28-05-13

Gays noirs à Bruxelles

Dit artikel in het Nederlands

601785_10152658980345002_2.jpg

A la recherche de gays noirs à Bruxelles? J'ai rencontré Koéssan Gabiam et j'ai eu la chance de faire connaissance d'un géographe qui sait parfaitement oû les trouver.

969172_10152858011875187_1.jpgBruxelles a vu naître depuis la fin des années 2000, un phénomène de visibilité des homosexuels ou bisexuels noirs au cœur de son quartier gay. Sont considérés dans la présente étude, les homosexuels ou bisexuels noirs quelle que soit leur origine. Cette nouvelle visibilité, bien qu’elle varie tout au long de l’année, semble s’installer dans le paysage de la scène gay bruxelloise, en prenant surtout en compte les lieux de sorties gays et les Belgian prides qui sont les marches des fiertés LGBT (sigle désignant les lesbiennes, les gays, les bisexuel.le.s et les transsexuel.le.s). Cette visibilité croissante interroge d’emblée le chercheur: s’agit-il d’une face visible de la présence gay noire à Bruxelles? Comment cette visibilité permet-elle aux gays noirs de s’intégrer à la réalité bruxelloise ?  Enfin, ces dernières questions soulèvent la problématique des divers acteurs concernés et l’auteur privilégiera les espaces récréatifs et résidentiels comme lieux d’enquête de ce travail exploratoire. 

On cherche

blackfuck20060516a.jpgLe fait d’étudier les minorités sexuelles en géographie urbaine constitue une posture épistémologique relativement récente en Europe continentale et la démarche devient inédite quand elle concerne une minorité dans une autre minorité (ici les gays noirs). Ce fait épistémologique rend la tâche du chercheur particulièrement ardue tant les méthodes et les sources confirmées font défaut. Il reste à les inventer et à les proposer avec le plus de rigueur et d’honnêteté scientifique possible.  

La méthode proposée par le présent article consiste en une combinaison d’une étude qualitative et d’une étude quantitative. L’étude qualitative est fondée sur un questionnaire de 20 points adressé à 27 personnes qui s’identifient comme gays noirs. L’étude quantitative, quant à elle, se focalise sur des données résidentielles fournies par un site de rencontres sur Internet.  L’article commencera par détailler davantage les deux sources principales de l’étude avant de discuter de la visibilité des gays noirs à Bruxelles et de leurs pratiques urbaines. 
 
GayRomeo
 
brussel,afrika,prideEtant donné le rôle crucial que jouent les sites de rencontres pour les minorités sexuelles en termes de 'démarginalisation' et d’ 'empowerment' (Heise, 2012) ou encore d’espace refuge (Brown, Maycock & Burns, 2005), le cyberespace s’est imposé comme une des sources de cette étude. Ainsi en septembre 2010, un comptage des chatteurs noirs gays de la Région bruxelloise sur un site de rencontres (GayRomeo) fut réalisé. Ce site, à l’instar d’autres, permet une recherche détaillée de profils de chatteurs connectés ou non mais inscrits, en croisant des données comme l’âge, la localisation ou encore le type humain (caucasien, africain, métis, arabe, asiatique, etc.).  Il a dès lors été entrepris d’utiliser, comme indicateur, le nombre de profils gays ou bisexuels noirs africains, en Région bruxelloise, en septembre 2010, à l’aide du moteur de recherche du site.  

En Belgique, le nombre total de chatteurs noirs africains s’élève à 337 dont 248 (74%) déclarent la Région bruxelloise comme lieu de connexion et donc de résidence. Seuls 14% des profils sont localisés en Flandre, région pourtant 6 fois plus peuplée que la Région bruxelloise. Naturellement, la destination de l’immigration subsaharienne en Belgique et notamment celle de l’immigration congolaise, de même que la barrière linguistique du néerlandais en Flandre pour des Subsahariens francophones et éventuellement anglophones devraient expliquer cette prédominance bruxelloise qui justifie en partie que la présente étude cible la capitale belge. 

Les données du cyberespace constituent une bonne base de cette étude exploratoire car le volume de profils est en effet non négligeable. Mais ce travail doit être poursuivi par une enquête qualitative qui permet au chercheur d’accéder aux données liées à la pratique urbaine des gays noirs (lieux de sorties et carte mentale de l’espace urbain en particulier). 

Bruxelles, Ixelles et Sint-Gilles
 
185910_192455474118126_1a.jpgUne des contraintes de cette enquête exploratoire est la collecte des données du fait qu’une partie  du public-cible de l’enquête vit son homosexualité ou bisexualité dans le placard. Malgré ce frein notable, il a été possible de recruter 27 gays noirs bruxellois en 2011 qui ont bien voulu répondre au questionnaire de l’étude. Le questionnaire aborde les questions de l’identité, de la localisation résidentielle, de la carte mentale et de la discrimination du fait de leur origine ethnique et de leur orientation sexuelle (intersectionnalité). De plus, des interviews ont été conduites auprès de deux volontaires de cet échantillon et d’un activiste gay. A travers cette étude qualitative précédée par une étude quantitative, l’auteur entend dresser une cartographie complexe des espaces de visibilité et de pratiques urbaines des gays noirs à Bruxelles ci-après. 

Les données récoltées par le questionnaire et par GayRomeo concernant les lieux de résidence ont été représentées en les comptabilisant par groupe de communes. On distingue l’Ouest de Bruxelles (Jette, Ganshoren, Koekelberg, Berchem Sainte-Agathe, Molenbeek Saint-Jean et Anderlecht), Bruxelles-ville, les communes de première couronne orientale (Evere, Schaerbeek, Etterbeek, Ixelles, Saint-Gilles et Forest), et les communes de seconde couronne orientale. 

Lorsqu’il s’agit d’obtenir des données résidentielles, l’échantillon se réduit encore. En effet, seuls 189 profils sur 248 sont exploitables pour la commune de résidence parce que certains chatteurs déclarent la Région bruxelloise comme lieu de résidence sans préciser la commune concernée. Au niveau de l’enquête qualitative, 3 réponses se sont révélées inexploitables du point de vue résidentiel. 

La figure n°1 permet d’observer que Bruxelles-ville et les communes de première couronne orientale sont prisées par les gays noirs comme lieux de résidence. Ce sont donc près de 70% des enquêtés et des chatteurs qui habitent ces communes centrales de la région. Cette observation va dans le sens des études précédentes ciblant les communautés homosexuelles en général qui ont également tendance à opter pour Bruxelles, Ixelles et Saint-Gilles comme lieux de résidence au détriment des communes de seconde couronne orientale (Deligne et al., 2006). De surcroît, ces communes centrales offrent plus de logements accessibles (forte proportion d’appartements à loyers bas ou modérés) que les communes aisées de seconde couronne où les maisons unifamiliales dominent.


Figure n°1 : Les zones résidentielles des gays noirs en Région bruxelloise

Figure_0001.jpg

En outre, Anderlecht et Jette, communes occidentales se présentent aussi comme des communes résidentielles prisées par les gays noirs. En effet, la proportion de profils noirs parmi tous les profils dans ces deux communes est supérieure à la moyenne régionale comme c’est le cas aussi à Bruxelles-ville (voir figure n°2).  

