielen op het totaal aantal GayRomeo profielen voor die gemeenten hoger ligt dan het gewestelijk gemiddelde, hetgeen ook voor stad Brussel het geval is.

Dit zou verklaard kunnen worden door het feit dat deze gemeenten gelden als target-gemeenten voor immigratie uit Sub-Saharisch Afrika. Nochtans heeft Molenbeek, dat ook veel Sub-Saharische migranten ontvangt, een benedengemiddeld aandeel van zulke profielen, evenals Schaarbeek.

185910_192455474118126_1a.jpgVeiligheid

Het cruciale belang van het achterhalen van de woonplaats voor de cartografie van het zwarte gay- en biseksuele milieu blijkt uit de resultaten van de enquête en de interviews. De eigen domicilie komt immers op de eerste plaats in het sociaal leven voor zwarte gays en biseksuelen. Hier worden bijvoorbeeld feestjes gehouden waar ze gelijkgestemde landgenoten kunnen ontmoeten en in alle veiligheid ervaringen kunnen uitwisselen.

Taboe

Vanuit eenzelfde optiek om discrete seksuele en sociale interacties aan te gaan, spelen ook internetsites een belangrijke rol als ontmoetingsplaats, ongeacht de etnische origine en al dan niet uit de kast zijn. Het is hierbij opvallend dat er een grote discrepantie bestaat  tussen het hoge aantal zwarte profielen op een site zoals GayRomeo en de lage respondentiegraad bij de enquête. Hieruit kunnen we afleiden dat er nog steeds een groot taboe bestaat rond zwarte gays en biseksuelen in België. Bovendien kan deze studie hierdoor geenszins claimen een beschrijving te geven van die praktijken die voor het oog onzichtbaar blijven, maar beperkt ze zich verder tot de ruimtelijke aspecten van het zichtbare sociale leven van zwarte gays.L'Homo Erectus0001.jpg

Christo Bar, Homo Erectus en Boys Boudoir

Drie bars, gelegen in het centrum van Brussel, werden in de enquête het meest genoemd als uitgaansplaats. Het gaat over de Christo Bar, Homo Erectus en Boys Boudoir. Eén van de eigenaars van de Christo Bar is afkomstig uit Sub-Saharisch Afrika. De bar dankt hieraan haar reputatie als de 'place to be' in Brussel voor zwarte gays, en trekt - vooral in het weekend - zwarte homo- en biseksuelen uit het hele land aan. De bar Homo Erectus is tientallen jaren gekend in het hele Brusselse gaymilieu en heeft enkele zwarte obers in dienst. De Boys Boudoir ten slotte is een gay-vriendelijke discotheek die voornamelijk jonge zwarte gays en biseksuelen trekt. Naast de muziek is het feit dat men hier makkelijker dan in beide bars kan doorgaan voor heteroseksueel een belangrijke reden waarom sommige zwarte gays en biseksuelen naar deze plaats afzakken.

318297_225148340878390_a.jpgMatonge

De meeste uitgaansplaatsen situeren zich in het stadscentrum, maar ook Matonge, de Afrikaanse wijk van Brussel bij uitstek, en Louisa worden vaak vermeld. In deze laatste buurt zijn het vooral Afrikaanse discotheken die volgens de respondenten een grote rol spelen in de contacten tussen verschillende nationaliteiten. Verder is er natuurlijk een deel Zwart-Afrikanen die hun homo- of biseksualiteit niet openlijk kan beleven en dus aangewezen is op plaatsen van seksuele consumptie zoals sauna's, men's clubs of darkrooms die hen de mogelijkheid bieden tot seksuele ontmoetingen met zwarte gays of biseksuelen uit Brussel of met toeristen.

Verenigingsleven

De zichtbaarheid van zwarte gays en biseksuelen in het verenigingsleven blijft erg beperkt. Toch kan men deze algemene vaststelling iets nuanceren sinds de oprichting van het collectief African Pride in 2012, een vereniging die zich richt tot de in België verblijvende zwarte LGBTQI. We moeten hierbij verduidelijken dat het tot nog toe vooral homo- en biseksuele nieuwkomers zijn (asielzoekers) die het meest op het voorplan lopen, in verenigingen zoals Oasis, Wish of RainbowsUnited en door deelname aan de Belgian Pride.

Pride2011_001a.jpg

Uit het voorgaande valt dus af te leiden dat de topografie van de visibiliteit varieert naargelang het type actor en diens specifieke integratie- en interactiestrategieën. Men moet onderscheid maken tussen de seksuele asielzoeker, de seksuele toerist, de in Brussel geboren zwarte gay en biseksuelen die ingang hebben gevonden in de meer algemene gayscene en zij die (nog) niet uit de kast zijn gekomen. De druk van familie en gemeenschap zijn lang niet dezelfde voor deze vier types. De asielzoeker bijvoorbeeld bevindt zich ver van zijn familie en zal veel makkelijker gebruik maken van de openbare ruimte om op te komen voor zijn rechten tijdens manifestaties zoals de Belgian Pride, terwijl een niet 'ge-oute' zwarte Brusselaar zijn heil zoekt in weinig zichtbare plaatsen zoals men's clubs en het internet. Tot slot dient ook nog opgemerkt te worden dat nog andere verschillen meespelen in het feit of een zwarte gay zich al dan niet vertoont op publieke gelegenheden. Zo werden door sommigen ook grootschalige etnische gayparties in Parijs of Londen vermeld als uitgaansplaatsen. Maar deze zijn merendeels onbereikbaar voor zwarte gays en biseksuelen met gebrekkige koopkracht, voor asielzoekers of voor zij die niet tot het milieu behoren. De auteur hoopt met dit artikel dat dit exploratief onderzoek een aanzet kan zijn tot meer diepgaand en vollediger onderzoek over zwarte gays en biseksuelen, in Brussel of elders.

