27-12-13

Homofobie op kookpunt in Oeganda

Oeganda_Parlement_0002.jpg

'Een kerstcadeau voor het land' schreven sommige Oegandese kranten over de anti-homowet die vrijdag 20 december 2013 door het parlement werd goedgekeurd. Hiermee staat de strijd voor LHBT-rechten in Oeganda op scherp. Bij het publiceren van dit artikel heeft president Yoweri Museveni zijn handtekening nog niet gezet, wat betekent dat het verzet ertegen nu heel belangrijk is.

Lees meer...

18:13 | Permalink | Tags: david kato, oeganda, afrika |  Facebook |

21-12-13

Over Loketjanetten en Klikjanetten

nva, sport,

'Loketjanet' is volgens woordenboekuitgever Van Dale het politiek woord van het jaar.  Ik vind 'Klikjanet' ook wel goed klinken. Zeker na de strapatsen van de Antwerpse schepen voor de vuilkar Philippe Heylen.

Van Dale maakte bekend dat ‘loketjanet’ het politiek woord van het jaar is, aansluitend bij de neutraliteitsperikelen die in Antwerpen ontstonden. De definitie van Van Dale luidt: ‘een balieambtenaar die zijn geaardheid bekendmaakt door middel van een regenboog-T-shirt’. Zo meldt ons de onvermoeibare webredactie van Zizo.  

Homoseksuele symboliek

Op deze wijze wordt de hatelijke uitspraak van Bart De Wever nog eens onder de aandacht gebracht. De Antwerps burgemeester had immers verklaard: "Ik wil ook niet dat iemand met een regenboog-T-shirt achter het loket zit. Omdat een homoseksueel via een dergelijke symboliek duidelijk maakt dat hij of zij die obediëntie is toegedaan. En andere mensen herkennen dat." Hij heeft niets tegen homo's hoor, maar als we het toch maar even willen melden als we zo'n T-shirt  'herkennen' aan een Antwerps loket.

Eigenlijk was dit dus al een oproep om mensen te verklikken.  En een duidelijk signaal naar iedereen die homo, lesbisch of bi is in het stadsbestuur. De ijzeren regel zoals die ook tot voor kort in het Amerikaanse leger gold en die omschreven werd als 'Don't ask, do'nt tell': we zullen het U niet vragen of U homoseksueel bent maar zwijg er zelf over.  En dat geldt  ook voor het volledige schepencollege.  Bij ons geen Di Rupo-maniertjes! "Niemand wil aan tafel zitten met een kannibaal," verklaarde De Wever onlangs. Je zal er maar mee in hetzelfde schepencollege zitten, denk ik dan.

nva,sport

"Don't ask, just blab"

En nu is er dus de oproep van het schepencollege om naar de ombudslijn van stad Antwerpen te telefoneren als men stadspersoneel erop betrapt dat ze bij mensen aanbellen om hen een gelukkig nieuwjaar te wensen. Voor wie Antwerpen niet kent: dat is een aloud gebruik.  Het staat iedereen vrij om dan een nieuwjaarsfooi te geven. Heel wat mensen doen dat. Uit traditie, of omdat ze goed beseffen dat bij de vuilkar werken een zware job is. Een gewoonte die al zo oud is als de vuilkar zelf. Maar Antwerpen kreunde het voorbije jaar onder de kracht van verandering.  En ook de vuilnismannen en -vrouwen zullen dat geweten hebben.

Een fooi van 500 euro?

nva,sportDe verontwaardiging was groot. Vooral omdat het beleid dit soort van verzuring zelf in de hand werkt.  De gevreesde en steeds harder gecontesteerde gasboetes worden immers ook gebruikt tegen mensen die uit verstrooidheid hun vuilniszak op een verkeerd moment buiten zetten. Zo'n boete kan oplopen tot 500 euro. Bedragen van een heel andere orde dan de jaarlijkse fooi aan de mensen die elke week je vuilnis komen ophalen.  De PVDA interpelleerde in de gemeenteraad tegen de 308 GAS-boetes die op 1 mei werden uitgeschreven en deed dat opnieuw in augustus na een tweede golf boetes.  "Het stadsbestuur kan de GAS-boetes niet gebruiken om zich van haar informatieplicht te ontdoen," zegt Antwerps PVDA-voorzitter Wouter Van Damme. "Die GAS-boetes wegen bovendien voor sommige gezinnen heel zwaar op hun budget. De eerste maal kan de boete tot 250 euro bedragen, de tweede maal zelfs tot 500 euro. Nu werden 224 GAS-boetes uitgeschreven, het merendeel daarvan in Antwerpen-Noord. Viseert men daar nu de minst kapitaalkrachtige mensen? Wil men die nu echt pesten? Waarom werd er bij de mensen niet aangebeld en het probleem uitgelegd? Dan pas wijs je de mensen op hun verantwoordelijkheid."

nva,sportMet matrak en pepperspray

Vele Antwerpenaren verdenken er Philippe Heylen dan ook van om de woede die er is om dit soort extra belastingen af te laten reageren op de mensen die het vuile werk doen. Zeer slim bekeken. Mensen reageren hun verontwaardiging af op de persoon die ze elke week in de straat zien. Bovendien krijgen ze van het stadsbestuur het signaal dat het prima is om mensen om die reden ook nog eens te verklikken. Wat dus ook effectief gebeurde.  Jan Blommaert: "Er werd een dieptepunt van publieke moraal rond ‘veiligheid’ bereikt toen drie politiepatrouilles uitrukten om vuilnismannen te beletten hun traditionele ‘fooienronde’ rond Nieuwjaar te houden. Buurtbewoners hadden immers het noodnummer gebeld om, gevolg gevend aan de oproep van het stadsbestuur, fooien ronselende vuilnismannen te verklikken. En dus rukten de ordediensten uit, met dienstwapen, matrak en pepperspray, om deze bron van ‘onveiligheid’ uit te schakelen. Zo ver is het gekomen." 

