Holebiplus

In vele landen in het Zuiden zijn holebirechten nog lang geen realiteit. Nieuwkomers die hun land ontvlucht zijn omwille van hun geaardheid of hun engagement komen hierover getuigen in Antwerpen.

Videofragmenten schetsen een beeld van een harde realiteit. Mensenrechtenexpert Jan Beddeleem (foto) van de vzw WOGA geeft deskundige toelichting over holebirechten in het Zuiden. Een boeiende avond met verrassend sterke beelden en verhalen. Gastheer is Paul Schrijvers.

Dit Zuidcafé wordt georganiseerd i.s.m. de WorldOutGames 2013 Antwerpen 

(vzw WOGA). Het Zuidcafé is een organisatie van de Antwerpse Oxfam-Wereldwinkels, 11.11.11 en Vormingplus i.s.m. Mo-Magazine en De Roma en met de steun van de Provincie Antwerpen.

Zuidcafé, dinsdag 26 februari, 20u30, De Roma, Turnhoutsebaan 286, Borgerhout.

De koloniale tijd waarin de 'zwartjes' braaf luisterden naar de blanke kolonisator ligt achter ons. Alice Nkom is advocate in Kameroen, waar ze consequent de rechten van holebi's en transgenders verdedigt. Haar mening over wat in Frankrijk gebeurt is vlijmscherp.

"Frankrijk maakt zich niet enkel belachelijk door zich over te geven aan een walgelijk debat over het homohuwelijk, het land zet daarmee ook het werk van degenen die ijveren voor de legalisering van homoseksualiteit op de helling." zegt ze in een videoboodschap. Alice is wel wat gewend. Ze hoort in eigen land de gekste argumenten tegen het legaliseren van homoseksualiteit. Het huidige debat in Frankrijk doet haar denken aan het Frankrijk van voor de Franse Revolutie in 1789.  "Is dit het land van de scheiding tussen kerk en staat en van de mensenrechten?" 

Verschil met Kameroen?

De manifestatie van 13 januari in Parijs (foto), waar een monstercoalitie van het fascistische Front National, het liberale UMP en de katholieke kerk op straat kwam tegen de openstellling van het huwelijk voor holebi's doet haar eerder denken aan een bananenrepubliek. Ze herinnert aan een andere manifestatie, georganiseerd door een hooggeplaatste Afrikaanse geestelijke tegen het protocol van Maputo dat de rechten van de vrouw garandeert. "Er is op dit ogenblik geen enkel verschil tussen Frankrijk dat van zijn voetstuk valt als kampioen van de mensenrechten en Kameroen" zegt ze. 

Frankrijk moet zich herpakken

"Frankrijk moet zich herpakken" meent ze. Ze vreest dat wat daar nu gebeurt zal gebruikt worden tegen elke vooruitgang van LHBT-rechten: "Zie U nu wel dat Frankrijk, als ontwikkeld land, zich ook tegen het homohuwelijk keert?" Ze roept alle Franse parlementairen op het wetsvoorstel goed te keuren.  "Het gaat immers over de feitelijke en juridische rechten voor iedereen."

Verdeeldheid in de Parti Socialiste

De Belgische wetenschapper en LHBT-activist David Paternotte wijst in een opiniestuk op de dubbelzinnige houding van de PS (Parti Socialiste) van president Hollande: "Terwijl de PS zich sinds 2004 duidelijk had geëngageerd, hebben president Hollande en zijn regering zich sedert hun verkiezing van hun meest kouwelijke kant laten zien." Hij wijst op de verdeeldheid binnen de partij en in de parlementaire fractie: "Ook zij hebben de regering onder druk gezet, met name over de openstelling van het huwelijk. Het is geruststellend de kunnen vaststellen dat men de rangen opnieuw sluit. De situatie heeft schade veroorzaakt" meent Paternotte.

Het volledige artikel van David Paternotte, een interessante analyse van de huidige situatie rond de openstelling van het huwelijk in Frankrijk lees je hier.