Koessan Gabiam0001.jpgKoéssan Gabiam is geograaf. Dit artikel is gebaseerd op twee eerder gegeven presentaties die hij gaf op de 'European Geographies of Sexualities Conference' in Brussel: 'Public spaces of black gays sociosexual visibility in Brussels' en 'Which residential geographies for black gays in Brussels?'.  Het verscheen in Agora, Magazine voor sociaalruimtelijke vraagstukken, jaargang 29, nummer 1, 2013.  Je kan dit nummer bestellen via info@agora-magazine.nl

Op deze blog verscheen ook  het artikel over seksueel burgerschap uit hetzelfde nummer van Agora.

17:06 | Permalink | Tags: brussel, afrika, pride |  Facebook |

22-05-13

Belgian Pride 2013: Comac

comac,lorin parys,pride

De jongeren van Comac (Communist Action, de jongerenorganisatie van de PVDA) waren op de Pride.  Met een duidelijk standpunt.

"Homofobie, racisme en seksisme zullen blijven woeden in een kapitalistisch systeem dat gebruik maakt van verschillen als 'verdeel en heers' tactiek" was de kern van hun boodschap. Daarmee verwijzen ze naar het politieke discours waarbij we geacht worden tegen homofobie en eventueel ook tegen seksisme te zijn. Over racisme spreken de andere politieke partijen liever niet.  Comac en PVDA doen dat wel.  Die namiddag organiseerden de PVDA en de artsenpraktijk Geneeskunde voor het Volk ook een solidariteitsfeest met de strijd van het Palestijnse volk.  Twee werelden, twee feesten.

comac,lorin parys,prideHoe breng je die twee werelden samen? Om te beginnen staan die niet zo ver van elkaar als we soms denken. Zowel holebi's, transgenders als Belgen van buitenlandse origine hebben te maken met agressie, geweld, uitsluiting op de arbeidsmarkt, pesterijen of achterstelling op school en negatieve beeldvorming in de media. Jonge Marokkanen worden afgeschilderd als relschoppende nietsnutten, homo's als decadente relnichten waarvoor een deftige liberaal als Lorin Parys 'plaatsvervangende schaamte' ontwikkelt.  Comac roept op om  de verdeeldheid te breken en samen te werken aan gemeenschappelijke problemen.

Homofoob geweld, racistisch geweld

Twee voorbeelden om de gelijklopendheid van onze problemen heel concreet te maken. We voeren actie voor een beleid dat homofoob en transfoob geweld uit de wereld moet helpen. Dat houdt terecht heel wat mensen bezig. Racistisch geweld is ook een dagelijkse realiteit.  Een 29-jarige man uit Vilvoorde werd door de Brusselse correctionele rechtbank veroordeeld tot een gevangenisstraf van 12 maanden en een boete van 1.100 euro.  "Beklaagde geeft blijk van een mentaliteit beneden alle peil", klonk het in het vonnis. "Hij vindt zichzelf beter dan mensen met een donkerder huidskleur en die overtuiging lijkt voor hem voldoende om die mensen fysiek te molesteren." En ook de politie laat zich nu en dan eens goed gaan, zo blijkt uit dit artikel: De rechtbank van Brussel veroordeelde de politie-inspecteur Condijts tot acht maanden celstraf en een schorsing van vier jaar voor racistisch geweld. In 2009 werd Nordine gearresteerd tijdens een protest voor de boycot van Israël. "Buitenlander, als het je hier niet bevalt ga je maar terug naar je eigen land. Voeg een riem toe rond je buik en explodeer in je eigen land", zo sprak de agent de Marokkaan toe.

comac,lorin parys,pride

Structureel geweld

Naast het fysieke en verbale geweld is er ook het structureel geweld. Op wereldschaal neemt dat gigantische vormen aan. Oxfam schat dat vermogende individuen minstens 14 biljoen euro verborgen houden in belastingparadijzen wereldwijd. Voor overheden  betekent dit een verlies van meer dan 120 miljard euro aan belastinginkomsten. "In tijden dat gewone burgers in zowel rijke als arme landen lijden onder bezuinigingen door nationale begrotingstekorten, kan dit geld goed van pas komen voor openbare diensten zoals gezondheid en onderwijs. Het totale bedrag volstaat zelfs om de extreme armoede twee keer de wereld uit te helpen", zegt Oxfam in een persbericht. 