Ces valeurs pourraient s’expliquer par l’immigration subsaharienne à Bruxelles dont ces communes constituent le réceptacle (Schoonvaere, 2010). Molenbeek-Saint-Jean, également une zone réceptacle de cette immigration, détient pourtant une proportion de profils inférieure à la moyenne, de même que Schaerbeek.  La proportion de profils gays arabes, par ailleurs, est supérieure à la moyenne à Molenbeek- Saint-Jean alors qu’elle est moyenne à Schaerbeek. Ces observations permettront de formuler une hypothèse d’exclusion résidentielle de ces deux groupes minoritaires à Schaerbeek et à Molenbeek-Saint-Jean. Une donnée surprenante concerne Ixelles, qui héberge Matongé, le quartier africain de Bruxelles. En effet, cette commune n’obtient qu’un pourcentage de profils moyen ; ce qui peut faire émettre l’hypothèse d’une mise à distance et d’une migration vers d’autres communes, c’est-à-dire d’une prise de distance de son milieu familial pour vivre son homosexualité ou bisexualité (Blidon, 2008). 


Figure n°2 : Répartition des chatteurs gays noirs en Région bruxelloise  

Figure_0002.jpg

Après avoir analysé la géographie résidentielle des gays noirs, l’article va maintenant s’intéresser à la pratique urbaine et aux espaces de visibilité des gays noirs à Bruxelles en se focalisant sur les lieux de sorties et les espaces associatifs. Ce sont exclusivement les résultats issus du questionnaire qui seront mobilisés dans cette partie de l’étude.   

Enquête
 
L’enquête menée auprès des 27 répondants et des témoins privilégiés met en évidence le fait que les domiciles privés constitueraient les premiers lieux de sociabilité des gays noirs à Bruxelles. Ce sont également des lieux où l’on peut rencontrer des ressortissants de même pays d’origine et partager ses expériences en toute sécurité, à l’occasion par exemple de fêtes organisées entre amis. Dans cette optique de sécurisation des interactions sexuelles et sociales, les sites Internet de rencontres jouent également un rôle clé en connectant des gays noirs de toute origine sociale, vivant ou non dans le placard. 

Constatant un nombre élevé de profils gays noirs sur un site comme GayRomeo mais un faible taux de réponse à la présente enquête (sur Internet) et dans les bars (lieux de sortie), on peut aisément en déduire le grand tabou qui entoure encore les expériences et les identités gays noires de nos jours en Belgique. De la sorte, cette étude exploratoire ne peut prétendre à aucune description de ces expériences invisibles mais va plutôt s’attarder sur les aspects spatiaux et visibles de ces sociabilités gays noires. Les indicateurs de cette spatialité visible sont les lieux de sortie et la pratique urbaine des répondants. 

L'Homo Erectus0001.jpg

Christo Bar, Homo Erectus et Boys Boudoir

Les lieux de sortie les plus cités par les enquêtés sont trois bars situés dans le centre urbain (voir figure n°3). Il s’agit des bars suivants : Christo Bar, Homo Erectus et Boys Boudoir. L’un des propriétaires du Christo Bar est originaire d’Afrique subsaharienne. De ce fait, le bar a de plus en plus la réputation d’être le bar gay noir de la ville et attire des gays noirs de tout le pays surtout le week-end. Le bar Homo Erectus est très connu dans le milieu gay bruxellois depuis des décennies et plusieurs serveurs sont (gays) noirs. Le Boys Boudoir est une boîte gay friendly qui attire plutôt les gays noirs jeunes. Là, outre la musique, le facteur d’attraction pour certains gays noirs est le fait qu’on peut se faire passer pour hétérosexuel plus facilement que dans d’autres facilités commerciales gays. 

Matonge

brussel,afrika,prideLa figure n°3 indique aussi les places fréquentées souvent localisées au centre-ville mais également Matongé, le quartier africain de Bruxelles et le quartier Louise. Les enquêtés soulignent aussi le rôle joué par les discothèques africains du quartier Louise dans la prise de contacts avec d’autres nationalités. 

Naturellement, certains Noirs, qui ne peuvent pas vivre leur homosexualité ou bisexualité au grand jour, doivent alors fréquenter des lieux de consommation sexuelle comme les saunas, les men’s clubs ou les boîtes avec darkrooms qui offrent la possibilité de rencontres sexuelles avec des gays noirs installés à Bruxelles ou de passage (touristes).

        
Figure n°3 : Lieux de sortie et pratique urbain des enquêtés (centre de Bruxelles)  

Figure_0003.jpg

brussel,afrika,prideMilieu associatif
 
La visibilité des gays noirs dans le milieu associatif demeure limitée. Cette observation générale est à nuancer par la création en 2012 du collectif African Pride, qui s’adresse aux noirs LGBTQI (lesbiennes, gays, bisexuel.le.s, transexuel.le.s, queer et intersex) vivant en Belgique. Précisons aussi que jusque-là, ce sont plutôt les gays noirs nouvellement arrivés en Belgique (réfugiés sexuels) qui ont le plus de visibilité, à travers des associations comme OASIS, WISH ou et à travers la participation de ces mêmes associations à la Belgian Pride.   RainbowsUnited

En somme, les discours développés par les témoins privilégiés mettent en exergue une topographie de visibilité variant selon les stratégies d’insertion et d’interaction de différents types d’acteurs résumables en 4 types (voir figure n°4). Sont identifiables : les réfugiés, les touristes, les gays noirs fréquentant la scène gay et les gays ou bisexuels noirs vivant dans le placard.  Par ailleurs, le pouvoir d’achat des acteurs entre aussi en compte dans la préférence accordée à un type de lieu donné ; ainsi les fêtes gays ethniques organisées dans les grandes villes comme Londres ou Paris sont rarement accessibles aux réfugiés sexuels ou aux gays noirs qui sont hors milieu.   

Figure n°4 : modélisation des réseaux socio-sexuels des gays noirs à Bruxelles   

Figure_0004.jpg

Conclusions

L’observation d’une visibilité croissante des gays noirs dans le quartier gay de Bruxelles a inspiré cette étude exploratoire, qui combine des résultats d’une enquête qualitative à une approche quantitative afin de proposer une cartographie complexe des espaces publics et semi-publics pratiqués par ces minorités sexuelles. Un des apports de l’étude est d’avoir démontré l’interprétabilité des données déclarées par les internautes au niveau des communes bruxelloises. Cela incite à une utilisation des données du cyberspace, en association avec des sources qualitatives, dans le cadre des minorités sexuelles qui utilisent Internet comme moyen de rencontres tout en minimisant les risques d’agressions homophobes, et qui, de surcroît, sont difficiles à contacter par le chercheur. Enfin, l’étude pointe une visibilité des gays noirs à géométrie variable, déterminée par le type d’acteurs concernés. Ainsi, un réfugié sexuel gay noir, loin de toute pression familiale utilisera l’espace public, le jour de la Belgian Pride, comme un site de résistance et un espace de revendication des droits LGBT alors qu’un gay noir né à Bruxelles, peut privilégier des espaces moins visibles comme les saunas, les men’s clubs ou Internet comme lieu d’expériences homosexuelles.  

Koessan Gabiam0001.jpgKoéssan Gabiam est géographe. Cet article est basé sur deux présentations précédentes qu' il a donné à la conférence  'European Geographies of Sexualities Conference' in Brussel: 'Public spaces of black gays sociosexual visibility in Brussels' et 'Which residential geographies for black gays in Brussels?'.