En dan is daar ook nog altijd weer die dubbele tong waarmee gesproken wordt. Nee hoor, dit is geen kliklijn. Het is alsof iemand je een klap in je gezicht geeft en daarna zegt: "Ik wou U helemaal geen klap in uw gezicht geven! Hoe komt U erbij om ook maar te denken dat ik U een klap in uw gezicht wilde geven! U moest zich schamen!". Die aria is de voorbije dagen door Heylen herhaaldelijk gezongen. Maar de diva klonk vals.

nva,sport

De Warmste Week

Het jaar had nochtans op een betere noot kunnen eindigen. Afgelopen zomer was Heylen immers - samen met Ludo Van Campenhout - druk bezig met het entertainen van de deelnemers aan de World Outgames (WOGA). Of dat helemaal van harte was zullen we niet snel te weten komen. Maar het kon moeilijk anders. Wat we immers ook weten is dat burgemeester De Wever zijn vakantie heel nauwgezet gepland had en 'toevallig' in het buitenland zat tijdens de janettenspelen. De Wever wist wel waarom. Zonder de stemmen die hij van het Vlaams Belang heeft afgesnoept bij de vorige verkiezingen haalt hij het niet in Antwerpen bij de verkiezingen van 2014. Het laatste wat hij dus kon gebruiken was in beeld te komen met janetten, of het nu strand- of loketjanetten waren. We hadden ons Philippe Heylen kunnen herinneren als de man die vol overgave zijn rol speelde als gastheer voor al die mensen van onze 'obediëntie'. Helaas. De WOGA-janet veranderde voor het einde van het jaar in een klikjanet.

nva,sportVoor wie in Antwerpen woont heb ik nog volgende suggestie: print deze tekening (ze werd gemaakt door Emma Thyssen als reactie op de klikjanetterij van Heylen), hang zo aan uw raam en doe zoals René en Edith. Zo wordt het toch nog een fijne kerst!

17:30 | Permalink | Tags: nva, sport |  Facebook |

18-12-13

Dringende oproep aan Di Rupo

Baptista_1486816_1.jpgDe booschap van deze jongeman is duidelijk: je moet mij niet hebben, doe iets aan homofobie. "Çavaria eist een versnelde uitvoering van het actieplan tegen homo- en transfoob geweld en vraagt verduidelijking van de Brusselse politie." zo las je op de facebookpagina van çavaria-coördinator Yves Aerts en op de webpagina van Zizo. Een reactie op de klacht van Jonatas Baptista, een student aan de KU Leuven.

Volgens de jonge Braziliaan vond het incident zaterdagnacht kort voor middernacht plaats, toen hij met twee vrienden over de Grote Markt liep. "Twee jongens die met hun vriendinnetjes voorbijliepen, maakten ons uit voor 'flikkers', zegt de jongeman, "en toen ik aan mijn vriend vroeg wat er scheelde, greep één van hen me bij de schouder en begon me te slaan. Ik kreeg twee vuistslagen en mijn bril brak terwijl de meisjes ermee stonden te lachen. Mijn vriend kreeg ook een slag en rende naar twee agenten die wat verder stonden." De agressieveling ging er vandoor maar volgens de jonge Braziliaan weigerden de agenten - die 20 meter verder stonden te kijken - iets te ondernemen. "Eén van hen zei me dat ik moest zwijgen of dat hij de volgende zou zijn die me een klap zou geven. Toen we probeerden uit te leggen wat er gebeurd was, zeiden ze dat ze wel wat anders te doen hadden." Op Facebook zegt Baptista dat de twee agenten hem vertelden zelf naar het ziekenhuis te gaan voor een medisch attest. "Dat is de procedure", zou hij te horen hebben gekregen. "De politie geeft je het gevoel dat jij de crimineel bent en niet het slachtoffer van een afschuwelijk misdrijf."

Elisabeth Sekanabo_2013_1218.jpg

Homofobie en Racisme

En uiteraard heeft de politie, na de klacht van Baptista, 'een dossier geopend'. Zo eindigt de verslaggeving over dergelijke incidenten altijd. En er komt weer een 'intern onderzoek'. Zeer intern, meestal.  Het valt op dat machtsmisbruik en geweld ook meer en meer vastgesteld worden bij de politie zelf.  In Brussel werden agenten van de spoorwegpolitie onlangs vervolgd omdat ze daklozen mishandelen. Hun advocaat sprak van groepsdruk vanuit een machomentaliteit. Een vluchtig bezoek aan een Antwerps café vlak voor een vergadering veranderde voor Elisabeth Sekanabo (foto) in een nachtmerrie. Ze werd racistisch behandeld en kreeg zelfs klappen, maar toen de politie er bij kwam, werd zij opgepakt en vier uur vastgehouden. Er kwam een protestmars.

plan milquet,cavaria

We gooien er nog een meldpuntje tegenaan

Toevallig kwam de regering maandag  met iets nieuws. Binnenkort komt er in elke politiezone een meldpunt voor slachtoffers van homofobie en cyberpesten. Minister van Justitie Annemie Turtelboom en Minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet willen dat politie en justitie ook nauwer gaan samenwerken rond haatmisdrijven en discriminatie. Politieagenten en magistraten krijgen een opleiding om slachtoffers op te vangen. Dat is niks te vroeg, want het aantal inbreuken stijgt. Dat wist de commissaris-generaal van de federale politie Cathérine De Bolle ons met een uitgestreken gezicht te vertellen. Het meldpunt moet slachtoffers 'vertrouwen schenken' en hen aanmoedigen om sneller klacht in te dienen. 

Het zwevende plan Milquet

plan milquet,cavariaDie meldpunten komen ons intussen flink de strot uit. Toen Jonatas Baptista in mekaar geslagen werd stond het 'meldpunt' twintig meter verderop...  Dit soort initiatieven gaan ook meestal gepaard  met een preek in de trant van 'U moet eerst héél veel melden hoor, anders kunnen we geen beleid opstellen'. Hoe lang gaat dat nog duren? Iedereen kent het probleem van homo- en transfoob geweld. Er is een actieplanplan tegen homofoob en transfoob geweld, ook wel het plan Milquet genoemd, dat grondig is bestudeerd en uitgewerkt met de medewerking van organisaties zoals çavaria.  Voer het uit.  Waar zit dat plan intussen?  Ik vernam dat het ergens zou rondzweven in de kantoren van het CGKR, bij een beleidsmedewerker wiens hoofd allicht al meer naar de komende verkiezingen staat. Komt er eigenlijk nog iets van voor Di Rupo binnenkort de boeken neerlegt?

Samen met de Walen en de Brusselaars

plan milquet,cavariaHet wordt hoog tijd dat de LHBT-beweging wat spierballen laat zien. Niets zo handig als een verkiezingscampagne om dat te doen. Partijen moeten  zich engageren om het plan Milquet als basis te nemen voor een beleid tegen homo- en transfoob geweld in de regeringen die na de verkiezingen zullen gevormd worden. Partijen die dat weigeren moeten gewoon worden geboycot. Zo simpel is dat. We weten dat de vrijgestelden van de koepelorganisaties meestal onder druk staan van politici om vooral niet te ongeduldig te zijn: "Want er komt zeker een beleid hoor, maar U weet hoe ingewikkeld dat is" Dat soort verlammende praatjes wordt iets minder gemakkelijk verkocht in verkiezingstijd.  Samenwerking over de taalgrens mag ook al eens. Vincent Bonhomme van de Waalse koepelorganisatie Arc-en-Ciel vindt alvast ook dat het plan Milquet er moet komen: "2013 is ook het jaar dat er een interfederaal plan voor de strijd tegen homofobie en transfobie werd aangenomen. Een plan waarbij we nu wachten op concrete acties. Er zijn op niveau van justitie maatregelen genomen die moeten leiden tot een betere klachtenbehandeling (met een referentie-commissaris bijvoorbeeld) maar op het niveau van discriminatie, preventie en sensibilisering beweegt er niets. Wij wachten"

In de oven

Het plan Milquet is klaar om in de oven gezet te worden, het heeft lang genoeg de koelkast gezeten. Niet dat er niks meer aan kan verbeterd worden. Zo wordt er veel te veel ingezet op repressie. Daders van homo- of transfobe misdrijven in de gevangenis laten wegrotten zal hen echt niet van hun fobie afhelpen.  Een democratische samenleving heeft een moderne aanpak nodig op het vlak van dader én slachtofferhulp en zoekt naar herstel en verzoening.  Een oorlogssfeer creëren tussen daders en slachtoffers mag dan de natte  droom zijn van NVA en Vlaams Blok, het is nefast voor de democratie en het samen leven van mensen.