comac,lorin parys,prideVechten tegen het kapitalisme

Wie heeft er belang bij dat mensen in dezelfde volkswijken elkaar haten? Dat Walen en Vlamingen tegen elkaar worden uitgespeeld? Dat we een rassenstrijd voeren in plaats van een klassenstrijd?  Enkel de klasse van de superrijken heeft daar belang bij.  Als de NVA ons voorstelt om snelrecht (een vorm van rechtspraak die enkel tegen de lagere bevolkingslagen gebruikt wordt) toe te passen tegen homofoob geweld is dat  geen goeie zaak voor ons. Zoals het ook geen goeie zaak is als Di Rupo het mogelijk maakt om GAS-boetes te geven aan kinderen en jongeren. Het maakt de daders en hun ouders nog armer.  Wat die jongeren nodig hebben is degelijk onderwijs en vooruitzicht op werk.  Maar daarin faalt het systeem. De werkloosheid en uitzichtloosheid nemen toe met de economische crisis en treffen in de eerste plaats de 'allochtonen':  Volgens het Minderhedenforum, een koepel van etnisch-culturele verenigingen, kom dit vooral omdat allochtone werknemers een slechter statuut hebben (uitzendwerk en tijdelijke contracten). Bovendien werken zij vaak in sectoren die het zwaarst getroffen zijn zoals  de metaal- en textielsector.  Werkloosheid en armoede zijn bijna de norm zijn in de volkswijken. Er is racisme bij de interimkantoren en in het uitgaansleven. Datzelfde uitgaansleven waar dan ook homo's in mekaar geslagen worden. Slechte leefomstandigheden maken mensen agressief.  De toename van geweld op straat komt er niet vanzelf, maar gaat gepaard met de economische crisis. Een crisis waar de gewone mensen geen schuld aan hebben, of ze nu hetero, holebi of trans zijn. comac,lorin parys,pride

Het is in ieders voordeel om die solidariteit te organiseren. Ook in het voordeel van holebi's en transgenders. Hebben we een maatschappij voor ogen waar iedereen het goed heeft of denken we alleen aan 'onze' rechten?  Liggen we er al dan niet wakker van dat  in Borgerhout de helft van de bevolking onder de armoedegrens leeft? Nochtans is niemand immuun voor armoede. In New York houden gespecialiseerde organisaties zich bezig met de strijd tegen armoede bij holebi's en transgenders.  Om dat soort situaties te vermijden is een gezamenlijke strijd tegen dit systeem nodig.  Armoede of homofobie, ze wegen allebei even zwaar voor wie er mee te maken krijgt.

comac,lorin parys,prideMiljonairstaks

De PVDA voert een campagne voor de miljonairstaks om de kloof tussen arm en rijk kleiner te maken.  De partij wil de opbrengst te gebruiken  voor een sociaal noodplan tegen de crisis. Namelijk voor werk, voor de sociale zekerheid, het onderwijs en openbaar wetenschappelijk onderzoek.  Het gaat dan over het heffen van 2% belasting op de vermogens van de 2 % rijkste Belgen. Dat kan 8 miljard per jaar opbrengen. Het is maar een van de voorstellen van de PVDA om de kloof tussen arm en rijk te verkleinen.

Kant kiezen

Sander verlaat Comac om nieuwe dingen te gaan doen in de PVDA. Uit zijn afscheidstoespraak haal ik een quote die ik essentieel vind voor iedereen die met emancipatie bezig is:comac,lorin parys,pride "Of ik nu naar het congres ging van de Zweedse communisten en leerde van hun strijd tegen seksisme, of ik naar Berlijn ging en onder de indruk was van hun antifascistische strijd, of ik op You Tube naar een speech keek van de Filippijnse voorzitster van de jongerenbeweging, ik leerde steeds dat de belangrijkste vraag voor elke activist dezelfde is: welke kant kies ik? Kies ik ervoor om aan de zijlijn te staan, om mij neer te leggen bij het kapitalisme, dat elke dag  24.000 mensen omkomen van de honger, terwijl de honderd rijksten in de wereld vier keer de armoede uit de wereld zouden kunnen helpen? Of kies ik ervoor om elke dag aan de zijde te staan van de activisten in de derde wereld, die elke dag vechten tegen het imperialisme, aan de zijde van de communistische beweging die steunt op de arbeidersklasse om te breken met het kapitalisme? Mijn keuze is de tweede en elk jaar geraak ik daar meer van overtuigd."

Meer foto's van de COMAC-groep op de Pride

Naar de website van Comac

18:54 | Permalink | Tags: comac, lorin parys, pride, pvda |  Facebook |

20-05-13

Belgian Pride 2013: Openingsspeech

Chille_Alan_0001.jpg

Chille Deman (vooraan) en Alan De Bruyne hebben de 18de Belgian Pride alweer uitstekend ingeleid. U krijgt hun speech hier exclusief (de tussentitels zijn van mij).  Het aantal deelnemers is belangrijk, maar ook waarvoor ze op straat komen.  Alan en Chille weten dat zoals steeds goed te verwoorden. Zonder hun werk en dat van de tientallen vrijwillig(st)ers zou er geen Pride zijn. Iedereen daar een dikke merci en een luide proficiat!

Dit is de achttiende keer dat organisaties van transgenders en holebi’s iedereen uitnodigen. Welkom op de viering van  de diversiteit in Brussel ! Welkom op de Pride 4 Every One!

Blij met het plan, nu de uitwerking

Een jaar geleden droegen we een rouwband.  Eén week voor de Pride werd in Luik het lichaam teruggevonden van Ihsan Jarfi. Hij was vermoord omdat hij homo was. Premier Elio di Rupo en de ministers Turtelboom en Milquet hebben zich er toen toe  verbonden een globaal plan tegen homofobie en transfobie uit te werken. Het eerste deel van dit plan ligt op tafel sinds eind januari.   De grote lijnen van dit plan tegen homofoob en transfoob geweld moeten nu in maatregelen en wetten gegoten worden. Ter gelegenheid van de internationale dag tegen homofobie werd gisteren het tweede luik van het plan voorgesteld. Daarin komen preventie en sensibilisering aan bod. Wij zijn daar bijzonder gelukkig om.