 

27-05-13

Zwarte homo's in Brussel

601785_10152658980345002_2.jpg

Cet article en Français

Ook op zoek naar zwarte homo's? Toen ik er een ontmoette had ik geluk: Koéssan Gabiam is bezig met een onderzoek vanuit geografisch perspectief.  Hij weet precies waar je hen kunt vinden.

969172_10152858011875187_1.jpgSinds eind jaren 2000 is er in Brussel een nieuw fenomeen van toenemende zichtbaarheid van zwarte homo- en biseksuelen in de gay-wijk. Hoewel deze zichtbaarheid varieert in de loop van het jaar, is ze een nieuwe factor in het Brusselse gaylandschap. En dan vooral in de uitgaansbuurten en op de Belgian pride, de fiere optochten van de LGBTQI (lesbiennes, gays, biseksuelen, transseksuelen, queer en intersex). Deze nieuwe zichtbaarheid intrigeert de onderzoeker en auteur van dit artikel. Is dit de zichtbare kant van een hele zwarte gayscene in Brussel? Biedt deze zichtbaarheid een mogelijkheid voor zwarte gays en biseksuelen om te integreren in de Brusselse realiteit?

Op zoek

De studie van seksuele minderheden staat in Europa zowel epistemologisch als methodologisch nog maar in de kinderschoenen. Wanneer de auteur dan een onderzoek instelt naar een minderheid in een minderheid, begeeft hij zich op onverkende paden. Uitgewerkte en bevestigde methoden en bronnen ontbreken. Er rest de onderzoeker niets anders dan deze zelf uit te zoeken en in alle wetenschappelijke openheid op de tafel te leggen. Op zijn zoektocht naar zwarte gays en biseksuelen in Brussel en hun stedelijke praktijk wil de onderzoeker in de eerste plaats exploratief en kwalitatief te werk gaan in en rond de plaatsen waar deze aanwezigheid zichtbaar wordt. 

sheep0001.jpg

Chatrooms en sociale netwerksites

Maar toch mag hij een andere bron van informatie niet verwaarlozen die hem een beeld kan opleveren over het aandeel van dit milieu in de totale scene.  Het internet oefent, zoals vele recente studies hebben aangetoond, een belangrijke aantrekkingskracht uit op gays. De snelle ontwikkeling van het internet als communicatiemedium via chatrooms en sociale netwerksites is in zekere mate te danken aan haar capaciteit om ruimtelijke, leeftijdsgebonden, economische en etnische barrières te overwinnen. Er heerst immers anonimiteit en het staat eenieder vrij de parameters van zijn profiel te bepalen. Voor gays speelt ook de vrees voor negatieve sociale gevolgen veel minder of nauwelijks een rol in de virtuele wereld.blackfuck20060516a.jpg Zeker sinds de toenemende specialisatie van chatrooms naar locatie of oogmerk van de contacten, laat het internet toe dat leden van seksuele minderheden makkelijk en in alle discretie met elkaar in contact kunnen komen. Deze vaststelling gaat zeker op voor intersctionele minderheden, zoals zwarte gays en biseksuelen, die hun seksuele geaardheid niet in familiale kring kunnen beleven en zich ook niet geaccepteerd voelen in het blanke homomilieu. Voor hen werken deze specifieke virtuele ruimtes, waar een minderheid plots een meerderheid wordt, demarginaliserend en 'empowerend'.

GayRomeo

GayRomeo_0001.jpgOok Brusselse zwarte gays en biseksuelen blijken actief gebruik te maken van de mogelijkheden van het internet als communicatiekanaal. De onderzoeker stelde een kwantitatief onderzoek in naar de gebruikersprofielen op één van de vele ontmoetingssites: GayRomeo. Deze site werd gekozen omdat hij gedetailleerde zoekfuncties bevat die het mogelijk maken te selecteren op basis van bijvoorbeeld leeftijd, lokalisatie en type (Kaukasisch, Zwart-Afrikaans, Arabisch, Aziatisch enz.) Ook werd deze site gekozen omdat hij meer resultaten opleverde dan andere sites, zoals Gaydar.be of Gay.eu. Op deze laatste konden bijvoorbeeld voor Brussel in augustus 2012 maar drie zwarte gays of biseksuelen worden geïdentificeerd, terwijl dezelfde zoektocht in september 2010 bij  GayRomeo 248 profielen opleverde.

Silence.jpgNiet uit de kast

Gezien dit aanzienlijk aantal profielen, vormen de gegevens uit cyberspace een goede basis voor analyse. Maar daar de onderzoeker ook zicht tracht te krijgen opde stedelijke praktijken van deze gays en biseksuelen, moet dit werk worden aangevuld en verdiept middels een kwalitatieve bevraging. Daarom nam de onderzoeker ook een enquête af bij zwarte gays en biseksuelen, de eerste in zijn soort in België. Grote uitdagingen waren hierbij zowel het opsporen van het doelpubliek als het verkrijgen van antwoorden. Een groot deel van deze groep komt immers met zijn homo- of biseksualiteit niet uit de kast. Ondanks deze moeilijkheid waren toch 27 zwarte Brusselse gays en biseksuelen bereid deel te nemen aan deze enquête, die werd afgenomen via internet en in bars.

Vragenlijst

De vragenlijst polst naar identiteit, woonplaats, mentale kaart en discriminatie op basis van zowel etniciteit als seksuele geaardheid (intersectionaliteit). Voor verdere verduidelijking werden nog diepte-interviews afgenomen van twee bereidwillige respondenten en een gay-activist. Deze kwalitatieve analyse heeft tot doel bovenstaande kwantitatieve studie te verduidelijken en moet de onderzoeker toelaten om de plaatsen van zichtbaarheid en stedelijke praktijken van zwarte Brusselse gays en biseksuelen op kaart te zetten.

001.jpg


Brussel, Elsene en Sint-Gillis

De informatie over residentie was niet bij iedereen beschikbaar. Wat betreft GayRomeo, kon dit voor slechts 189 van de 248 profielen achterhaald worden, omdat verschillende chatters het Brussels Gewest opgeven als woonplaats zonder een specifieke gemeente te vermelden. Ook de kwalitatieve enquête leverde hieromtrent drie onbruikbare antwoorden op. De verzamelde gegevens over woonplaats werden herverdeeld volgens vier geografische zones en dan uitgezet per bron.58368_1492266880533a.jpg We stellen vast dat vooral stad Brussel en de gemeenten van de eerste oostelijke ring als woonplaats worden opgegeven. Bijna 70 % van de ondervraagden en van de chatters woont dus in één van de centrale gemeenten van het gewest. Deze vaststelling spoort met eerder onderzoek naar de homoseksuele gemeenschap in het algemeen in Brussel. Ook hier kwamen Brussel, Elsene en Sint-Gillis naar voren als favoriete woonplaats ten nadele van de gemeenten uit de tweede oostelijke ring. Bovendien is de woningmarkt in deze centrale gemeente meer toegankelijk (hoog aantal appartementen en lagere huurprijzen) dan in de meer residentiële gemeenten van de tweede ring, waar eengezinswoningen domineren. Verder zijn de westelijke gemeenten Anderlecht en Jette erg in trek als woongemeente. We stellen inderdaad vast dat het aandeel zwarte profielen op het totaal aantal GayRomeo profielen voor die gemeenten hoger ligt dan het gewestelijk gemiddelde, hetgeen ook voor stad Brussel het geval is.