Mogen we binnenkort een gezamenlijke verklaring van de koepelorganisaties verwachten? Met een oproep tot actie in verkiezingstijd rond het plan Milquet? Het zou mooi  zijn. Een beweging die haar achterban echt in beweging zet voor het belangrijkste strijdpunt van het moment. Dat moet van de campagne voor de antidiscriminatiewet geleden zijn dat we dat nog hebben mogen meemaken.

Gaybashing_Gent_Milquet_cijfers_VTM.jpgLees ook:    

Het verhaal van Jonatas Baptista

Wat ging er nu ook alweer gebeuren tegen homofoob geweld?

19:35 | Permalink | Tags: plan milquet, cavaria |  Facebook |

15-12-13

Wat ging er nu ook alweer gebeuren tegen homofoob geweld?

Gaybashing_Gent_Milquet_cijfers_VTM.jpgDe nacht van vrijdag op zaterdag  is er opnieuw een geval geweest van homofoob geweld in Gent in de omgeving van het bekende homocafé Barrazza. Het zoveelste.  Wat doet de overheid?

Dennis De Roover schrijft in een eerste reactie op de website van Zizo: "In de berichtgeving over homofoob geweld in de media wordt er vaak gesproken over een toename van het homofoob geweld op basis van de gestegen meldingen van incidenten. Dat is echter een conclusie die je niet kunt maken. Wel is er de afgelopen jaren actief campagne gevoerd om homofoob geweld te melden en die inspanning leiden kennelijk tot een grote bereidheid om geweld te melden, wat een zeer goede zaak is. De werkelijkheid is dat niemand weet of met zekerheid kan zeggen of homofobe agressie toeneemt. Hoe je het ook draait of keert, ieder incident is er een te veel." Geen woord over het plan Milquet. Ook Michiel Vanackere is in zijn reactie op het VTM-nieuws helemaal vergeten dat Milquet en Di Rupo hem beloftes hebben gedaan in 2012. Het lijkt wel alsof men zich erbij heeft neergelegd dat homo's in mekaar geramd worden.

33671_165423a.jpgAngst en onbegrip

Er is niet alleen de grotere bereidheid om het geweld te melden, er is ook de angst.  Ik las op Facebook volgende commentaar van een 17-jarige jonge homo: "Het feit is dat als er homoseksuelen of transgenders of lesbische of bi's worden aangevallen ze de daders een fixe boete moeten geven. Maar wat gebeurt er nu eenmaal? NIETS. van alle parlementsleden die zeggen dat ze de wet van ''gaybashing'' gaan aanpassen en hun boetes gaan geven is dit geheel gewoon zever in pakskes. Van alle mensen die hier in Aalst, Gent, Antwerpen of waar dan ook te maken hebben met gaybashing heb ik nog geen een gehoord dat die een schadevergoeding hebben gekregen. Of  de gaybashers dat die een boete krijgen. Gaybashing zal nooit stoppen. het zal nog verergeren met de jaren. Het komt zelfs tot op het punt dat ge gewoon 's avonds niet eens meer deftig als u eigen u zelf naar buiten kunt komen zonder aangevallen te worden. Ik ben 17 en zou normaal elk weekend kunnen of moeten uitgaan maar ik ga gewoon NIET of zeg maar NIET meer doordat ze meer en meer mensen aanvallen." 

Het pleidooi om homofoob geweld aan te geven kennen we intussen al. Het lijkt meer en meer een drogreden te worden ("We hebben onvoldoende cijfers waarop we een beleid kunnen baseren") om niets te doen.  Mensen begrijpen niet waarom er niet gewerkt wordt aan een beleid dat homofobie uit de wereld helpt. Ik begrijp dat trouwens ook niet. 

Er moest eerst een moord gebeuren...

In mei 2012 werden de grote tenoren van de LHBT-beweging ontvangen (foto) door de regering. Toen heette het nog dat dat er zes maanden later een plan tegen homo- en transfobie op tafel zou liggen: het plan Milquet. Die bijeenkomst kwam er niet zo maar: ze viel tussen de dag van de moord op Ihsane Jarfi en de pride. Di Rupo moest wel iets doen: hij wou kusjes krijgen op de pride,  geen verwensingen. Het duurde iets langer. Eind januari 2013 werd het plan voorgesteld, na een consultatie van het middenveld.

Di Rupo_overleg_holebigroepen0002a.jpg

De woordvoerders van çavaria en Wel Jong Niet Hetero reageerden opgelucht in mei 2012. Zizo meldt:  "We hebben de indruk dat hier vandaag een belangrijk startschot is gegeven”, vertellen beide woordvoerders na afloop van de vergadering, “en we hopen nu dat alle betrokkenen blijven lopen tot we aan de finish zijn.” Het leek de excellenties wel menens, want Joëlle Milquet vroeg om volgende maand al opnieuw samen te zitten om de vorderingen te bespreken. “En dat moet ook”, zegt Yves, “want die zes maanden zullen snel voorbij zijn.” “We tellen al af”, vult Michiel aan.

We zijn nog altijd aan het aftellen...

Intussen is er nog niet echt veel gebeurd. Eind november werd de bestaande discriminatiewet uitgebreid  naar genderidentiteit en genderexpressie. Op Vlaams niveau kwam Pascal Smet met enkele maatregelen, waaronder een actieplan tegen homofobie in de sport en een lesmap voor het lager onderwijs. Van een systematische uitwerking van het plan Milquet is echter nog geen sprake.  

Dat ligt niet alleen aan de regeringen van dit land. De holebi- en transgenderbeweging  mist leiderschap en kordaatheid.  Men doet zo maar wat. Althans, dat komt zo over. Het is best fijn om te lezen dat Jeroen Borghs een sportjournalist zijn vet geeft, en het machogedrag van Michiel Vanackere, die plompweg zegt dat hij liegt tegen het Rode Kruis over zijn homoseksuele geaardheid en willens nillens toch bloed geeft levert hem op Facebook heel wat likes op. Maar daarmee zet je geen structurele stappen vooruit.  Meer nog: je zet er de beleidsmakers mee uit de wind. Ik wil in 2014 wel eens iets anders zien.