Pride_Beurs0001.jpg

Dit plan in twee delen is een document, gedragen door – stel je voor -  de Federale, de Vlaamse, de Waalse, de Brusselse, de Duitstalige, de Franstalige en de Nederlandstalige overheden van het land. De Belgian Pride beschouwt dit als een hoopgevende stap vooruit. We blijven echter druk uitoefenen want die goede bedoelingen moeten realiteit worden.  Op de Pride van volgend jaar, op 17 mei zien we hoever het daarmee staat.  Enkele weken later komen er belangrijke verkiezingen.

Nicolas Gougain0001.jpg

Storm in Frankrijk

Ons land heeft  reeds zeer grote stappen gezet. Sinds 10 jaar kan iedereen trouwen in België en sinds 7 jaar is adoptie mogelijk voor same sex koppels. Met stijgende verbazing en verontwaardiging keken we de laatste weken naar Frankrijk. Het huwelijk voor iedereen heeft daar een ongeziene golf van homofobie ontketend. Maar de wet is er nu door!  Wij verwelkomen Nicolas Gougain (foto). Hij is de  vertegenwoordiger van de Inter-LGBT de France en hield eraan de Belgen te komen danken voor hun steun. Gedurende maanden heeft hij verschrikkelijke stormen doorstaan. Maar ze zijn erdoor. Geef hem een denderend applaus!

In Frankrijk is de strijd pijnlijk en hard geweest maar uiteindelijk heeft gelijkheid het gehaald. Vandaag moeten we samen verder. 

Kinderwagen_0001.jpgIn België kan iedereen dus trouwen – of niet trouwen – sinds tien jaar.  Adoptie door twee vrouwen of door twee mannen is mogelijk sinds zeven jaar en de maatschappij is helemaal niet overkop gegaan… onze frieten smaken nog steeds even goed.

Een waaier van relatievormen

Maar daarom is alles niet in orde. Er blijft nog veel ongelijkheid op het vlak van familiale en ouderlijke rechten.  Dit geldt niet alleen voor holebis en trangenders maar voor iedereen die niet in een traditionele gezinsvorm zit. Daarom nam de Pride van dit jaar als thema: Rainbowfamilies.  Je hebt een waaier, een  regenboog aan familiale verbanden en wij vinden dat iedereen gelijke rechten verdient. Daarom ook hebben de drie koepels – çavaria, het Regenbooghuis en Arc-en-Ciel Wallonie concrete eisen opgelijst rond adoptie, co-ouderschap, sociaal ouderschap en samenlevingsverbanden. Dit is het eisenprogramma van de Belgian Pride van dit jaar.

Nog 78 landen te gaan

Wij gaan door tot er een volledige gelijkheid is in België! Maar we willen ook veel energie steken in de internationale solidariteit. Vandaag staat de Pride hier op dit podium, samen met talrijke politiekers. Gelijke rechten is hier een begrip geworden.  Tegelijkertijd zijn er nog zeven landen in de wereld waar homoseksualiteit gestraft wordt met de doodstraf. In  78 landen in de wereld staan holebis en transgenders nog steeds buiten de wet.
Kooi_open.jpg

Een kooi vol leed

Hier staat een kooi.  Twee mensen van  Wel Jong Niet Hetero hebben zich hier 48 uur in laten opsluiten. Hiermee willen zij deze pijnlijke internationale realiteit aanklagen.  Deze kooi symboliseert het leed van een massa zusters en broeders in de hele wereld. Wij moeten en kunnen daar iets aan doen.  Ook de politici kunnen en moeten daar iets aan doen. Gelijke kansen moet een wereldwijde realiteit worden.  Wij rekenen op de politici om daar actief aan te werken. Wij nodigen de aanwezige Ministers en schepenen van Gelijke kansen uit naar voor te komen en samen die kooi open te trekken.  En als dat lukt vragen wij aan u allen een geweldige ,sterke kreet te slaken.  Deze roep van solidariteit tegen de homofobie en de transfobie moet ver gehoord worden, overal in de wereld.
Macedonia0001.jpg

Macedonië ligt vandaag in Brussel

De Belgian Pride zelf voert internationale solidariteit hoog in het vaandel.  Daarom hebben wij dit jaar mensen uit Macedonië uitgenodigd. Dragana Drdnarevska en Ljubomir Faizov vertegenwoordigen hen hier op het podium.  In Macedonië hebben holebi’s en trangenders  geen enkel recht. De kerk, de politici en de media voeren campagne tegen het toekennen van rechten.   In 2010 werd daar een wet aangenomen tegen discriminatie maar van seksuele oriëntatie of gender is  geen sprake. Macedonië wil lid worden van de Europese Unie. LGBT rechten moeten daartoe een breekpunt zijn.  Een Pride in Skopje is op dit ogenblik gewoon ondenkbaar. Daarom wordt de Belgian Pride vandaag ook de Macedonian Pride!

pride,cavaria,brussel


17:44 | Permalink | Tags: pride, cavaria, brussel |  Facebook |

15-05-13

çavaria roept op: naar het station!

cavaria, pride

Persberichtje gekregen over de jaarlijkse stationsacties van çavaria, met de enthousiaste medewerking van holebi's en transgenders uit diverse steden.