Lees hier hoe je zondag mee kunt naar Parijs om mee te betogen voor de openstelling van het huwelijk voor homo's en lesbiennes.

Louise Plaatjies en BBTK-voorzitter Erwin De Deyn

Vakbonden? Die zijn er alleen maar om te staken. Mijn eerste reacties is meteen: En dan? Maar ik vergis mij. Dit artikel gaat over wat de vakbond nog méér doet.

Ik nam vrijdag 30 november, vooravond van Wereld Aids Dag, deel aan een studiedag van de BBTK (Bond van bedienden, technici en kaderleden). De bediendenvakbond van het ABVV dus.  Onderweg in de trein naar Brussel praat ik erover met BBTK-secretaris Pascal De Bel en een medewerker van de dienst emancipatie. "Als je aids zou oplopen op het werk dan heb je daar echt wel iets gedaan dat echt niet door de beugel kan" grap ik. Mijn stelling zal bevestigd worden door de eerste spreker.

Thierry Martin is directeur van Plate-Forme Prévention Sida, de organisatie die in franstalig België aan aidspreventie doet. Hij bijt de spits af met een uiteenzetting over hiv op het werk. "Aangezien een eventuele besmetting op het werk enkel via het bloed kan gebeuren, is er in zowat alle werksituaties dus geen enkel risico. Een gave huid is een efficiënte bescherming." Je moet dus al heel vuile manieren doen op het werk om besmet te worden. In de BBTK-folder lees ik dat hiv niet kan worden overgedragen door een kus: "Ook niet als je bijvoorbeeld een koortsblaas hebt. Of als je... een tongzoen plant in de kopieerruimte. Het virus kan namelijk niet via speeksel worden overgedragen."  Toch maar opletten. Tongen bij de Rank Xerox kan wel tot ontslag leiden.

Ria Koeck van Sensoa had het over de behandeling van mensen met hiv in de arbeidswereld. Sensoa is één van de meldpunten waar je terecht kan met klachten over discriminatie. Dat leverde reeds een aantal 'cases' op die er niet om liegen.  Zo kregen we het verhaal van een bouwvakker met hiv wiens baas in het snuitje kreeg dat hij besmet. De baas schoot in paniek en eistte dat hij het onmiddellijk zou vertellen aan alle collega's. Dat is op zich al moeilijk en bovendien niet verplicht. Je kan bij sollicitaties rustig verzwijgen dat je besmet bent. De baas was niet te overreden, ook niet door de een medewerker van Sensoa. Onze bouwvakker heeft uiteindelijk ontslag moeten nemen. Het liep beter af met een bediende die zijn coming-out had gedaan als homo op het werk. Toen hij wegens een operatie aan de voet enkele weken afwezig was begon een van zijn collega's te roddelen. Zijn ziekteverlof zou volgens hem met hiv te maken hebben. Er volgden pesterijen. Dat soort problemen kan je dus aankaarten bij Sensoa, maar evengoed bij je vakbondsafgevaardigde. In het gesprek achteraf bleek daar bij de aanwezige vakbondsmensen ook veel bereidheid toe. De vakbond is er niet alleen om te onderhandelen over lonen en arbeidsvoorwaarden.

Ook aanwezig was Kenny Van Quickenberghe. We kennen hem van de uitstekende TV-reeks Hiv+ waarin Kobe Ilsen optrekt met vijf patiënten met hiv. Kenny werkt bij de spoorwegen en heeft daar nog geen discriminatie ervaren.  Het feit dat er er op het werk open over is geeft hem de kans om mensen te informeren. Maar niet iedereen zal er zo vlot mee omgaan als Kenny. Het stigma is nog steeds groot.