Dit zou verklaard kunnen worden door het feit dat deze gemeenten gelden als target-gemeenten voor immigratie uit Sub-Saharisch Afrika. Nochtans heeft Molenbeek, dat ook veel Sub-Saharische migranten ontvangt, een benedengemiddeld aandeel van zulke profielen, evenals Schaarbeek.

185910_192455474118126_1a.jpgVeiligheid

Het cruciale belang van het achterhalen van de woonplaats voor de cartografie van het zwarte gay- en biseksuele milieu blijkt uit de resultaten van de enquête en de interviews. De eigen domicilie komt immers op de eerste plaats in het sociaal leven voor zwarte gays en biseksuelen. Hier worden bijvoorbeeld feestjes gehouden waar ze gelijkgestemde landgenoten kunnen ontmoeten en in alle veiligheid ervaringen kunnen uitwisselen.

Taboe

Vanuit eenzelfde optiek om discrete seksuele en sociale interacties aan te gaan, spelen ook internetsites een belangrijke rol als ontmoetingsplaats, ongeacht de etnische origine en al dan niet uit de kast zijn. Het is hierbij opvallend dat er een grote discrepantie bestaat  tussen het hoge aantal zwarte profielen op een site zoals GayRomeo en de lage respondentiegraad bij de enquête. Hieruit kunnen we afleiden dat er nog steeds een groot taboe bestaat rond zwarte gays en biseksuelen in België. Bovendien kan deze studie hierdoor geenszins claimen een beschrijving te geven van die praktijken die voor het oog onzichtbaar blijven, maar beperkt ze zich verder tot de ruimtelijke aspecten van het zichtbare sociale leven van zwarte gays.L'Homo Erectus0001.jpg

Christo Bar, Homo Erectus en Boys Boudoir

Drie bars, gelegen in het centrum van Brussel, werden in de enquête het meest genoemd als uitgaansplaats. Het gaat over de Christo Bar, Homo Erectus en Boys Boudoir. Eén van de eigenaars van de Christo Bar is afkomstig uit Sub-Saharisch Afrika. De bar dankt hieraan haar reputatie als de 'place to be' in Brussel voor zwarte gays, en trekt - vooral in het weekend - zwarte homo- en biseksuelen uit het hele land aan. De bar Homo Erectus is tientallen jaren gekend in het hele Brusselse gaymilieu en heeft enkele zwarte obers in dienst. De Boys Boudoir ten slotte is een gay-vriendelijke discotheek die voornamelijk jonge zwarte gays en biseksuelen trekt. Naast de muziek is het feit dat men hier makkelijker dan in beide bars kan doorgaan voor heteroseksueel een belangrijke reden waarom sommige zwarte gays en biseksuelen naar deze plaats afzakken.

318297_225148340878390_a.jpgMatonge

De meeste uitgaansplaatsen situeren zich in het stadscentrum, maar ook Matonge, de Afrikaanse wijk van Brussel bij uitstek, en Louisa worden vaak vermeld. In deze laatste buurt zijn het vooral Afrikaanse discotheken die volgens de respondenten een grote rol spelen in de contacten tussen verschillende nationaliteiten. Verder is er natuurlijk een deel Zwart-Afrikanen die hun homo- of biseksualiteit niet openlijk kan beleven en dus aangewezen is op plaatsen van seksuele consumptie zoals sauna's, men's clubs of darkrooms die hen de mogelijkheid bieden tot seksuele ontmoetingen met zwarte gays of biseksuelen uit Brussel of met toeristen.

Verenigingsleven

De zichtbaarheid van zwarte gays en biseksuelen in het verenigingsleven blijft erg beperkt. Toch kan men deze algemene vaststelling iets nuanceren sinds de oprichting van het collectief African Pride in 2012, een vereniging die zich richt tot de in België verblijvende zwarte LGBTQI. We moeten hierbij verduidelijken dat het tot nog toe vooral homo- en biseksuele nieuwkomers zijn (asielzoekers) die het meest op het voorplan lopen, in verenigingen zoals Oasis, Wish of RainbowsUnited en door deelname aan de Belgian Pride.

Pride2011_001a.jpg

Uit het voorgaande valt dus af te leiden dat de topografie van de visibiliteit varieert naargelang het type actor en diens specifieke integratie- en interactiestrategieën. Men moet onderscheid maken tussen de seksuele asielzoeker, de seksuele toerist, de in Brussel geboren zwarte gay en biseksuelen die ingang hebben gevonden in de meer algemene gayscene en zij die (nog) niet uit de kast zijn gekomen. De druk van familie en gemeenschap zijn lang niet dezelfde voor deze vier types. De asielzoeker bijvoorbeeld bevindt zich ver van zijn familie en zal veel makkelijker gebruik maken van de openbare ruimte om op te komen voor zijn rechten tijdens manifestaties zoals de Belgian Pride, terwijl een niet 'ge-oute' zwarte Brusselaar zijn heil zoekt in weinig zichtbare plaatsen zoals men's clubs en het internet. Tot slot dient ook nog opgemerkt te worden dat nog andere verschillen meespelen in het feit of een zwarte gay zich al dan niet vertoont op publieke gelegenheden. Zo werden door sommigen ook grootschalige etnische gayparties in Parijs of Londen vermeld als uitgaansplaatsen. Maar deze zijn merendeels onbereikbaar voor zwarte gays en biseksuelen met gebrekkige koopkracht, voor asielzoekers of voor zij die niet tot het milieu behoren. De auteur hoopt met dit artikel dat dit exploratief onderzoek een aanzet kan zijn tot meer diepgaand en vollediger onderzoek over zwarte gays en biseksuelen, in Brussel of elders.

Koessan Gabiam0001.jpgKoéssan Gabiam is geograaf. Dit artikel is gebaseerd op twee eerder gegeven presentaties die hij gaf op de 'European Geographies of Sexualities Conference' in Brussel: 'Public spaces of black gays sociosexual visibility in Brussels' en 'Which residential geographies for black gays in Brussels?'.  Het verscheen in Agora, Magazine voor sociaalruimtelijke vraagstukken, jaargang 29, nummer 1, 2013.  Je kan dit nummer bestellen via info@agora-magazine.nl

Op deze blog verscheen ook  het artikel over seksueel burgerschap uit hetzelfde nummer van Agora.

17:06 | Permalink | Tags: brussel, afrika, pride |  Facebook |

20-05-13

Belgian Pride 2013: Openingsspeech

Chille_Alan_0001.jpg

Chille Deman (vooraan) en Alan De Bruyne hebben de 18de Belgian Pride alweer uitstekend ingeleid. U krijgt hun speech hier exclusief (de tussentitels zijn van mij).  Het aantal deelnemers is belangrijk, maar ook waarvoor ze op straat komen.  Alan en Chille weten dat zoals steeds goed te verwoorden. Zonder hun werk en dat van de tientallen vrijwillig(st)ers zou er geen Pride zijn. Iedereen daar een dikke merci en een luide proficiat!

Dit is de achttiende keer dat organisaties van transgenders en holebi’s iedereen uitnodigen. Welkom op de viering van  de diversiteit in Brussel ! Welkom op de Pride 4 Every One!