Op zondag 12 mei beten enthousiaste vrijwilligers de spits af aan het station van Sint-Niklaas (met prachtige bloemen, uitgedeeld door Tiszo)  en aan dat van Lommel (door Idem Dito)

Op vrijdag 17 mei is het IDAHOT, de Internationale Dag Tegen Homofobie en Transfobie. Wereldwijd komen mensen samen op tegen homo- en transfobie en het verbaal en fysiek geweld dat dit met zich meebrengt. Ondanks de toegenomen rechten van holebi’s en transgenders in onze samenleving, blijven velen slachtoffer van discriminatie en geweld.

Niet toevallig op deze dag delen vrijwilligers aan de grote treinstations in Vlaanderen en Brussel regenboogstickers en -flyers uit aan treinreizigers en voorbijgangers. “Door onze regenboogsticker te dragen”, zo vertelt Yves Aerts van çavaria, “kan je aan iedereen laten zien dat je holebi’s en transgenders steunt en homo- en transfobie veroordeelt.”

cavaria, pride



Waar en wanneer?

Op vrijdag 17 mei zijn de stations van Hasselt, Oostende, Gent-Sint-Pieters, Brugge, Antwerpen-centraal en Leuven aan de beurt. In Brussel-centraal is de actie op donderdag 16 mei gepland.  Enthousiaste vrijwillig(st)ers delen er regenboogstickers en –flyers uit.  Tijdens deze acties worden passanten uitgenodigd een regenboogsticker te dragen om te tonen dat ze de holebi- en transgendergemeenschap steunen.  Een flyer met meer info wordt aan de geïnteresseerden meegegeven.

Meer info over deze acties krijg je door te bellen naar çavaria (09/223.69.29) of een mailtje te sturen naar info@cavaria.be

21:47 | Permalink | Tags: cavaria, pride |  Facebook |

PVDA en Comac naar de Pride

pride_pvda will be there.jpg

Zaterdag trekken we opnieuw met tienduizenden door de straten van Brussel om aandacht te vragen voor onze eisen. Ook de PVDA en haar jongerenbeweging Comac doen mee.

Pride_Alice_b&w_0001.jpgZe lanceren een oproep tot onderlinge solidariteit: "Vrouwen, holebi’s, transgenders en allochtonen ervaren verschillende vormen van discriminatie, die echter ook heel wat gelijkenissen vertonen. Negatieve beeldvorming, uitsluiting in het onderwijs en op de arbeidsmarkt, geweld en agressie zijn fenomenen die vragen om meer solidariteit tussen de gediscrimineerde groepen, terwijl die vaak tegen elkaar worden uitgespeeld"  schrijft Alice Vande Voorde (foto) in het artikel waarin de deelname van de linkse partij wordt aangekondigd.Comac_Breendonk0001.jpg Alice is lid van Comac en was ook actief in de solidariteitsbeweging voor de openstelling van het huwelijk in Frankrijk. Comac voerde onlangs ook actie tegen de GASboetes en bezocht het kamp van Breendonk (foto).

Dag van Vrijheid

PVDA en Comac steunen de organisatoren in hun houding niemand te censureren:  "Dit is immers de enige dag op het jaar dat homoseksuelen zich echt vrij voelen in de stad. De rest van het jaar moeten ze op hun hoede zijn voor homofobe of transfobe agressie. Wie er zelf bij was, weet echter dat de meeste deelnemers er niet anders rondlopen dan tijdens een doordeweekse wandeling. "

Pride_2006_Boysboudoir.jpg

En wie is tegen?

De steun aan de Pride is niet voor alle partijen zo evident. Blijkbaar hebben nogal wat politici het er moeilijk mee dat holebi's en transgenders met tienduizenden tegelijk voor hun rechten opkomen.  Van het Vlaams Belang zal je allicht niets anders verwachten. Alexandra Colen vergeleek de Pride ooit met een nazi-optocht en Frank Vanhecke verklaarde in zijn rol als voorzitter:  “Wij hebben in het verleden wel harde kritiek geformuleerd tegen de uitspattingen die te zien zijn op Roze Zaterdag. Daar lopen dan mensen rond die zich verkleden als halve zotten maar niet representatief zijn voor hun gemeenschap. Met dat aanstootgevende gedrag hebben we inderdaad een probleem.”

Parys_Dewever_Annemans.jpg

Huidig voorzitter Gerolf Annemans is dan weer een van de grondleggers van de homofobie in zijn partij.  Alle quotes van het VB over de Pride lees je hier.  Bij de VLD  lazen we onlangs een niet mis te verstaan pleidooi tégen de manifestatie van VLD-politicus  Lorin Parys. Hij voelt  plaatsvervangende schaamte als hij beelden van de Pride ziet.  Ook Bart De Wever is tégen:  "Sommigen vinden het bijvoorbeeld nog altijd een goed idee om hier 'gay parades' te organiseren. Anderen beseffen, zoals Vlaamsgezinden weten dat de media er steevast de meest extreme en/of troosteloze figuren zullen uitpikken als ze op straat komen, dat zulke optochten precies aanleiding geven om stereotypen over homo's dik in de verf te zetten" schreef hij al in 2006.  Gelet op zijn recente uitlatingen over de regenboog-t-shirts is zijn afkeer voor  holebi's die zich zichtbaar en strijdbaar opstellen blijkbaar nog niet verminderd.