Informeren is ook een van de taken die de Cosatu-vakbonden (The Congress of South African Trade Unions) in Zuid-Afrika ter harte nemen. Ze krijgen daarbij geld van de Belgische BBTK. Een staaltje van internationale solidariteit.  Louise Plaatjies was speciaal naar Brussel gekomen om deze werking  toe te lichten. De samenwerking tussen de BBTK en 8 Cosatu-vakbonden omvat in een eerste fase: preventie en zorg, in de bedrijven en in de vakorganisaties. BBTK ontwikkelde mee het aidsbeleid van de vakbonden in Zuid-Afrika. De folders die daar gebruikt worden zijn trouwens identiek qua vormgeving met die in België.  Louise: "Wij leiden 'peer-educators' op, die op hun beurt aidsteams opleiden die in bedrijven aan de slag gaan: informatie, sensibilisering, distributie van condooms, bescherming van de privacy op het werk, strijd tegen discriminatie van seropositieven op het werk. In het kader van het project ontwikkelen de vakbonden informatiemateriaal en voorzien ze in de verspreiding ervan. Zij nemen ook deel aan syndicale acties om het probleem op de politieke agenda te krijgen en tegelijk organiseren ze zorg en steun voor de getroffen collega’s." Haar vakbond houdt zich ook actief bezig met de strijd tegen discriminatie op gebied van gender en seksuele voorkeur. (zie ondermeer p. 27 van hun magazine The Shopsteward).

Federaal BBTK-voorzitter Erwin De Deyn mocht tevreden zijn over deze bijeenkomst. De aanwezige vakbondsmilitanten waren goed gewapend voor de strijd tegen een virus en mogen er fier op zijn dat hun vakbond die strijd niet beperkt tot België. 

Je kan hier het BBTK-materiaal over hiv downloaden.

Zoals de zon een grijs landschap kan oplichten tot een zomerse dag, zo wordt de LHBT-beweging verlicht door solidariteit. Sta mij toe even poëtisch te worden want het voorbije weekend waren er liefst twee solidariteitsacties.

Parijs: Huwelijk voor iedereen

De Franse regering wil in 2013 het huwelijk openstellen voor homo's en lesbiennes.  Het verzet daartegen komt vooral vanuit de top van de rooms-katholieke kerk. Onze Mgr. Léonard was allicht stikjaloers toen de Franse bisschoppenconferentie opriep om op 15 augustus te bidden voor het tradtionele gezin. In België heeft de katholieke kerk de openstelling van het huwelijk immers niet kunnen tegenhouden.

Zondag trokken tienduizenden door de straten van Parijs om de plannen van de regering te steunen. Slogans zoals (neem uw woordenboek) "Célibataires, hétéros mais solidaires", "l'égalité des droits n'est pas une menace!", "pour nos 300.000 enfants du courage au parlement", "le droit pour tous d'avoir le choix", "vous nous faites des homos, nous vous ferons des hétéros" klonken luid door de straten van de Franse hoofdstad. De oproep van Inter-LGBT werd overgenomen door diverse vakbonden (CFDT, UNSA, CGT, FSU, Solidaires, Syndicat de la magistrature...) en mensenrechtenorganisaties (Liga voor Mensenrechten, SOS-racisme). Ook de Parti Socialiste en het Front de Gauche waren aanwezig.

Ook een buslading Belgen (waaronder veel jongeren) trok naar de lichtstad. Meer foto's bij Raphaël Detry.

Oeganda: geen anti-homowet

Een 50-tal activisten verzamelden vrijdag voor een  'Die In' aan het ministerie van buitenlandse zaken. Michel Verbruggen van Tels Quels overhandigde een brief  aan de kabinetsmedewerker van Didier Reynders met de vraag druk uit te oefenen op Oeganda om de anti-homowet niet te stemmen. De brief werd ondertekend door Tel Quels, çavaria, Rainbowhouse, ILGA, Amnesty International, Arc-en-Ciel Wallonie en Tels Quels Jeunes.