Gedaan met aftellen. Actie! 

Drie voorstellen om het te doen vooruitgaan  

1. De koepelorganisaties (çavaria, Arc-en-Ciel, Rainbowhouse...) zetten de realisatie van het plan Milquet als topprioriteit op hun agenda en maken er een verkiezingsthema van.  Ze eisen van  alle politieke partijen dat ze de realisatie van het plan Milquet en de implementatie ervan op alle politieke niveaus (van federaal tot gemeentelijk) zullen steunen en/of mee uitwerken. Partijen die dat weigeren hoeven niet op de stem van holebi's en transgenders te rekenen.

cavaria,wjnh,homofobie

2. Er komt een task force die waakt over het realiseren van punt 1, samengesteld uit vrijwillig(st)ers en verantwoordelijken uit de koepelorganisaties.

3. De task force organiseert in de eerste helpt van 2014 een congres rond het plan Milquet.  Dat congres wordt een oefening in participatieve democratie. De taks force stelt een rapport voor waarin alle stappen die reeds zijn genomen worden toegelicht en geanalyseerd.  Het plan wordt tegen het licht gehouden en bijgewerkt door mensen uit de basisgroepen. De task force stelt ook een actieplan op om de regering blijvend onder druk te zetten. Gedaan met aftellen. Eisen worden enkel gerealiseerd onder druk. We beschikken niet over brandspuiten met schuim zoals de brandweer, maar we bedenken wel andere actievormen.

cavaria,wjnh,homofobie

12-12-13

Mandela

Mandela_1960_0001.jpgNelson Mandela is niet meer. U heeft dat allicht vernomen. Ze stonden allemaal te drummen om een stukje mee in de belangstelling te komen bij zijn dood.  Als je sommige media en sommige politici moet geloven was Mandela een soort van super zwarte piet die weliswaar tegen apartheid streed maar vooral water en vuur probeerde te verzoenen. 

Het apartheidsregime ging in de eerste plaats ten onder aan de gewijzigde krachtsverhoudingen in de regio en in het land zelf, en niet omdat politieke leiders plots andere gedachten kregen en gelukkig goede onderhandelaars waren. Mandela was communist, lid van het Centraal Comité van de Zuid-Afrikaanse communistische partij.  Dat zijn visie en politieke strategie de belichaming waren van een zeer goed georganiseerde politieke beweging, wordt uit beeld gehouden. Alle aandacht gaat naar zijn goedaardig karakter. Ik ga dat hier even laten tegenspreken door enkele mensen met kennis van zaken.

Peter Mertens_1382818_1.jpgPeter Mertens: "Een groot voorbeeld verdwijnt uit mijn leven"

"It always seems impossible until it's done", met die woorden van Nelson Mandela eindig ik vanavond onze GoLeft meeting. Nauwelijks een uur later verneem ik dat Nelson Mandela is heengegaan. Hoe onwezenlijk kan het zijn. Daarmee verdwijnt een groot voorbeeld uit mijn leven. Een man die me vanuit de gevangenis op Robbeneiland tot actie wist aan te zetten. Als 17-jarige zag ik Cry Freedom over Stephen Bantu Biko, luisterde ik naar Free Mandela van The Specials, verkocht ik mee de plastieken badges met de zwarte vuist tegen apartheid en verzette ik me tegen de pro-apartheids-Protea-clan van onder meer André Vlerick (vicevoorzitter Kredietbank), Léon Rochtus (oud-directeur van de Bank van Parijs en de Nederlanden), Karel Dillen (Vlaams Blok), Jef Valkeniers (Volksunie/VLD), en Bob Maes (senator Volksunie/N-VA). Nooit hebben ze enige spijt betuigd voor hun steun aan het apartheidsregime, nooit. 

Voor ik me opnieuw te boos maak, terug naar Mandela. Veel later, in 1997 op het Wereldjongerenfestival in Cuba, merkte ik in gesprekken met Zuid-Afrikaanse en Cubaanse studenten de diepe verbondenheid van het Cubaanse volk met de strijd tegen de apartheid, de grote vriendschap tussen Mandela en Fidel Castro, en ook het belang van de vernietigende nederlaag die Angola en Cuba in Cuito Cuanavale in 1987 aan het apartheidsregime toebrachten. "Zolang armoede bestaat, is er geen vrijheid", zo zei Nelson Mandela. En nog: "Als je jezelf recht in de ogen kunt kijken, dan kun je onbevreesd een leeuw tegemoet treden, omdat die respect heeft voor iemand met zelfvertrouwen." Free Free Mandela! Long Live Madiba!

genoteerd op facebook.

 

Tom Lanoye_317740_1.jpgTom Lanoye: "Excuses van Cameron"

Zuid-Afrika is een democratisch model geworden met een van de modernste grondwetten ter wereld. In een van de eerste artikelen staat dat elke discriminatie van ras, gender en geaardheid moet bestreden worden. Het werd ook een van de eerste landen waar homohuwelijken en homo-adoptie mogelijk werd. 

Het lijkt er nu op dat iedereen zeer eensgezind is over Mandela en hoe ongelooflijk hij was, en dat vind ik wel vreemd. In het Westen moeten wij ons toch durven af te vragen waarom hij dan wel 27 jaar in de bak heeft gezeten. Het had niet veel gescheeld of men had die 'heilige' toen opgehangen. En het waren echt niet alleen domme Boeren die zo'n groot mens zo lang hebben opgesloten. Westerse landen steunden dat fascistische en racistische regime omdat ze er tijdens de Koude Oorlog tegen de communisten een goeie politieagent in zagen.
Mandela_Hang.jpgDe Britse premier Cameron oreert vandaag over de geweldige Mandela, maar zou het niet gepaster zijn dat hij verontschuldigingen aanbood voor wat Margaret Thatcher eerder zoal zei over het ANC en Mandela als een bende terroristen?

Een beter eerbetoon dan al het gedoe over het icoon Mandela zou een inschatting zijn van zijn reële palmares als politicus: hij was een koppig man die goed leiding gegeven heeft, en die zwaar onderhandeld heeft. En ook fouten gemaakt heeft: hij heeft een aantal misschien te grote toegevingen gedaan. "Mandela heeft zijn huid niet duur genoeg verkocht" hoor ik van veel jonge zwarten, die Patrice Lumumba nog meer vereren dan Mandela.