Pascal Smet

Pride_Pascal Smet.pngOok Pascal Smet liet zich op een niet zo onbewaakt moment ontvallen dat de optocht er voor hem ook teveel aan is. Toen ik hem interviewde voor het zakboekje van de Pride in 2010  zei hij: "Of de optocht moet blijven bestaan, dat vind ik niet essentieel. Ik zie daar soms iets te veel politici in rondlopen. Daar is niets verkeerds mee, maar om het een beetje karikaturaal te zeggen:  het mag ook geen optocht van politieke jongerenbewegingen worden." Je vindt dat interview nog altijd op zijn website.  Sommige politici hebben blijkbaar een zeer beperkte visie op democratie. Ze hebben het liefst dat je voor hen stemt en voor de rest niet te moeilijk doet. Met eisen op straat komen bijvoorbeeld.  De PVDA maakt er alvast een punt van dat je dat wèl blijft doen. Als Belgische partij mobiliseert ze meteen ook in beide landstalen.

Wie met PVDA en Comac wil meestappen kan zich hier aanmelden.

14-05-13

Pride in Parys

lorin parys,cavaria,pride

Het is een traditie aan het worden. Elk jaar rond deze tijd kruipt een man (vrouwen heb ik nog niet gespot in deze) die toegang heeft tot een krant of tijdschrift in de pen. Niet om een warme oproep te doen de tienduizenden deelnemers aan de Pride te vervoegen, maar om daarover zijn ongenoegen uit te spreken.  Het schotschrift van dit jaar staat wel op een heel onverwachte plaats.

Ik heb het ondermeer over Peter Casteels, Bert Vermeire en Oscar van den Bogaard. Deze laatste maakte zich trouwens niet alleen druk over de Pride, maar ook nog over het initiatief van enkele boekhandels om een reeks boeken met homoseksuele inslag op één plank te verzamelen zodat de lezer er makkelijker bij kon.  Daar heeft die man dus een volledige column vol ergernis over geschreven. Er lopen rare mensen rond op deze wereld.

lorin parys,cavaria,prideMededeling van de regering

We hebben dit jaar een primeur. Het stukje vol schimpscheuten tegen de Pride staat  niet in De Standaard maar op de website van Zizo, het achtenswaardige en intussen ook gratis verkrijgbaar salontafelblad van de koepelorganisatie çavaria. De redactie besliste om homo's van de vier partijen die in een van de Belgische regeringen  zitten afwisselend de kans te geven om hun ideeën te laten stromen op de onlineversie. De gelukkigen zijn Bruno De Lille (Groen), parlementslid Jan Roegiers (sp.a), ondernemer Lorin Parys (Open Vld) en parlementslid Piet De Bruyn (N-VA).  Een soort rubriek zoals we vroeger op TV de regeringsmededelingen hadden.  Op de VRT zijn die regeringsmededelingen al lang afgeschaft,  Zizo haalt de formule van onder het stof.

lorin parys,cavaria,pridePluimen in hun gat

VLD-wonderboy Lorin Parys mag de spits afbijten.  Titel van zijn column: Werkt de Gay Pride averechts? Laat u niet misleiden door het vraagteken. Het is hem menens. "Pluimen in hun gat" - "De norm haalt het nieuws niet, de uitzondering regeert" - "met plaatsvervangende schaamte naast mijn ouders op de bank" ... En de Pride heeft de "verovering van de hearts & minds" tegengehouden.

Na het lezen van de vijf eerste paragrafen weet je het wel. Je voornemen om zaterdag eens goed uit de bol te gaan smelt als sneeuw voor de zon en je wordt vervult met schaamte.  Het regenboog-t-shirt dat je speciaal bent gaan kopen om er op de Pride Bart De Wever mee te provoceren ligt daar als een gevaarlijk hoopje textiel naar jou te lonken. Je gooit het snel terug in de kast.  

lorin parys,cavaria,prideMaar geef vooral de schuld niet aan onze Lorin Parys. Zo slim is hij wel. De laatste paragraaf staat  bol van de algemeenheden zoals enkel een liberaal ze kan bedenken: uiteraard is hij niet tegen de Pride want hij is voor de vrije meningsuiting. En we moeten gewoon onszelf zijn, dan zullen de mensen 'dat beeld met pluimen' wel vergeten. Ik een pleidooi tegen de Pride gehouden? Hoe komt U daarbij? U heeft mij volledig verkeerd begrepen!

Karikatuur

Laten we eens proberen om Lorin Parys wat beter te begrijpen. Ik geef U enkele quotes uit zijn column en zet er naast wat de LHBT-beweging daarover denkt. Ik baseer mij daarvoor op het eisenplatform van çavaria, dat meteen ook het platform van de jaarlijkse Pride is. Lorin heeft die tekst duidelijk niet gelezen, of hij houdt er liever geen rekening mee. Het is immers gemakkelijk om van een manifestatie een karikatuur te maken en die karikatuur daarna af te breken. Dat is ook het niveau van zijn column. Het is een bekende tactiek om de eisen van een beweging onder de mat te vegen en te focussen op wat in het oog springt: bij een betoging zijn dat meestal de 'rellen', bij de Pride zijn dat de 'pluimen'.

lorin parys,cavaria,pride

"Moeten homo's zich zo nodig als anders profileren terwijl we net vragen om net als alle anderen behandeld te worden?"