Blij met het plan, nu de uitwerking

Een jaar geleden droegen we een rouwband.  Eén week voor de Pride werd in Luik het lichaam teruggevonden van Ihsan Jarfi. Hij was vermoord omdat hij homo was. Premier Elio di Rupo en de ministers Turtelboom en Milquet hebben zich er toen toe  verbonden een globaal plan tegen homofobie en transfobie uit te werken. Het eerste deel van dit plan ligt op tafel sinds eind januari.   De grote lijnen van dit plan tegen homofoob en transfoob geweld moeten nu in maatregelen en wetten gegoten worden. Ter gelegenheid van de internationale dag tegen homofobie werd gisteren het tweede luik van het plan voorgesteld. Daarin komen preventie en sensibilisering aan bod. Wij zijn daar bijzonder gelukkig om.

Pride_Beurs0001.jpg

Dit plan in twee delen is een document, gedragen door – stel je voor -  de Federale, de Vlaamse, de Waalse, de Brusselse, de Duitstalige, de Franstalige en de Nederlandstalige overheden van het land. De Belgian Pride beschouwt dit als een hoopgevende stap vooruit. We blijven echter druk uitoefenen want die goede bedoelingen moeten realiteit worden.  Op de Pride van volgend jaar, op 17 mei zien we hoever het daarmee staat.  Enkele weken later komen er belangrijke verkiezingen.

Nicolas Gougain0001.jpg

Storm in Frankrijk

Ons land heeft  reeds zeer grote stappen gezet. Sinds 10 jaar kan iedereen trouwen in België en sinds 7 jaar is adoptie mogelijk voor same sex koppels. Met stijgende verbazing en verontwaardiging keken we de laatste weken naar Frankrijk. Het huwelijk voor iedereen heeft daar een ongeziene golf van homofobie ontketend. Maar de wet is er nu door!  Wij verwelkomen Nicolas Gougain (foto). Hij is de  vertegenwoordiger van de Inter-LGBT de France en hield eraan de Belgen te komen danken voor hun steun. Gedurende maanden heeft hij verschrikkelijke stormen doorstaan. Maar ze zijn erdoor. Geef hem een denderend applaus!

In Frankrijk is de strijd pijnlijk en hard geweest maar uiteindelijk heeft gelijkheid het gehaald. Vandaag moeten we samen verder. 

Kinderwagen_0001.jpgIn België kan iedereen dus trouwen – of niet trouwen – sinds tien jaar.  Adoptie door twee vrouwen of door twee mannen is mogelijk sinds zeven jaar en de maatschappij is helemaal niet overkop gegaan… onze frieten smaken nog steeds even goed.

Een waaier van relatievormen

Maar daarom is alles niet in orde. Er blijft nog veel ongelijkheid op het vlak van familiale en ouderlijke rechten.  Dit geldt niet alleen voor holebis en trangenders maar voor iedereen die niet in een traditionele gezinsvorm zit. Daarom nam de Pride van dit jaar als thema: Rainbowfamilies.  Je hebt een waaier, een  regenboog aan familiale verbanden en wij vinden dat iedereen gelijke rechten verdient. Daarom ook hebben de drie koepels – çavaria, het Regenbooghuis en Arc-en-Ciel Wallonie concrete eisen opgelijst rond adoptie, co-ouderschap, sociaal ouderschap en samenlevingsverbanden. Dit is het eisenprogramma van de Belgian Pride van dit jaar.

Nog 78 landen te gaan

Wij gaan door tot er een volledige gelijkheid is in België! Maar we willen ook veel energie steken in de internationale solidariteit. Vandaag staat de Pride hier op dit podium, samen met talrijke politiekers. Gelijke rechten is hier een begrip geworden.  Tegelijkertijd zijn er nog zeven landen in de wereld waar homoseksualiteit gestraft wordt met de doodstraf. In  78 landen in de wereld staan holebis en transgenders nog steeds buiten de wet.
Kooi_open.jpg

Een kooi vol leed

Hier staat een kooi.  Twee mensen van  Wel Jong Niet Hetero hebben zich hier 48 uur in laten opsluiten. Hiermee willen zij deze pijnlijke internationale realiteit aanklagen.  Deze kooi symboliseert het leed van een massa zusters en broeders in de hele wereld. Wij moeten en kunnen daar iets aan doen.  Ook de politici kunnen en moeten daar iets aan doen. Gelijke kansen moet een wereldwijde realiteit worden.  Wij rekenen op de politici om daar actief aan te werken. Wij nodigen de aanwezige Ministers en schepenen van Gelijke kansen uit naar voor te komen en samen die kooi open te trekken.  En als dat lukt vragen wij aan u allen een geweldige ,sterke kreet te slaken.  Deze roep van solidariteit tegen de homofobie en de transfobie moet ver gehoord worden, overal in de wereld.
Macedonia0001.jpg

Macedonië ligt vandaag in Brussel

De Belgian Pride zelf voert internationale solidariteit hoog in het vaandel.  Daarom hebben wij dit jaar mensen uit Macedonië uitgenodigd. Dragana Drdnarevska en Ljubomir Faizov vertegenwoordigen hen hier op het podium.  In Macedonië hebben holebi’s en trangenders  geen enkel recht. De kerk, de politici en de media voeren campagne tegen het toekennen van rechten.   In 2010 werd daar een wet aangenomen tegen discriminatie maar van seksuele oriëntatie of gender is  geen sprake. Macedonië wil lid worden van de Europese Unie. LGBT rechten moeten daartoe een breekpunt zijn.  Een Pride in Skopje is op dit ogenblik gewoon ondenkbaar. Daarom wordt de Belgian Pride vandaag ook de Macedonian Pride!

pride,cavaria,brussel


17:44 | Permalink | Tags: pride, cavaria, brussel |  Facebook |

14-09-12

Afscheid Van Alex Cassiers

Alex Cassiers0003.jpgBegin september overleed de acteur Alex Cassiers. Hij gaf kleur aan mijn jeugd, ook al was dat nog in zwartwit. Pas véél later zou ik vernemen dat hij ook homo was.

Alex Cassiers werd op 26 juni 1936 in Antwerpen geboren. Hij is vermoedelijk gestorven aan een hart- of herseninfarct. De politie trok naar zijn appartement in Zellik, nadat hij niet was komen opdagen voor een concert. Toen hij ook niet reageerde op telefoontjes, verwittigde David Davidse, die bevriend was met Cassiers, de politie. Alex Cassiers werd 76 jaar. Ik zal hem mij altijd blijven herinneren als de edelman-slechterik Guy de Sénancourt in 'Johan en de Alverman'. Dat was één van de vele razend populaire jeugdfeulletons die de BRT in de jaren '60 van vorige eeuw uitzond. In F.C. De Kampioenen vertolkte Cassiers de rol van Theo Vertongen, de vader van Markske.Alex Cassiers0002a.jpg

Alex Cassiers was een van de grondleggers van de Brusselse LGBT-beweging en medeoprichter van "De Babbelkroeg", een van de eerste homocafé's in Brussel waar je zomaar naarbinnen kon kijken en waar je niet moest aanbellen. Ook op latere leeftijd bleef hij voorvechter voor holebirechten met de Brusselse Holebi Senioren.