Genoteerd in Humo van 10 december en De Morgen van 7 december 2013.

mandela_Solidair_0001.jpgGewapende strijd was cruciaal

 De meeste wereldleiders namen pas afstand van het apartheidsregime toen duidelijk werd dat het geen stand kon houden tegen het groeiend volksverzet. Mandela was en blijft voor alles het symbool van onbuigzame strijd. Een strijd die deels ook gewapend verliep en succesvol was dankzij de wereldwijde solidariteit.

Terwijl Mandela en zijn kameraden in Robbeneiland geïsoleerd zaten, woedde de machtsstrijd tussen het apartheidsbewind en de bevrijdingsbeweging ANC op volle kracht. Umkhonto we Sizwe (de gewapende militaire vleugel van het ANC)   trainde de toestromende rekruten in haar basissen in Tanzania, Zimbabwe, Mozambique en Angola. De militaire acties, uitgevoerd vanaf grondgebied in Mozambique, Swaziland en Lesotho, brachten opschudding en onzekerheid teweeg in regeringskringen in Zuid-Afrika.

Mandela Freed_0001.jpgOndertussen destabiliseerde Zuid-Afrika heel Mozambique door zijn steun aan de rechtse terreurorganisatie Renamo. Het Zuid-Afrikaanse leger voerde twee decennia lang een agressieoorlog tegen Angola en drong door tot ver op het Angolese grondgebied. Angola bood weerstand met daadwerkelijke steun van Cuba dat er tussen 1975 en 1989 met een permanente troepenmacht van meerdere tienduizenden aanwezig was (in totaal zouden hieraan 300.000 Cubaanse soldaten deelnemen).

Uiteindelijk brachten Angola en Cuba in 1987 in Cuito Cuanavale een vernietigende nederlaag toe aan het apartheidsleger. Tegelijk bevrijdden de Angolese en Cubaanse strijdkrachten de zuidelijke provincies van Angola die twintig jaar door Zuid-Afrika bezet waren. In augustus 1988 verlieten de laatste elementen van het Zuid-Afrikaanse leger het grondgebied van Angola. De nederlaag in Cuito Cuanavale betekende een omwenteling voor de krachtsverhoudingen in de regio: vanaf dan was de agressie gebroken en was Zuid-Afrika in het defensief gedwongen. Samen met de voortdurende strijd in Zuid-Afrika zelf en de wereldwijde anti-apartheidscampagne zou het regime niet lang meer kunnen standhouden.

Paul Vanlerberghe en Tony Busselen in Solidair

mandela_boy_0001.jpg

Mandela over...

De Verenigde Staten: "Als er één land in de wereld is dat onnoemelijke wreedheden heeft begaan is het wel de Verenigde Staten van Amerika. Mensenrechten interesseren hen niet."

De oorlog in Irak: "Het enige wat meneer Bush wil is de Iraakse olie".

Cuba:  "Vanaf de eerste dag is de Cubaanse revolutie een inspiratiebron geweest voor alle vrijheidslievende volkeren. Wij bewonderen de offers die het Cubaanse volk heeft gebracht voor het behoud van hun onafhankelijkheid en soevereiniteit, oog in oog met de verdorven en georkestreerde campagne die als doel heeft de Cubaanse revolutie te vernietigen."

Bron: Buzzfeed

 

EXTRA  

afrika,apartheid,pvda,goeie clipsDe geest van Mandela is ook terug te vinden in de manier waarop Jan Beddeleem op de mensenrechtenconferentie naar aanleiding van de World Outgames (Antwerpen, 2013)de slotverklaring voorstelde.

afrika,apartheid,pvda,goeie clips

 

Patrice Lumumba is een Congolese vrijheidsstrijder die met de medeplichtigheid van agenten van de Belgische en de Amerikaanse regering werd vermoord.

afrika,apartheid,pvda,goeie clipsMandela speelde ook een rol in de strijd tegen aids: "Hoewel hij tijdens zijn presidentschap de ernst van de problematiek nog niet inzag, groeide hij later uit tot één van de gezichten in de strijd tegen aids. Terwijl zijn opvolgers Thabo Mbeki en Jacob Zuma nog knullig communiceerden over de epidemie, zette Mandela zich tijdens zijn pensioen succesvol in tegen het stigma van aids. Met zijn morele autoriteit was niemand beter geschikt om de Zuid-Afrikanen ervan te overtuigen dat aids geen taboe hoeft te zijn." schrijft Janus Verrelst.

afrika,apartheid,pvda,goeie clipsIk speelde zelf een bescheiden rol in de strijd tegen apartheid en het aandeel van de LHBT-beweging daarin. In 1987 legde ik contacten met Zuid-Afrikaanse holebi-organisaties en we organiseerden een solidariteitsavond in Antwerpen en Brussel met de zwarte homo-activist Alfred Machela.



08-12-13

Çavaria awards 2013: Mijn suggesties

Awards_Logo_579026_4.jpgÇavaria reikt op 18 januari 2014 voor de tweede keer haar awards uit. U kan daar mee voor stemmen. Of ik suggesties heb? Uiteraard heb ik die. En niet de minste. 

Vroeger noemde men dat de homofobie en homofolieprijzen maar die zijn intussen vervangen door twee andere titels. Geen negatieve prijs meer. Mensen berispen omdat ze homofobe daden of uitspraken op hun geweten hebben, daar doet çavaria niet meer aan mee.  Wat zijn we toch lief geworden de voorbije jaren... Maar goed. Twee awards dus.  Zizo-hoofdredacteur Dennis De Roover legt het even uit: "De media award is bedoeld voor tv-programma’s, radioshows, tijdschriftenrubrieken, auteurs, krantenredacties, uitgeverijen, productiehuizen, enzovoort, die het afgelopen jaar het holebi- en transgenderthema op een positieve manier aan bod lieten komen. De campaign award reiken we elk jaar uit aan de beste holebi- en transgender gerelateerde campagne. Dit kan een protestactie zijn, een postercampagne, een fundraisingsevent, enzovoort."

Hieronder mijn selectie.

Campaign Award                         

BBTK ondersteunt plan Onkelinx

Awards_BBTK_hiv.png

Laurette Onkelinx lanceerde onlangs een plan rond hiv waarin ook nadrukkelijk wordt opgeroepen om je hiv-status zo weinig mogelijk te verbergen. Vertel het dus maar aan je vrienden en familie, op je werk... Rapper gezegd dan gedaan, hoor ik U al denken. De vakbond springt ter hulp. Onder het motto: 'Hiv en discriminaties: BBTK werpt 10.000 brochures (mét condooms) in de strijd' voerde de BBTK (dat is de bediendenvakbond van het ABVV) op 29 november (op de vooravond van 1 december, Wereld Aids Dag) een actie waarbij 10.000 folders werden verspreid aan bedrijven.  BBTK wil heel duidelijk mensen met hiv steunen in hun coming-out en wijst op de juridische bescherming waar ze recht op hebben: "Nochtans bestaat er een juridisch kader om seropositieve werknemers te beschermen tegen discriminatie (bij aanwerving, of als reden voor een ontslag) en om hun privéleven en gezondheidstoestand te beschermen. Het plan is dat BBTK-afvaardigingen, onder meer zij die deelnemen aan deze actiedag, dit onderwerp op de agenda plaatsen van de Comités voor Preventie en Bescherming op het Werk. Zo kan er samen met de werkgever een stand van zaken worden opgemaakt." Die ondersteuning is nodig en strijd tegen de maatschappelijke stigmatisering van de seropositieve werknemers is hoogst noodzakelijk. Dat blijkt uit resultaten van recente enquêtes over de leefomstandigheden van mensen met HIV in België. De helft van de ondervraagde personen zwijgen op het werk over hun seropositiviteit. 7 % kreeg problemen toen ze het vertelden: een geweigerde job of promotie of zelfs ontslag. awards_bbtk_hiv_tekening.png