Lorin Parys vergist zich. De LHBT-beweging vraagt helemaal niet om net als alle anderen behandeld te worden. Ze vraagt juist respect voor de verschillen.  We willen dat de maatschappij verandert met als doel om holebi's en transgenders een beter leven te verzekeren. Een essentieel punt daarin is de kijk op gender.  De meeste vormen van discriminatie komen immers niet voort uit uit onze seksualiteit die verschillend is, maar uit het 'afwijkend gedrag' dat we vertonen en dat botst met de norm. In het eisenplatform staat daarover: "Het niet aanvaard worden als holebi en het niet aanvaard worden als gendervariant persoon hebben beide te maken met maatschappelijke normen omtrent mannelijkheid en vrouwelijkheid. Er is nood aan voorlichting en sensibilisering over het genderthema." We kunnen het niet direct aan U zien meneer Parys, maar velen onder ons zijn niet helemaal zoals 'alle anderen'.  Ik kan U het artikel over seksueel burgerschap aanraden.

"Is het überhaupt wel een efficiënte strategie voor de homobeweging om militant op de barricaden te gaan staan?"

Daarop kan ik volmondig 'Ja' antwoorden. Kijk meneer Parys.  Als U en uw partner intussen de kans krijgen om als echtgenoot én opvoeders van twee kinderen door het leven te gaan dan ligt dat aan de inspanningen van de door  U zo verfoeide barricadenichten.  Enkele voorbeelden.

lorin parys,cavaria,pride,columnsIn 1997 was het reduceren van de Pride tot een oefening 'aapjes kijken' ook al een probleem. We hebben toen de tien belangrijkste punten van het eisenplatform op reuzengrote spandoeken gezet. Zo kon niemand er nog naast kijken. Alleen al het vinden van dragers voor die constructies vroeg om een flinke dosis militantisme en barricadengedrag. Het is ons gelukt.  De Pride van 1997 was ook nog om een andere reden historisch: het was de eerste na het uitbarsten van de affaire Dutroux, die naast een verontwaardiging over het manke functioneren van het gerecht ook een golf van seksuele verpreutsing had veroorzaakt.  Vooral in Wallonië was het effect daarvan te merken.lorin parys,cavaria,pride,columns Pride-voorzitter Chille Deman (hier op de foto tijdens de pride van 2012) zei toen in de RAF-nieuwsbrief van mei 1997: "Sinds de affaire Dutroux kruipen de Waalse homo's terug in de kast. Ze zijn als de dood om bijvoorbeeld op televisie te komen. (...) De goede opkomst betekent een stevige riem onder het hart van de Waalse homobeweging. Daarenboven ben ik erg blij dat we geen twee jaar hebben gewacht hebben met de organisatie van de Gay Pride. We hebben bewezen voor onze rechten op te komen ondanks de affaires Dutroux en Di Rupo." Waar zaten de politici dat jaar? Op enkele moedigen zoals Guy Swennen bleven ze allemaal thuis.  De Pride werkte dat jaar, om het met de woorden van Lorin Parys te zeggen 'averechts' voor hen. Gelukkig waren de barricaden goed gevuld met mensen die tegen de stroom durfden ingaan.  

Een doodskist

lorin parys,cavaria,prideIn 1998 voerde het Roze Aktiefront (RAF) tijdens de Pride een actie rond het wetsvoorstel Willems-Landuyt dat in mei 1996 was ingediend met de bedoeling tot een wet  te komen die de discriminatie omwille van seksuele geaardheid verbiedt.  De tekst werd de inzet van een hopeloos getouwtrek tussen SP.A en CD&V. De CD&V won het pleit en het wetsvoorstel dreigde begraven te worden.  Het RAF had een groot bord gemaakt met daarop "De regering begraaft anti-discriminatiewet" gevolgd door een grote doodskist. Een nep-kardinaal en pastoor deelden overlijdensberichten uit. De kist werd geflankeerd door twee vlaggen: eentje van de SP.A en eentje van de CD&V.  Uit grote luidsprekers klonk het requiem van Mozart.  En neen, SP.A en CD&V waren niet blij met deze ingetogen maar duidelijke boodschap. Maar zo werd voor iedereen duidelijk dat politici nu en dan een schop ondere hun kont nodig hebben. De Standaard blokletterde: "Roze feest met zwart lintje".

Nog een doodskist

In 2012 was het helaas geen actie van de beweging, maar de moord op Ihsane Jarfi die de politieke wereld dwong om over de brug te komen. De moordenaars hadden cynisch genoeg hun datum niet beter kunnen kiezen.  Ihsane werd vermoord op 22 april. Datum van de Pride was 12 mei.  De berichtgeving over homofobe agressie en geweld was al meer dan een jaar aan de gang. Di Rupo en zijn regering haastten zich dan ook om voor de Pride maatregelen te beloven. Die zouden uiteindelijk  pas worden bekendgemaakt eind januari 2013. Dezelfde regering had minder dan 24 uur nodig om haar steun aan de bombardementen op Libië te beslissen. (foto: de begrafenisplechtigheid van Ishane in de Moskee).

lorin parys,cavaria,pride

"Dus zat ik elk jaar in mei met plaatsvervangende schaamte naast mijn ouders op de bank te kijken naar het journaal. Want elk jaar in mei sloeg een bont feest dat bedoeld was homo's vooruit te helpen mijn eigen plannen voor een coming-out achteruit."