De holebitransgendergemeenschap brengt hulde aan Alex op zaterdag 15 september om 11 uur in de KVS, (Lakensestraat 146 1000 Brussel) het theater waar hij een lange carrière als acteur doorliep. Info bij het Regenbooghuis: 02/503.59.90

Videofragmenten met Alex Cassiers

18:47 | Permalink | Tags: afscheid, brussel, cultuur |  Facebook |

06-08-12

Seksisme: dit is Belgisch

Femme de la Rue_0001.jpg

België heeft het seksisme ontdekt.  Het werd teruggevonden op straat in Brussel. Dat werd tijd. In de jaren '60 van vorige eeuw werden door feministes al BH's verbrand uit protest tegen de onderdrukking van de vrouw. Maar het ene seksisme is blijkbaar het andere niet.

Eind 2010 werd het woord 'tentsletje' uitgeroepen tot woord van het jaar. Een tentsletje is een meisje dat op een camping (van een muziekfestival) aan de ingang van haar tentje zit te wachten om mannen/jongens seksueel van dienst te zijn. Een treffender voorbeeld van seksisme kan je moeilijker vinden. Het Vrouwen Overlegcomité (VOK) reageerde: "VRT en Van Dale hadden het woord gewoon niet in de shortlist moeten zetten, De verkiezing van tentsletje maakt seksisme sexy en biedt een uitgelezen excuus om zonder schroom nog eens sletten te gebruiken om vrouwen met wisselende seksuele partners te labelen. Dat een seksistische term voorkomt op de shortlist voor de verkiezing van het woord van het jaar 2010 is onaanvaardbaar.”  De verontwaardiging van het VOK vond weinig weerklank, ook niet in de LGBT-beweging. Toen ik aan Pinkwave voorstelde om iemand van het VOK in hun radioprogramma uit te nodigen werd dat afgewezen. Een medewerker zou zelfs verklaard hebben dat hij met 'die trutten van het VOK' niets wou te maken hebben.

Seksisme_Patrick Dewael0001.jpgGevaarlijk en ongevaarlijk seksisme?

Moest het fenomeen zich eerst in onze hoofdstad voordoen vooraleer aan de alarmbel getrokken werd? Ook dat volstond niet. Tenminste toch niet toen Patrick Dewael zich aan seksisme vergreep. Niet in een Brusselse volkswijk, maar in het heilige der heiligen van de democratie en onze westerse waarden: het parlement. In december 2009 zei kamervoorzitter Patrick Dewael tegen kamerlid Katrien Partyka – die op haar knieën met een mannelijke collega snel iets overlegde –  “Mevrouw Partyka, het is goed dat u af en toe op de knieën ligt, maar ik zou dat toch voor een andere gelegenheid voorbehouden.” Ook dat zorgde niet voor een rel. Er werd wat smalend over gedaan in een 'jongens onder mekaar'-sfeertje. Blijkbaar niet zo belangrijk, dat seksisme.

Hét 'gevaarlijke' seksisme werd ontdekt toen Sofie Peeters het welletjes vond en een film maakte over de opmerkingen en voorstellen die jonge vrouwen in sommige delen van Brussel moeten ondergaan. Nu werd seksisme plots heel belangrijk wat de daders waren 'allochtonen'. Debatten, opiniestukken en scheldpartijen op facebook volgende elkaar op. 

"Café's met enkel mannen"

Je las de gekste dingen. Zo maakte iemand zich druk over  "het feit dat er in onze grootsteden na méér dan vijftig jaar opnieuw café’s opduiken waarin enkel mannen zitten" Die meneer heeft echt wel niet veel van Brussel gezien. Sedert jaar en dag bestaan er café's waar enkel mannen komen. De vrouwen die er worden toegelaten zijn daar enkel om die mannen seksueel te bevredigen. Die café's noemen we bordelen. Iemand anders riep: "Wanneer cultuur of religie in strijd komen met de fundamentele mensenrechten zoals absolute gelijkheid tussen man en vrouw dan is het onbetwistbaar dat de cultuur en religie maar moet wijken!"   Het Vlaams Belang zette de puntjes op de i: “Seksisme heeft geen kleur”, schreeuwt ze in Het Laatste Nieuws. Alsof wij zouden beweren dat het iets met ‘kleur’ te maken heeft. Wat een geniepige verdraaiing en vervuiling van het debat. Cultuur en religie, daar gaat het om." De moderne vorm van racisme, waar het Vlaams Belang weer volop mee uitpakt, heeft dus niet zoveel meer met kleur te maken.

Seksisme en homofobie zijn vormen van geweld0001.jpg

Drieluik

Ik zie seksisme, homofobie en racisme als een drieluik van discriminaties. Het is nutteloos en zelfs schadelijk om de strijd tegen deze drie fenomenen apart te voeren. Slogans zoals "Seksisme en homofobie zijn vormen van geweld" zijn niet volledig. De problemen met homofobie en seksisme losmaken van het racisme effent de weg voor politiek misbruik van onze beweging.

Toen ik mij documenteerde voor het schrijven van dit artikel kwam ik onderstaand opiniestuk van Sophie Withaeckx tegen. Ik heb daar - behalve wat hierboven staat - niets meer aan toe te voegen. Het is de beste samenvatting van het debat dat ik tegenkwam. De tussentitels zijn van mij.

Seksisme en de gelijk(waardig)heid van de vrouw

Sophie Withaeckx

Femme de la Rue_montage0003.jpg

De ophef over de documentaire (zie foto's hierboven) van Sofie Peeters is nog niet afgelopen: een eindeloze stroom columns en commentaren volgde al, en de politiek is er ongemeen snel bij door het opstellen  van een ad-hoc wetgeving en de oprichting van een commissie die het probleem “seksisme” moet aanpakken. Het gedrag van de gefilmde mannen wordt beschouwd als een aanslag op de waardigheid van de vrouw, en als een ondergraving van de centrale waarde van gelijkheid tussen man en vrouw. Als feministen zouden we onverdeeld blij moeten zijn met de plotse aandacht voor een probleem dat er jarenlang geen was. Inderdaad, als vrouwen willen we graag de kleren dragen die we leuk vinden, en op straat lopen zonder uitgemaakt te worden voor slet. Sofie Peeters heeft mooi aangetoond dat dergelijke aantijgingen, die je als vrouw over je heen krijgt, vernederend, beledigend en gewoonweg onaanvaardbaar zijn. Wat dat betreft, kunnen we haar hartelijk danken om dit probleem in beeld te brengen en op de agenda te zetten.Seksisme_quote003.jpg

Niettemin  voel ik me ook al enkele dagen ongemakkelijk bij deze berichtgeving.

Reeds uitgebreid aangehaald is het feit dat het weerom om een welbepaald soort seksisme gaat dat volop in de schijnwerpers wordt gezet: het gedrag van (sommige) allochtone jongens en mannen. Sofie Peeters zelf doet haar uiterste best om dit thema genuanceerd te brengen, en benadrukt dat het slechts om een problematische minderheid van allochtone mannen gaat, niet te veralgemenen naar alle allochtone mannen dus, en zeker niet te begrijpen als uiting van cultuur of religie.