De folders werden verspreid op volgende locaties: Hoofdzetel Carrefour (Brussel), Nike distributiecentrum (Laakdal), Voorzorg, Vivium, SNT Belgium, Onafhankelijk Ziekenfonds, PSA… (Antwerpen) en het KBC-kantoor op de Grote markt van Brussel. Dat verdient een Campaign Award. Ook nog het vermelden waard is dat de BBTK al enkele jaren een vergelijkbare campagne van hun mede-syndicalisten in Zuid-Afrika ondersteunt. Hier kan je de BBTK-brochure over hiv downloaden.

Suggereer voor de Çavaria Awards 2013

Media Award                         

Lyle Muns komt uit de kast als escort

Het is een fenomeen waar we niet rond kunnen: jongeren die zich prostitueren. Om hun studies te betalen, Om eens op reis te kunnen gaan... maar vaak ook uit extreme armoede omdat ze dakloos zijn of hier als asielzoeker zijn beland. Voor Lyle Muns zijn de levensomstandigheden niet dramatisch. Hij is niet arm. Toch zal het wel even slikken geweest zijn vooraleer hij publiek maakte dat hij 'het doet voor geld'. Je leest zijn motivatie op zijn blog"Al trillend typ ik deze post. Ik ben nerveus, bang zelfs. Hoe zal mijn omgeving reageren? Zullen toekomstige werkgevers dit lezen? Wat vindt de wetgever hiervan? Ik weet het niet, maar zal er snel genoeg achter komen. Ik wil het namelijk niet meer geheim houden, kan het niet. De keuzes die ik maak, maak ik in eer en geweten. Ik zie niet in waarom ik me zou moeten schamen voor wat ik doe. Ik ben sekswerker, hoer, prostitué, tippelaar of hoe je het ook noemen wil. Ik verdien geld met seks en dat is goed. Zo, het hoge woord is eruit." Lyle was op dat moment ook nog eens voorzitter van de Vlaamse Scholierenkoepel(VSK), wat voor extra commotie zorgde. Hij heeft vast en zeker een taboe doorbroken en daarvoor verdient hij de Media Award.

Awards_Lyle Muns_579026_4.jpg

Lyle kreeg een pak positieve reacties op zijn coming-out. Eén verzuurde reactie kwam... van een lid van de NVA. David Dessin  trekt in een opiniestuk in De Standaard van leer tegen Lyle. Lekker schelden op de hoeren, overgoten met een intellectueel sausje.  En uiteraard is de kern van  zijn betoog "dat seksualiteit binnen een duurzame relatie moet worden beleefd." Het meest beschamende en kwetsende schrijfsel dat ik het voorbije jaar onder ogen kreeg. De NVA gaf wel meer blijk van haar bekrompen visie op seksualiteit. Voorzitter Bart De Wever krimpt ineen als er ook maar de mogelijkheid in de lucht hangt dat hij daar een vraag over krijgt en NVA-jongere Laurens Himpe gaat graag in zee met het extreem-katholieke KVHV (die pleit voor een pil tegen transseksualiteit en publieke aanvallen lanceert op jongerengroep Verkeerd Geparkeerd) en steekt een waarschuwend vingertje op naar holebi's en transgenders om hen te behoeden voor een "losbandig" leven.  Bart De Wever steekt het trouwens niet onder stoelen of banken dat hij een grondige afkeer heeft van de grote seksuele vrijheden - en een grotere bespreekbaarheid daarvan -  die er sedert de jaren '60 zijn gekomen en dat hij terug wil naar de katholieke hypocrisie van de jaren '50 en vroeger. Niet dat brave huisvaders - even hun 'duurzame relatie' vergetend -  toen niet naar de hoeren gingen... maar er werd tenminste over gezwegen. 

Suggereer voor de Çavaria Awards 2013

Campaign Award                         

ABVV brengt LHBT-syndicalisten van over de gehele wereld bijeen

Je hebt allicht ook genoten van de World Outgames die de voorbije zomer van Antwerpen eventjes een regenboogstad hebben gemaakt. De organisatoren van de spelen hadden drie doelstellingen voor ogen: sport, cultuur en mensenrechten. Die laatste pijler kreeg gestalte in de loop van de mensenrechtenconferentie die de spelen voorafging.  Pascal De Bel - die in 1998 al een pioniersrol vervulde toen hij in het kader van de Gay Games in Amsterdam een eerste bijeenkomst van LHBT-vakbondsmensen mee organiseerde - greep zijn kans en bracht hier een groepje vrijwilligers bijeen die zich hebben ingezet voor Panel 5, dat is de naam van de bijeenkomst rond vakbond en holebi- en transgenderrechten op de conferentie.

Awards_Panel5__D31_6027.jpg

Op donderdag 1 augustus werd gedurende drie uur van gedachte gewisseld over dit thema met aanwezigen uit zowat de hele wereld: België, Nederland, Groot Brittanië, Zuid-Afrika, Duitsland, Canada, De VS, de Nederlandse Antillen, Zuid-Afrika, Brazilië...  Dit initiatief genoot de volle steun van de ABVV-top. Dat werd onderstreept toen ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw op vrijdagmorgen de conferentie toesprak. Een Belgische primeur.Awards_Rudy De Leeuw_579026_4.jpg De Leeuw liet er geen twijfel over bestaan dat zijn organisatie klaar staat als er mensen problemen krijgen op het werk omwille van hun seksuele voorkeur of serostatus:"Onze afgevaardigden in de bedrijven zijn het  best  geplaatst  om collega’s hierin te  ondersteunen. Daarvoor kunnen zij rekenen op gespecialiseerde diensten binnen de vakbond zoals  onze diversiteitsconsulenten, onze juridische diensten, onze studiediensten die  adviezen  en  aanbevelingen formuleren en de  vormingsinstituten  die  onze afgevaardigden wapenen met  alle  middelen die zij nodig hebben."  Je kan zijn speech hier lezen of beluisteren. Op de voor de gelegenheid gemaakt blog vind je nog veel meer informatie. En je kan je ook aanmelden op de facebookpagina.