Holebi's en transgenders die voor hun rechten opkomen afschilderen als beschamend? Behalve bij politici van het Vlaams Belang hebben we dat nog niet veel gehoord. “Wij hebben in het verleden wel harde kritiek geformuleerd tegen de uitspattingen die te zien zijn op Roze Zaterdag. Daar lopen dan mensen rond die zich verkleden als halve zotten maar niet representatief zijn voor hun gemeenschap. Met dat aanstootgevende gedrag hebben we inderdaad een probleem" verklaarde toenmalige VB-voorzitter Frank Vanhecke in De Morgen van 4 juni 2004.lorin parys,cavaria,pride U bent in bedenkelijk gezelschap meneer Parys. Mocht U iets meer voeling hebben met de LHBT-beweging dan zou U dit niet schrijven. Niet de demonstranten in Brussel, maar de manier waarop kinderen worden opgevoed ligt aan de basis van uw schaamte.  Wat zegt het eisenplatform daarover: "Er is nood aan meer aandacht en middelen voor gendervariante kinderen. De overheid moet  sensibiliseren rond gendernorm-doorbrekend gedrag, wat moet leiden tot de aanvaarding van elke individuele genderexpressie."  De LHBT-jongerenkoepel weet dat ook.  Enkele jaren geleden voerde Wel Jong Niet Hetero een campagne (foto) op de pride tegen het dwingende rollenpatroon.

lorin parys,cavaria,pride"De vraag is of Paars deze wetgeving er dankzij of ondanks Roze Zaterdag heeft ingevoerd. Onmogelijk te beantwoorden."

Het zal intussen wel duidelijk zijn dat de openstelling van het huwelijk niet uit de paarse hemel is komen vallen. Toen de paars-groene regering deze maatregel doorvoerde waren we al minstens vijftien jaar bezig met de geesten hiervoor rijp te maken. Zowel de jongeren, de ouders, de koepelorganisaties  als de actiegroepen zagen in de openstelling van het huwelijk terecht een kroon op hun werk.  De Pride is daar elk jaar een sleutelmoment in geweest.  Elk jaar kwamen de poltici - al was het maar voor even - in beweging, meestal in april of in mei. Lees even mee in de RAF-nieuwsbrief van mei 1997: "Op 23 april werd in de commissie Financiën van het Vlaams parlement een voorstel van Guy Swennen goedgekeurd dat de erfenisrechten voor samenwonenden op hetzelfde niveau zou brengen als voor gehuwden (...) Het voorstel werd goedgekeurd door een wisselmeerderheid van SP, VLD, Volksunie en Agalev (tegen de CVP). Het voorstel zou op 13 mei in het Vlaams Parlement moeten goedgekeurd worden maar daar kwam niets van in huis." Pittig detail: de Pride had plaats op 3 mei. Goede timing.  Zo heeft het jaren geduurd vooraleer er einde kwam aan de strijd voor de openstelling van het huwelijk. Blijkbaar is er nog niet veel veranderd. Welke maatregelen zijn er intussen genomen om homofobie en met name het homofoob geweld te bestrijden behalve het uitdelen van GASboetes? Het plan Milquet ligt er nochtans al enkele maanden.

"De norm haalt het nieuws niet, de uitzondering regeert."

lorin parys,cavaria,prideDat mag al eens, één keer per jaar.  Om çavaria-coördinator Yves Aerts (foto) te citeren uit een artikel over de Pride in 2008: " "Kijk naar de beelden van de City Parade in Luik of Bergen, of naar het Carnaval in Rio,... Als mensen iets te vieren dan zijn ze altijd feestelijk uitgedost. Ik vind dat juist plezant, dat zorgt voor een leuke stemming. Het gaat trouwens maar om een kleine minderheid van de aanwezigen. Er is dus wel een zekere vorm van extravagantie, maar dat is maar één aspect van het geheel. Als je om 11u naar de religieuze viering gaat in de kerk op de Kolenmarkt of naar het politiek debat in het stadhuis, dan zal dat heel wat minder excentriek zijn. Het is het beeld dat blijft hangen, maar zeker niet het geheel. Maar het moet er wel bij zijn. (...) Ik was vorige maand in Krakow, in Polen. De betoging voor gelijke rechten en tolerantie heet daar heel bewust niet Pride maar March, want ze hebben niets om trots op te zijn: de wetgeving is nog helemaal niet aangepast, de homofobie van een deel van de bevolking is nog heel sterk. Op dat soort betogingen is er weinig of geen extravagantie. Dat wij dat wél hebben is een bewijs van waar we al staan. Misschien is het dus iets om trots op te zijn."

Tot zover mijn commentaar op de allereerste regeringsmededeling op Zizo Online. Ik moet nog enkel de beoordelingsfiche invullen. Ik kijk al uit naar de volgende column op Zizo online. U toch ook?

lorin parys,cavaria,prideBeoordelingsfiche COLUMN | Lorin Parys - 10/05/2013 -  Werkt de Gay Pride averechts? 

Teneur: tegen de Pride en LHBT-activisme in het algemeen.
Geloofwaardigheid: 30 %
Opvallendste quote: "De norm haalt het nieuws niet, de uitzondering regeert."
Domste quote: "De vraag is of Paars deze wetgeving er dankzij of ondanks Roze Zaterdag heeft ingevoerd. Onmogelijk te beantwoorden."
Opvallendste mankement: Parys voedt zelf twee kinderen op, maar weet blijkbaar niet eens dat het thema dat dit jaar naar voor wordt geschoven net over kinderen gaat. Het Eisenplatform inzake familierecht is het aandachtspunt voor dit jaar.

UPDATE De Morgen meldde op 10 december 2013 dat de heer Parys... overstapt van de VLD naar de NVA. Waar hij de club van de homofobe Stephane Rummens kan vervoegen... 

lorin parys,cavaria,pride,columns