Parlementslid David Bahati (genomineerd voor de homofobieprijs 2010) schreef het originele wetsvoorstel waarin daden van "verergerende homoseksualiteit” tot de doodstraf konden leiden. Wetgevers lijken nu te opteren voor levenslange gevangenisstraf.  In 2011 werd het wetsvoorstel geschrapt na internationale druk. Die druk aanhouden is belangrijk. Volgens de organisatie All Out, die een internetpetitie organiseerde tegen de wet is het Oegandese parlement op eindejaarsvakantie vertrokken zonder de wet te stemmen. De strijd kan en moet dus verder gaan. 

Aartsbisschop Desmond Tutu van Zuid-Afrika sprak zich eerder reeds uit tegen de wet. Hij vergeleek hem met het apartheidsregime in zijn land: "God zegt niet dat zwart beter is dan wit, groot beter dan klein. Hij zegt ook niet dat voetballers beter zijn dan basketbalspelers, kristenen beter zijn dan moslims of homoseksuelen beter dan heteroseksuelen."

Misschien heb je deze week aan het station actvisten gezien die in de weer waren met rode lintjes. Geen tijd gehad om een praatje te slaan? Fran Bambust van çavaria bezorgde mij onderstaande tekst.

Op één december vindt WereldAidsDag plaats. In de aanloop naar die dag zullen deze week heel wat activiteiten te merken zijn die echter twee verschillende boodschappen lijken te verspreiden. De ene boodschap vertelt dat hiv best leefbaar is en dat de voornaamste last die je ervan ondervindt, een is van stigmatisering. De tweede boodschap vertelt dan weer dat hiv een moordend monster is, dat als aids jaarlijks voor anderhalf miljoen doden zorgt. Het verwarrende hierbij is dat beide verhalen kloppen.

Hiv in het westen

In het rijke westen kunnen we hiv min of meer aan de leiband houden. Het virus blijft zich wel verspreiden, vooral bij homomannen, maar richt er al lang niet meer de ravage aan die we met het virus zijn gaan associëren. Dit is niet langer de tijd van ‘Philadelphia’, van uitgemergelde patiënten die moesten vrezen voor hun leven.

Een seropositieve homo is géén rondlopende tijdbom, maar doorgaans een heel gezonde man. In de eenentwintigste eeuw kan je als drager van het hiv-virus net zo makkelijk leven als een diabetespatiënt. 

We willen uiteraard de besmetting indijken. We blijven hameren op het gebruik van condooms, op het regelmatige snelle testen, en op het maken van goede afspraken met je partner. En omdat de meeste besmettingen nu eenmaal worden overgedragen door dragers die het zelf nog niet weten, dringen we aan op het verlagen van de drempels die er zijn op het testen, onder andere door het opzetten van centra en het verspreiden van betaalbare testen.

Hiv in Afrika en Azië

Wereldwijd sterven er echter nog steeds 5000 mensen per dag aan de gevolgen van een hiv-besmetting. 

Uiteraard worden ook in het zuiden hiv-preventiecampagnes opgezet, en die leveren wel degelijk resultaten op. In tien jaar tijd werd het aantal nieuwe besmettingen in Malawi met 73% teruggebracht, in Botswana met 71%, in Namibië met 68% en zo verder. Het aantal aids-gerelateerde doden werd er met een derde teruggebracht in amper twee jaar tijd, waarbij vooral het aantal slachtoffers en besmettingen bij kinderen sterk werd gereduceerd. 

Ook het aantal behandelingen neemt toe. In centraal- en zuid-Afrika hebben zowat 2,3 miljoen mensen toegang tot behandeling, en ook in China is het aantal behandelde seropositieven met 50% gestegen tijdens het voorbije jaar.

Internationale Hulp

Ondanks het moeilijke economische klimaat investeren landen in de strijd tegen aids, maar het ontbreekt hen doorgaans aan fondsen. In 2011 was wereldwijd 16,8 miljard dollar beschikbaar - het gros daarvan werd door de landen met lage inkomsten zelf opgehoest - terwijl de behandeling, preventie en tests eerder 22 tot 24 miljard dollar vereisen, aldus UNAIDS, het hiv/aidsprogramma van de Verenigde Naties. Internationale hulp blijft dus noodzakelijk. 