Suggereer voor de Çavaria Awards 2013


Media Award                                 

Recht op Liefde

Dit jaar werd de handleiding Recht op Liefde voorgesteld. Ze is bedoeld als hulpmiddel voor iedereen die werkt met etnisch-culturele minderheden die in België geboren zijn of er lang verblijven, hoewel het instrument ook gebruikt kan worden voor andere groepen.

Awards_Recht op liefde.jpg

In de inleiding lezen we: "De doelstelling van deze methodiek is een opening te maken naar die groepen en gemeenschappen waarin seksuele en genderdiversiteit, omwille van een geheel van complexe problemen, een gevoelig thema is, en om zo de tolerantiegraad te verhogen ten aanzien van seksuele diversiteit in het algemeen en holebiseksualiteit in het bijzonder." Dat klinkt allemaal nogal droog maar het komt er op neer dat we eindelijk een manier aangereikt krijgen om - vanuit een respect voor ieders geloof - een positief klimaat te creëren rond (holebi)seksualiteit. 

Suggereer voor de Çavaria Awards 2013

Campaign Award                         

Tiszo trekt de aandacht met foto's en kunst

Tiszo_foto's_St Niklaas_011213_013_opt.jpg

Çavaria organiseert al een tijdje een jaarlijkse actie aan de stations waarbij rode lintjes of andere betekenisvolle prullaria worden uitgedeeld naar aanleiding van Wereld Aids Dag of de dag tegen homo- en transfobie. Tiszo, de bij çavaria aangesloten LHBT-groep uit St. Niklaas deed daar dit jaar nog een vrolijk en creatief schepje bovenop en  presenteerde op de grote markt  het resultaat van haar Geef me je kus-actie: een tentoonstelling met foto's van achthonderd koppels die zich al kussend verzetten tegen homofoob geweld. De leden van Tiszo trokken de afgelopen maanden langs verschillende pleinen en festiviteiten in onder meer Sint-Niklaas, Antwerpen en Gent. Daar lieten ze iedereen die wou elkaar kussen voor de holebivlag. De zoenen werden allemaal door een fotograaf op beeld vastgelegd. "Door elkaar te kussen, geeft men een duidelijk signaal tegen homofoob geweld", verklaarde Wim Raes van Tiszo aan het Nieuwsblad. "Er kusten zowel hetero-, lesbische als homokoppels voor de camera. Onze actie werd ook ondersteund door de Antwerpse kunstenaar Gert de Keyser. Hij maakte een aantal sprekende affiches en tekeningen."

Suggereer voor de Çavaria Awards 2013

Je kan de uitreiking van de awards zelf meemaken tijdens Sparkle - het benefietevent ten voordele van de Holebifoon -  op 18 januari 2014 in de Gentse Vooruit.

Awards_Sparkle_0001.png

04-12-13

Mijn bijnaam was Sida

ITG_black women_0001.jpg

Hiv gaat over homomannen. Maar ook over vrouwen: heteroseksuele, zwarte vrouwen. Wereldwijd zijn ze de grootste slachtoffers. 

En in België? In totaal werden vorig jaar 1.227 nieuwe hiv-diagnoses geteld, een stijging van 4 procent tegenover 2011. Iets meer dan de helft van de besmettingen werd vastgesteld bij niet-Belgen. een meerderheid binnen die groep blijken vrouwen te zijn, geboren in Sub-Sahara-Afrika. Een realiteit waar je als homo best ook even bij stilstaat.

Een mooie bloem

Ze is 37 en heeft een naam die ze enkel wil prijsgeven aan mensen die ze voor meer dan 100 procent kan vertrouwen. Met welke naam ze dan graag in de krant zou staan? Ze lacht zoals alleen een Afrikaanse dat kan. "Laat het iets moois zijn. Een mooie bloem. Roos, misschien?" Deze vrouw wil alleen onder een schuilnaam in de krant omdat ze nog in de procedure zit voor het aanvragen van verblijfspapieren. Ze heeft dus nog geen papieren, maar wel een hiv-besmetting. En dan is er nog de angst.  Roos is doodsbang voor de dag dat ze zou moeten terugkeren naar haar geboorteland, het land dat ze een kleine drie jaar geleden heeft verlaten. Moest verlaten.

Burkina Faso_0001.jpg

Het verhaal dat ze vertelt is wreed. In Burkina Faso raakte ze met hiv besmet door een volgens haar niet altijd erg monogame echtgenoot. "Toen bleek dat ik hiv-positief was, heeft hij me aan de deur gezet. En niet alleen hij heeft me laten vallen. Ook mijn familie wees me af. Ziet U deze brandwonden? Mijn broer heeft mijn handen en voeten met kokend water overgoten, zodat ik niets meer zou kunnen aanraken en hun gezondheid niet in gevaar kon brengen. Ik was de schande van de familie. De schande van de hele buurt.  Soms werd ik achterna gezetten door de kinderen. 'Sida' riepen ze dan (aids in het Frans, red.) 'Sida, Elle a le sida.' Het was mijn bijnaam geworden. 'Sida."

"Als ik naar Burkina Faso terugkeer, zal het zijn om te sterven. omdat ik er geen medicijnen meer zal krijgen, maar vooral omdat ik er door iedereen zal worden verstoten. Kunt u zich dat voorstellen, door het leven moeten als de schande van de familie, achternagezeten door kinderen die je 'Sida' noemen?"

Tegen stigma's geen medicijn

"Weet u, in Afrika is er, anders dan in België, absoluut geen respect voor honden. Het leven van een hond is er niets waard. Maar honden krijgen er nog altijd meer respect dan mensen met een hiv-besmetting. Zelfs het leven van een kip is er meer waard dan dat van een mens met hiv." Dat ze geen dag te vroeg in België arriveerde, mag blijken uit wat ze vertelt. Tijdens een medisch onderzoek bleek dat Roos naast en door toedoen van een vergevorderde hiv-besmetting ook baarmoederhalskanker had. Van die kanker is ze intussen genezen. Het hiv-virus kan ze onder controle houden met medicatie. Maar tegen stigma's bestaat geen medicijn. "Dat stigma bestaat overal ter wereld. Ook in België. Sinds ik mijn diagnose ken, ben ik twee mensen. Meestal ben ik iemand met angst. Iemand die voor de buitenwereld verborgen houdt dat ze leeft met hiv. Alleen bij mensen die ik volledig vertrouw kan ik vrij spreken. De mensen van Sensoa zijn voor mij als familie. Ik ben ook al een paar keer naar Vhiva geweest, een praatgroep voor vrouwen met hiv in Antwerpen. Die gesprekken doen me altijd geweldig deugd. Iedereen is er gelijk. Je hoeft er niet bang te zijn voor de afwijzing."ITG_black women_0004.jpg