Seksisme van de machtelozen

Sandwich_1015030166.jpgEen louter sociaal-economische verklaring, vanuit de achterstelling en frustratie van deze mannen, lijkt me anderzijds ook niet helemaal bevredigend. Zeker is dit een factor die een rol speelt als we dergelijke uitingen van seksisme willen begrijpen, maar als verklaring voldoet dit zeker niet: seksisme is een ideologie, een houding die door sommigen gebruikt wordt om de eigen status van superieure mannelijkheid te bevestigen door uit te gaan van de minderwaardigheid van vrouwen, een houding die klasse en afkomst overstijgt, en waarvoor daders bijgevolg nog altijd persoonlijke verantwoordelijkheid dragen. Seksisme vinden we immers in alle geledingen van de samenleving terug, maar neemt simpelweg verschillende uitingsvormen aan naargelang klasse, afkomst en socioculturele achtergrond. Vanuit dit opzicht is het seksisme van mannen die zich op de laagste trede van de maatschappelijke ladder bevinden en dat zich uit in fluiten en beledigen, weliswaar irriterend en vernederend, het is tegelijkertijd ook het seksisme van machtelozen: hoe onwenselijk ook, de gevolgen voor de slachtoffers blijven nog redelijk binnen de perken.

Feminisme is een vies woord geworden

Anders ligt het bij het seksisme van mannen met macht, en dat zijn vooralsnog eerder witte mannen uit de middenklasse, mannen die beschikken over geld, invloed, en een sociaal netwerk dat hen de hand boven het hoofd houdt. Uit hoofde van hun positie slagen dergelijke mannen erin om ongestoord en jarenlang vrouwelijke werknemers te misbruiken en vernederen, vrouwen wiens klachten kunnen leiden tot hun materiële en sociale degradatie en die er bijgevolg liever het zwijgen toe doen. Geen boetes of gevangenisstraffen voor hen: DSKghysen_van den driesche0001.jpg loopt nog vrolijk rond in Frankrijk,Jos Ghysen geniet van een welverdiende oude dag, en Pol Vanden Driessche krijgt simpelweg een nieuw baantje bij de NVA. Slachtoffers krijgen nog steeds het verwijt dat ze het zelf gezocht of uitgelokt hebben, dat ze niet eerder gereageerd hebben en als ze niet opletten, krijgen ze nog een proces wegens laster en eerroof aangesmeerd. Nee, dàt debat ging niet over gelijkwaardigheid van de vrouw, blijkbaar worden onze democratische waarden niet aangetast door DSK en consorten. Ook is de ene vorm van seksisme blijkbaar de andere niet: de echte hoeren mogen als koopwaar worden uitgestald in de etalages van de Aarschotstraat, en als je een Suzuki wil gaan kopen op het autosalon, moet je eerst de stoeipoezen van de motorkap vegen en masturberende mannen uit de auto schoppen. Feminisme is een vies woord geworden en gelijkwaardigheid is blijkbaar geen issue meer als vrouwen er zélf voor kiezen om hun lichaam ten gelde te maken.

boerka_prostitutie0003.jpgAnderzijds staat deze golf van verontwaardiging m.b.t. seksisme in schril contrast met de lichtvaardigheid waarmee nog steeds met racisme wordt omgegaan. Toen Hans Van Themsche enkele jaren geleden met enkele welgemikte schoten een gesluierde vrouw, een zwarte vrouw en een witte kleuter met teveel affectie voor deze laatste neer maaide, werd ettelijke weken een debat gevoerd of het wel gepast was om deze moorden als “racistisch” te bestempelen.

Rust- en ziekenhuizen

Het zoveelste bewijs van discriminatie in de uitzendsector wordt met niet meer dan gefronste wenkbrauwen onthaald: “de sector zal zichzelf wel reguleren”. Hier geen boetes of onderzoekscommissies, en praktijktests voor discriminatie zijn er nog steeds niet. Steeds meer vrouwelijke migranten – sommigen wiens universitaire diploma niet erkend worden in België – werken als verzorgende in rust- en ziekenhuizen, waar ze dagelijks te maken krijgen met zowel racistische als seksistische uitlatingen, met bejaarden en zieken die niet door zwarten willen aangeraakt worden, of die juist menen dat ze zich bij zwarte vrouwen net iets meer kunnen permitteren. 

Seksisme_verpleegster0001.jpg

De nieuwe wetgeving m.b.t. gezinshereniging is ronduit discriminerend voor vrouwelijke migranten: aangezien vrouwen meer tewerkgesteld worden in laaggeschoolde, ondergewaardeerde en halftijdse jobs om de eisen van gezin en werk te kunnen verenigen, is het voor hen veel moeilijker dan voor mannen om aan te tonen dat ze in vijf jaar 468 dagen voltijds gewerkt hebben. Waar het beperken van de immigratie vooropstaat, is de gelijkheid van de vrouw plots niet meer zo belangrijk.

Nultolerantie op racisme?

Is dat dan geen aantasting van de menselijke waardigheid, staat in deze gevallen de gelijkheid van man en vrouw niet op het spel? Deze vrouwen maken geen documentaires, ze worden niet uitgenodigd in Terzake, en het onrecht dat hen wordt aangedaan leidt niet tot de roep naar “een nultolerantie op racisme”.  Hun problemen worden niet gehoord of gezien, en ze bestaan bijgevolg niet. Als je bovendien maar voldoende herhaalt dat het probleem bij de allochtonen zelf ligt – “Afrikanen zijn nu eenmaal lui, moslims zijn toch potentiële terroristen” – wordt discriminatie en uitsluiting geen kwestie van institutionele ongelijkheid, maar een kwestie van individuele verantwoordelijkheid: “ze moeten maar wat harder hun best doen”.

Kruispuntdenken

Dus ja, Sofie Peeters heeft het volste recht om het onrecht dat haar wordt aangedaan te filmen, en media en politici hebben de plicht om hierop te reageren met verontwaardiging en concrete maatregelen. Feministen hameren er echter al jaren op dat seksisme en racisme allebei systematische vormen van ongelijkheid zijn, die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, en sàmen moeten aangepakt worden vooraleer we een “gelijke” maatschappij kunnen realiseren. 

Seksisme_66573_15044878.jpg

Kruispuntdenken dus: nagaan hoe en waarom seksisme zich voor verschillende mensen op verschillende manieren uit, en hoe onze posities op de sociale assen van gender, afkomst en klasse ons meer of minder kwetsbaar maken voor vormen van discriminatie en uitsluiting. Bovenal houdt een echte bekommernis voor gelijkwaardigheid in dat élke vrouw een stem krijgt, en dat élke vorm van discriminatie leidt tot eenzelfde golf van verontwaardiging. Laten we dus hopen dat dit inzicht eindelijk ook doordringt op politiek niveau, en misschien ondertussen nog eens herhalen dat België echt wel een volwaardige opleiding genderstudies nodig heeft…

 Bron: Feministische blog

Lees ook: 

Marokkaanse Mechelaars zetten zich af tegen negativisme en polarisatie


Jommeke en de Tentsletjes 

Seksisme: Het is allemaal zo erg niet… of toch?

 

 


 

vrouwen,vlaams belang,brussel,seksisme

 

 

 

 

 

 

 


vrouwen,vlaams belang,brussel,seksisme

vrouwen,vlaams belang,brussel,seksisme


02-08-12

Je weet waar discriminatie begint…

moslim,brusselIn mei gaven verschillende organisaties van etnisch-culturele minderheden en interculturele organisaties de aftrap van een nieuwe affichecampagne in beide landstalen tegen racisme én homofobie, tegen elke vorm van discriminatie en voor diversiteit. Het is de eerste keer dat Merhaba - de beweging van holebi’s en transgenders uit etnisch-culturele minderheden - op deze manier naar buiten komt samen met andere 'allochtone' organisaties.