Ongeveer 6,8 miljoen mensen hebben vandaag geen toegang tot behandeling. Van de 34 miljoen seropositieven weet de helft zijn serostatus niet, vermoeden ze bij UNAIDS. Het voorbije jaar werden, ondanks alle verbeteringen, toch weer 2,5 miljoen nieuwe besmettingen vastgesteld.  Er is nood aan hulp.

De gezichten bijten elkaar

Kortom, twee verschillende hiv-verhalen, die elkaar bovendien nog eens voor de voeten lopen. Westerse seropositieven worden al te vaak en ten onrechte met het moordend gezicht van hiv geassocieerd. Het zorgt ervoor dat er een stigma blijft kleven aan de besmetting, en dat een serostatus taboe blijft. Het zorgt ervoor dat er te weinig openheid is, hier in het westen, over het thema en voor seropositieven. 

Maar anderzijds vergeten we door de goede behandeling die hier in Europa voorhanden is, soms dat elders op deze wereldbol wel nog mensen sterven, omdat ze de toegang tot de tests en de behandeling ontberen. Onze zorgen zijn anders, en daardoor vergeten we wel eens solidair te zijn. 

Op Wereldaidsdag willen we beide gezichten van hiv erkennen, en enerzijds strijden tegen het taboe en het stigma in het westen, maar anderzijds ook oproepen voor solidariteit met de armere landen. Ook daar moet hiv teruggedreven worden tot hanteerbare proporties. Overal ter wereld moet het hiv-virus zijn angel verliezen, of het nu gaat om leven of om leefbaarheid. We blijven het beest vervolgen, en onze seropositieve medemensen met open armen ontvangen.

Lees ook:

Zaterdag 11 augustus trekt een nieuwe pride langs de Antwerpse scheldekaaien. In Oeganda hebben ze hun (allereerste) pride intussen achter de rug. Een verslag van Alexis Okeowo (foto).

Een zaterdagnamiddag aan de oevers van het gigantische Victoriameer in de Oegandese stad Entebbe. De plek waar holebi- en transgenderactivisten hun eerste pride parade hebben gehouden. "Kunnen jullie je voorstellen dat op de slechtste plek ter wereld om homo te zijn er een pride plaats heeft?" Dat was de vraag die Kasha Jacqueline Nabagesera stelde aan een groep joelende homomannen, lesbiennes, transgenders en 'queers ergens tussenin'.  Nabagesera, een militante lesbo die voor de gelegenheid was uitgedost in glitter en beschilderd met neonspray, zelfgemaakte engelenvleugeltjes incluis, stelde de vraag met een zeker sarcasme.  Een golf van mediabelangstelling heeft het land immers als een hel voor holebitransgenders afgeschilderd. Een plek waar ze onophoudelijk lijden en aangevallen worden. Zeker, de dreiging is er en het is nodig ze te bestrijden. Maar de Oegandezen zijn het beu een verhaal te horen dat geen enkele nuance legt in het beschrijven van hun leven dat zowel uit vreugde als miserie bestaat.

Maar Nabagesera was ook oprecht blij: bijna honderd mensen waren komen opdagen - ondanks de schrik om te worden opgepakt -  om hun bestaan te vieren. De lucht was zwanger van confetti, verfdampen en verwachting.

Nauwelijks te geloven

Ik ben enkele maanden bezig met een verhaal over LGBT-rechten in dit land voor de Alicia Patterson Foundation en tot mijn verbazing kreeg het een onverwachte wending. De beweging zit middenin een juridisch gevecht tegen minister van ethiek en integriteit Simon Lokodo. Hij spaart kosten noch moeite om alle holebi-organisaties en verwante NGO's te ontmantelen. Een pride was dus niet alleen wenselijk maar ook noodzakelijk. 