'Dankzij de Belgen leef ik nog'

"Ik ben dit land heel dankbaar. Dankzij de Belgen leef ik nog. Als ik geen kankerbehandeling had gekregen, had ik nog maar een jaar of vier te leven gehad.  Dat wil zeggen dat ik nu nog maar één jaar te leven zou hebben. Maar ik zou de Belgen graag nog iets extra's vragen. Ik weet dat ik er geen recht op heb, maar ik hoop dat ze ergens in hun hart nog een plek hebben voor mensen als ik. Een zieke mens uit een ander land. Ik droom van een plek in deze samenleving. Ik wil werken. Ik wil een familie. Kinderen. Een toekomst. Ik hoop op een dag aan de slag te kunnen als poetsvrouw. Ik ben altijd vrouw aan de haard geweest. Ik kan goed poetsen. Maar om poetsvrouw te worden, moet ik Nederlands kunnen. Als ik bij u kom schoonmaken, moet ik u goed begrijpen. Dus volg ik nu lessen Nederlands." 

ITG_black women_0005.jpg

"Soms wanhoop ik. Sommige dagen zijn nog grijzer dan de lucht vandaag. ik ken vrouwen in mijn situatie die geen hulp meer kregen. Vrouwen die teruggestuurd werden. Het maakt me bang. Doodsbang."

Besmetting reist mee

'Roos' is niet alleen. in de jaren negentig zag je dat er in België steeds meer vrouwen werden geregistreerd als 'hiv-geïnfecteerd'. De vrouwen in kwestie bleken in meerderheid te komen uit Sub-Sahara-Afrika. Een afgelopen woensdag gepresenteerd rapport van het Wetenschappelijk Instituut voor Volksgezondheid bevestigde die intussen al niet meer zo nieuwe werkelijkheid. In totaal werden vorig jaar 1.227 nieuwe hiv-diagnoses geteld, een stijging van 4 procent tegenover 2011. Iets meer dan de helft van de besmettingen werd vastgesteld bij niet-Belgen. een meerderheid binnen die groep blijken vrouwen te zijn, geboren in Sub-Sahara-Afrika.

Transactionele seks

De verklaring is even logisch als wreed. "De getroffen vrouwen zijn afkomstig uit landen waar wel hiv is", zegt Ilse Kint, dokter bij het Instituut voor Tropische Geneeskunde (ITG). "Wij gaan ervan uit dat ongeveer 5 procent van de migranten uit Sub-Sahara-Afrika hiv-besmet is.Bij sommigen reist de besmetting gewoon mee." Weer anderen pikken de besmetting ergens onderweg op. "Vaak was het traject naar België niet evident", vertelt Kints collega Christiana Nöstlinger, psychologe en coördinator van een preventieproject voor Afrikaanse migranten in Vlaanderen. "Seks is in sommige gevallen een middel om hier te geraken. Transactionele seks, noemen wij dat. Seks, in ruil voor een dienst. Als een middel om te overleven."

Wel hiv, geen papieren

Die risicofactor is ook niet meteen verdwenen eens deze vrouwen in België zijn aangekomen. Ilse Kint: "Vandaag worden meer en meer verblijfsvergunningen geweigerd. Het gevolg is dat die mensen in de illegaliteit worden geduwd. Maar die mensen moeten natuurlijk wel op een of andere manier overleven." Een streng asielbeleid biedt volgens haar dan ook geen oplossingen. "Vanochtend had ik nog een besmette Ghanese vrouw op consultatie", legt Kint uit. "Die vrouw zal er alles aan doen om niet te moeten terugkeren naar haar land. Nog liever de illegaliteit in België dan de terugkeer naar een land waar haar medicatie en de veiligheid van haar kind niet gegarandeerd zijn."

leeg_grijs0001a.jpg

Het is een punt waar Kint en Nöstlinger al een aantal jaren voor ijveren. "Het huidige beleid stuurt mensen terug naar landen als Afghanistan, Liberia of Congo. Of die mensen daar medicatie krijgen, is allerminst zeker. In theorie is de gezondheidstoestand een argument in de beoordeling van een dossier. Maar dat argument is vaak erg wankel. Het gebeurt dat wij hier mensen binnen krijgen die bij wijze van spreken bijna dood zijn. Dankzij de huidige medicatie kunnen we die mensen soms in die mate weer oplappen dat ze weer gezond genoeg geacht worden om ze terug te sturen. Terwijl er absoluut geen garantie is dat ze in hun land van herkomst dezelfde behandeling zullen blijven krijgen."

Indirect doodsvonnis

In die zin kan een uitwijzing een indirect doodsvonnis zijn. "Als je niets doet", zegt Ilse Kint, "beland je na gemiddeld zeven tot tien jaar in het aids-stadium. Uiteindelijk word je weerstand zo laag dat eender welke infectie je dood kan betekenen." Aids maakt vandaag vooral in Sub-Sahara-Afrika nog miljoenen doden. In België lijkt de situatie ondertussen onder controle. Vielen er begin jaren negentig jaarlijks nog enkele honderden aidsdoden te betreuren, dan waren het er vorig jaar nog 'maar' 27. Volgens Nöstlinger en Kint zouden het er nog minder kunnen zijn, als het stigma niet zo hardnekkig was blijven leven. ITG_black women_0003.jpg

Dood door stigma

"Onlangs hebben we hier nog een overlijden gehad van een Afrikaanse man. Die man is niet overleden aan aids, maar aan het stigma. Hij wist dat hij hiv-positief was, maar heeft de behandeling op een gegeven moment opgegeven, uit angst voor de reactie van zijn omgeving. Die stigmatisering leeft - helaas - nog sterker in de Afrikaanse gemeenschap in ons land. Daar is ook wèl een logische verklaring voor. De band die ze hebben met hun gemeenschap is vaak erg groot. Als ze die band verliezen, hebben ze niks meer. Helaas geldt dat mechanisme nog sterker voor vrouwen dan voor mannen. Zij kunnen hiv gemakkelijker oplopen dan mannen, maar staan in een zwakkere positie om zich tegen hiv te beschermen, bijvoorbeeld door condoomgebruik."

Dit artikel van Jeroen De Preter verscheen in de De Morgen van 30 november 2013

EXTRA 

Helen_0002.jpgDe situatie van vrouwen met hiv is niet nieuw. In 2008 deden een aantal artsen van het ITG reeds een oproep om er extra aandacht aan te besteden. 

Helen had meer geluk. Maar ook hier blijkt dat mensen uitwijzen de problemen niet oplost, maar erger maakt. Wie papieren krijgt, krijgt hier ook een toekomst.

Met het gespierde uitwijzingsbeleid van Maggy De Block ziet het er niet goed uit voor vrouwen zoals Roos.

 

18:21 | Permalink | Tags: hiv, afrika, vrouwen |  Facebook |