Homo's buiten

De initiatiefnemers erkennen dat er problemen zijn en daar willen ze op reageren. Alle deelnemende partners hebben hun specifieke achterban. Samen bundelen ze de krachten om de strijd tegen élke vorm van discriminatie aan te gaan: ‘Je weet waar discriminatie begint maar niet waar het eindigt’. Said van Merhaba: "Allochtonen zijn geen homofoob blok. Tegelijkertijd sturen we een niet mis te verstane boodschap de wereld in: Wij tolereren geen enkele vorm van discriminatie. We pikken noch discriminatie op basis van religie, afkomst, gender of seksuele oriëntatie, noch enige andere vorm van discriminatie" 

Bruin vel geen toegang

moslim,brusselDe affiche toont discriminerende labels die ons voor een gesloten deur laten staan.  Said: "Ons land bestaat niet uit homogene groepen. Je bent niet of homo of iemand met een andere huidskleur en ook niet alleen maar vrouw.  Identiteiten zijn complex en onze samenleving is divers. Hier is geen plaats voor hokjesdenken, kwetsende opmerkingen of geweld. Immers, we zijn maar vrij en gelijk als “de ander” dat ook is, als de deur naar de samenleving vrij is van discriminerende labels". 

Non aux moustaches

De affiches worden  - in beide landstalen - verspreid in zowel hippe als wat heet ‘kwetsbare buurten’. In Molenbeek bij voorbeeld, is iedereen divers. Nochtans merk je dat polarisatie hand over hand toeneemt. Het is noodzakelijk om polarisatie vanuit gelijk welke hoek te ontkrachten.

moslim,brussel

  Sam van het Minderhedenforum: "Geen enkele vorm van discriminatie is minder erg dan een andere. Een discriminatie kan je zeker niet bestrijden met een andere’ besluit Sam. ’Je weet waar zoiets begint, maar niet waar het eindigt. We zijn verheugd dat we voor deze campagne een breed draagvlak vonden. Dit wijst erop dat etnisch-culturele minderheden hun verantwoordelijkheid willen nemen in het maatschappelijk debat waarin mensen op basis van bepaalde kenmerken tegen elkaar uitgespeeld worden”. 

De campagne is een initiatief van Merhaba (beweging van holebi’s en transgenders uit etnisch-culturele minderheden) met de steun van Kif Kif, het Minderhedenforum, de Federatie voor mondiale verenigingen (FMDO vzw), het Platform Allochtone Jeugdwerkingen (PAJ) en Ella (Kenniscentrum Gender en Etniciteit). 

19:28 | Permalink | Tags: moslim, brussel |  Facebook |

22-02-12

Moslimjongeren maken film over homoseksualiteit

Zizo_Vision0004.jpgDe jongeren van Vision, een jeugdhuis in Schaarbeek, maakten een kortfilm waarin homoseksualiteit bespreekbaar wordt gemaakt. Niet evident voor een publiek dat uit jonge moslims bestaat. Of juist wel? "Ons publiek is niet homofoob" zegt Hassan.

De kortfilm werd gemaakt door jongeren van het jeugdhuis zelf. "Cette prison qui est mon corps" (Mijn lichaam, een gevangenis) werd reeds enkele keren vertoond naar aanleiding van de week tegen het racisme. De film vertelt het verhaal van Malik en Ismaël, twee jonge Brusselaars. De ene ervaart discriminatie omwille van zijn afkomst. De andere beleeft zijn (homo)seksualiteit met de nodige angst voor reacties uit zijn omgeving.

Burgerzin

"De jongeren reageerden enthousiast" zegt Hassan Bensalah, coördinator van  Vision. Maar de film kwam niet zonder moeite tot stand. De vooroordelen kwamen naar boven en bleken taai te zijn. Tijdens de realisatie doken nogal wat hindernissen op. Maar dat vindt Hassan juist interessant: "Bij dit soort projecten is de afgelegde weg belangrijker dan het eindresultaat. In de loop van het productieproces kwam het tot botsingen, jongeren verlieten de groep en sommigen stapten zelfs op uit het jeugdhuis.  Sommige acteurs verloren hun zelfvertrouwen en anderen kropen misschien wel te diep in hun rol. Praten over homoseksualiteit veroorzaakte onbegrip.Zizo_Vision0001.jpg Maar onze doelstelling is duidelijk: we willen de jongeren burgerzin bijbrengen en hun kritische geest aanscherpen. We hebben deze deur kunnen openen." Er werd heel wat gediscussieerd onder de jongeren uit de wijk en zelfs met andere wijken. Er waren hevige polemieken. De tussenkomsten waren soms brutaal en de discussies waren lang. Dat was de bedoeling: er is over gepraat. De terughoudendheid om over homoseksualiteit te praten ligt volgens Hassan gedeeltelijk aan de sfeer in de wijk: "Een klimaat waarin het machismo en een viriel imago van essentieel belang zijn om zich te handhaven. Ik voelde ook familiale, culturele en religieuze druk. Vergeet niet dat honderd procent van onze bezoekers van maghrebijnse afkomst is."

"Ons publiek is niet homofoob"

De film kaart eerst de discriminatie omwille van afkomst en huidskleur aan. Daarna wordt het verband gelegd met discriminatie omwille van seksuele geaardheid. Hassan: "Tegen het einde kan men zich inleven in de pijn van de jonge homo. de film is goed onthaald omdat men het gevoel weet over te brengen van wat het is homo te zijn en de seksuele daad niet ter sprake komt."

De première op het festival 'Sois jeune et  tais-toi' verliep niet zonder wrijvingen.  "We gingen ervan uit dat we het publiek de kans moesten geven te reageren. Ook als die reacties homofoob zouden zijn. Freestyle Schaarbeek 2010.jpgDe eerste tien tot vijftien minuten ging het er heftig aan toe." legt Hassan uit. Volgens hem hadden die reacties vooral te maken met de behoefte om zich duidelijk als hetero te profileren: "Vervolgens zagen we een echte bereidheid tot openheid. In wezen is ons publiek niet homofoob en zelfs tolerant."  Zo dringt de boodschap door. Al weet Hassan dat de clichés hardnekkig zijn. Hij vindt het jammer dat opvoeders die vooroordelen soms verder uitdragen. Zijn conclusie is duidelijk: "Vooraleer men de jongeren gaat sensibiliseren moet men het onderwijs aanpakken."

Geen eeuwigdurend noodlot

De film zal verder gebruikt worden in andere jeugdhuizen onder begeleiding van een medewerker van Mrax (Mouvement contre racisme en xenophobie). Het worden belangrijke momenten om te praten, ideeën uit te wisselen en de vooroordelen hun vrije loop te laten om des te beter de mentaliteit te kunnen veranderen. Homofobie in de Brusselse volkswijken is geen eeuwigdurend noodlot. Een doordachte aanpak en veel geduld hebben met dit project tot de eerste resultaten geleid.

Bron: Alter Echos

18:48 | Permalink | Tags: moslim, jongeren, brussel |  Facebook |