De pride in Oeganda duurde een heel weekend. Er waren films, een drag-modeshow en feesten tot 's morgens vroeg. 250 tickets gingen de deur uit. Een zeer levendige transvrouw - Cleo genaamd - zei me dat er donderdag en vrijdag een 50-tal mensen opdaagden omdat velen nog omzichtig te werk gaan en aarzelen om in grote groepen samen te komen.

"We hadden dit twee jaar geleden niet kunnen doen. Mensen die hier toen waren kunnen nauwelijks geloven dat het nu veiliger en beter is" zei Cleo. De eerste twee dagen verliepen zonder enige hapering en zoals te verwachten was kwamen er 's avonds meer mensen opdagen voor de bacchanalen.

Lipstick en oogschaduw

Ik nam zaterdagmorgen een bus van de hoofdstad Kampala naar Entebbe, samen met een aantal deelnemers. Een transvrouw, Bad Black genaamd toonde me haar glamourfoto's, genomen door een homovriendelijke fotostudio in de stad. Ze staat op de foto's met pruik, jurken en lingerie. Bad Black, die meewerkt in een stichting die Oegandezen met hiv helpt, had voor de busreis mannenkleren aangetrokken. Maar ze droeg toch wel gouden oorringen en had korte, pluizige krullen. In het dagelijks leven kan ze zich niet als vrouw kleden maar dat zou snel veranderen als we bij het meer aankwamen. 

Nature, een vrolijke transvrouw die voor ons in de bus zat bekeek een van de foto's en merkte op dat foto's wel degelijk liegen. De passagiers barstten in lachen uit.  Verschillende mensen hadden zich mooi gemaakt met sjaals en armbanden in de regenboogkleuren. Ze haalden hun make-up boven en begonnen lipstick en oogschaduw aan te brengen.  Het ging er luidruchtig aan toe als we stopten om nog meer mensen op te laden. Nieuwsgierige voorbijgangers loerden naar binnen.

De botanische tuinen rond het meer dienen als picknickplaats voor families en koppels en liggen redelijk afgezonderd. Een ideale locatie voor een pride die - vanuit het veiligheidsaspect bekeken - toch nog niet helemaal op vaste grond kan opereren. Deelnemers waren herkenbaar aan gele polsbandjes. Er werd gezwommen, gedronken en gedanst op luide muziek van een DJ. 

Schakelaar

Ik ontmoette Akram, die me vertelde dat hij een 'Gay Videotheek' uitbaat en Frank Mugisha, uitgedost in een zeemanspakje met een regenboogsjerp. Hij stelde zich voor als Captain Pride. Hij vertrouwde me toe: "Ik wou dat ik een schakelaar had waarmee ik iedereen die gay is kan laten zeggen dat ze gay zijn. Dan zou iedereen met homofobie zich realiseren dat hun broer, zus of tante gay zijn."  Hij gaf toe verrast te zijn dat zoveel mensen waren komen opdagen.

De parade begon. Een stoet van auto's met knallende muziek en demonstranten. Er werden bordjes meegedragen met African and Gay, Not a Choice.  Kinderen uit de buurt stroomden samen om de parade te zien. Volwassenen staarden naar de stoet, duidelijk overrompeld, soms geamuseerd. De deelnemers scandeerden "We are here" (een hint voor mensen die beweren dat er geen holebi's en transgenders zijn in Oeganda). Er werd opgewonden gezongen en gedanst in een regen van linten en vlaggen. De Duitse herder van Nabagesera liep rond met de regenboogkleuren rond de nek. Ik hoorde een vrouw zeggen: "Zelfs als Lokodo vandaag hier zou zijn, zou hij ons niet kunnen tegenhouden."

Geruchten over homohuwelijk

Maar Lokodo kwam niet. De politie wel. Uren na de parade voerden ze een raid uit op de bijeenkomst onder het mom van geruchten over een homohuwelijk dat zogezegd zou doorgaan. Deelnemers werden opgepakt, een fotograaf werd vastgehouden. Anderen moesten een verklaring afleggen. De dreiging was weer voelbaar. Uiteindelijk werd iedereen vrijgelaten en er werd verder gefeest in Kampala. Zondag verliepen de slotmanifestaties zoals gepland. Ambrose, verantwoordelijk voor de verkoop van pride t-shirts, legde me uit dat de de dynamiek van het LGBT-bestaan veranderd is: "Dit is wie we zijn. We zijn hier en we blijven hier, we zijn niet van plan om weg te gaan."

Bron: The New Yorker

Lees ook: Entebbe Police raids Beach Pride Parade; arrests activists

Met de slogan "Enkel uitgang, geen ingang" protesteert deze Oegandees tegen LGBT-rechten

Deze week publiceerde de Politic Research Associates (PRA) een reeks documenten die de rol van Amerikaanse extreem-rechtse godsdienstige organisaties aantoont bij het aanwakkeren van homofobie in Afrika.

Het gaat over Oeganda, Liberia, Zambia, Malawi, Zimbabwe, Kenya en Nigeria. Het rapport legt de impact bloot van de invloed die Amerikaanse conservatieven hebben op de politiek tegen holebi's en transgenders en geboorteplanning.

Evangelisten, katholieken en mormonen

Het rapport - dat een vervolg is op een eerder verschenen publicatie -  legt uit hoe de strijd tussen 'pro-life' groepen (die ondermeer tegen het recht op abortus ageren) en de 'pro-choice' groepen (die vinden dat de vrouw hierover zelf moet kunnen beslissen) uitgevoerd wordt naar Afrika. Homofobie heeft de verschillende christelijke strekkingen bijeengebracht. Strekkingen die meestal niet zo goed overeenkomen: Evangelisten, katholieken en mormonen. Ze hebben elkaar gevonden in campagnes  die het gezin als hoeksteen van de maatschappij promoten.

De auteurs van antihomowetten in Afrika zijn politici en geestelijke leiders die allemaal sterke banden hebben met christelijke groepen uit de VS.  Onlangs nog drong de Oegandese clerus er nog op aan de anti-homowet opnieuw voor het parlement te brengen.

Amerikaans embargo een oplossing?

Begin dit jaar waarschuwde Hilary Clinton de landen die anti-homowetten invoeren. Ze dreigde ermee de buitenlandse hulp van de VS afhankelijk te maken van respect voor holebi's en transgenders. Sommige LGBT-activisten vonden een goede zaak, anderen niet. Dit soort van embargos treft immers de gewone bevolking, niet de politieke leiders die verantwoordelijk zijn voor het beleid. Het maakt het werken van LGBT-actvisten dus niet gemakkelijker, maar moelijker. Bovendien spelen de Amerikaanse extreem-rechtse organisaties daarop in door de strijd voor homorechten als een nieuwe vorm van neo-kolonialisme voor te stellen. 

Clinton laat begaan

Clinton zou volgens de critici beter de problemen in haar eigen achtertuin aanpakken. Lees: de rechts-christelijke groeperingen die homofobie in Afrika aanwakkeren. Met die kritiek werd blijkbaar rekening gehouden: de VS hebben hun hulp niet teruggeschroefd en beloofd extra geld te geven aan Afrikaanse LGBT-bewegingen. De religieuze extremisten wordt echter geen strobreed in de weg gelegd. Ze kunnen vanuit de VS hun homofobe activiteiten verderzetten.

Intussen heeft de LGBT-organisatie Sexual Minorities Uganda (foto) klacht neergelegd tegen de homofobe geestelijke Scott Lively. Ze beschuldigen hem ervan de aanzet te hebben gegeven tot de wet die de doodstraf voorziet voor wie 'schuldig bevonden wordt' aan homoseksualiteit. Het Center for Constitutional Rights in de VS ondersteunt deze klacht. Je kan een uitgebreid artikel over Scott Lively en zijn Amerikaanse inspirators hier lezen.

Bron: Jackee Budesta Batanda

Lees ook: Brits dreigement roept vraagtekens op