Holebiplus

Chille Deman (vooraan) en Alan De Bruyne hebben de 18de Belgian Pride alweer uitstekend ingeleid. U krijgt hun speech hier exclusief (de tussentitels zijn van mij).  Het aantal deelnemers is belangrijk, maar ook waarvoor ze op straat komen.  Alan en Chille weten dat zoals steeds goed te verwoorden. Zonder hun werk en dat van de tientallen vrijwillig(st)ers zou er geen Pride zijn. Iedereen daar een dikke merci en een luide proficiat!

Dit is de achttiende keer dat organisaties van transgenders en holebi’s iedereen uitnodigen. Welkom op de viering van  de diversiteit in Brussel ! Welkom op de Pride 4 Every One!

Blij met het plan, nu de uitwerking

Een jaar geleden droegen we een rouwband.  Eén week voor de Pride werd in Luik het lichaam teruggevonden van Ihsan Jarfi. Hij was vermoord omdat hij homo was. Premier Elio di Rupo en de ministers Turtelboom en Milquet hebben zich er toen toe  verbonden een globaal plan tegen homofobie en transfobie uit te werken. Het eerste deel van dit plan ligt op tafel sinds eind januari.   De grote lijnen van dit plan tegen homofoob en transfoob geweld moeten nu in maatregelen en wetten gegoten worden. Ter gelegenheid van de internationale dag tegen homofobie werd gisteren het tweede luik van het plan voorgesteld. Daarin komen preventie en sensibilisering aan bod. Wij zijn daar bijzonder gelukkig om.

Dit plan in twee delen is een document, gedragen door – stel je voor -  de Federale, de Vlaamse, de Waalse, de Brusselse, de Duitstalige, de Franstalige en de Nederlandstalige overheden van het land. De Belgian Pride beschouwt dit als een hoopgevende stap vooruit. We blijven echter druk uitoefenen want die goede bedoelingen moeten realiteit worden.  Op de Pride van volgend jaar, op 17 mei zien we hoever het daarmee staat.  Enkele weken later komen er belangrijke verkiezingen.

Storm in Frankrijk

Ons land heeft  reeds zeer grote stappen gezet. Sinds 10 jaar kan iedereen trouwen in België en sinds 7 jaar is adoptie mogelijk voor same sex koppels. Met stijgende verbazing en verontwaardiging keken we de laatste weken naar Frankrijk. Het huwelijk voor iedereen heeft daar een ongeziene golf van homofobie ontketend. Maar de wet is er nu door!  Wij verwelkomen Nicolas Gougain (foto). Hij is de  vertegenwoordiger van de Inter-LGBT de France en hield eraan de Belgen te komen danken voor hun steun. Gedurende maanden heeft hij verschrikkelijke stormen doorstaan. Maar ze zijn erdoor. Geef hem een denderend applaus!

In Frankrijk is de strijd pijnlijk en hard geweest maar uiteindelijk heeft gelijkheid het gehaald. Vandaag moeten we samen verder. 

In België kan iedereen dus trouwen – of niet trouwen – sinds tien jaar.  Adoptie door twee vrouwen of door twee mannen is mogelijk sinds zeven jaar en de maatschappij is helemaal niet overkop gegaan… onze frieten smaken nog steeds even goed.

Een waaier van relatievormen

Maar daarom is alles niet in orde. Er blijft nog veel ongelijkheid op het vlak van familiale en ouderlijke rechten.  Dit geldt niet alleen voor holebis en trangenders maar voor iedereen die niet in een traditionele gezinsvorm zit. Daarom nam de Pride van dit jaar als thema: Rainbowfamilies.  Je hebt een waaier, een  regenboog aan familiale verbanden en wij vinden dat iedereen gelijke rechten verdient. Daarom ook hebben de drie koepels – çavaria, het Regenbooghuis en Arc-en-Ciel Wallonie concrete eisen opgelijst rond adoptie, co-ouderschap, sociaal ouderschap en samenlevingsverbanden. Dit is het eisenprogramma van de Belgian Pride van dit jaar.

Nog 78 landen te gaan

Wij gaan door tot er een volledige gelijkheid is in België! Maar we willen ook veel energie steken in de internationale solidariteit. Vandaag staat de Pride hier op dit podium, samen met talrijke politiekers. Gelijke rechten is hier een begrip geworden.  Tegelijkertijd zijn er nog zeven landen in de wereld waar homoseksualiteit gestraft wordt met de doodstraf. In  78 landen in de wereld staan holebis en transgenders nog steeds buiten de wet.

Een kooi vol leed

Hier staat een kooi.  Twee mensen van  Wel Jong Niet Hetero hebben zich hier 48 uur in laten opsluiten. Hiermee willen zij deze pijnlijke internationale realiteit aanklagen.  Deze kooi symboliseert het leed van een massa zusters en broeders in de hele wereld. Wij moeten en kunnen daar iets aan doen.  Ook de politici kunnen en moeten daar iets aan doen. Gelijke kansen moet een wereldwijde realiteit worden.  Wij rekenen op de politici om daar actief aan te werken. Wij nodigen de aanwezige Ministers en schepenen van Gelijke kansen uit naar voor te komen en samen die kooi open te trekken.  En als dat lukt vragen wij aan u allen een geweldige ,sterke kreet te slaken.  Deze roep van solidariteit tegen de homofobie en de transfobie moet ver gehoord worden, overal in de wereld.

Macedonië ligt vandaag in Brussel

De Belgian Pride zelf voert internationale solidariteit hoog in het vaandel.  Daarom hebben wij dit jaar mensen uit Macedonië uitgenodigd. Dragana Drdnarevska en Ljubomir Faizov vertegenwoordigen hen hier op het podium.  In Macedonië hebben holebi’s en trangenders  geen enkel recht. De kerk, de politici en de media voeren campagne tegen het toekennen van rechten.   In 2010 werd daar een wet aangenomen tegen discriminatie maar van seksuele oriëntatie of gender is  geen sprake. Macedonië wil lid worden van de Europese Unie. LGBT rechten moeten daartoe een breekpunt zijn.  Een Pride in Skopje is op dit ogenblik gewoon ondenkbaar. Daarom wordt de Belgian Pride vandaag ook de Macedonian Pride!

Begin september overleed de acteur Alex Cassiers. Hij gaf kleur aan mijn jeugd, ook al was dat nog in zwartwit. Pas véél later zou ik vernemen dat hij ook homo was.

Alex Cassiers werd op 26 juni 1936 in Antwerpen geboren. Hij is vermoedelijk gestorven aan een hart- of herseninfarct. De politie trok naar zijn appartement in Zellik, nadat hij niet was komen opdagen voor een concert. Toen hij ook niet reageerde op telefoontjes, verwittigde David Davidse, die bevriend was met Cassiers, de politie. Alex Cassiers werd 76 jaar. Ik zal hem mij altijd blijven herinneren als de edelman-slechterik Guy de Sénancourt in 'Johan en de Alverman'. Dat was één van de vele razend populaire jeugdfeulletons die de BRT in de jaren '60 van vorige eeuw uitzond. In F.C. De Kampioenen vertolkte Cassiers de rol van Theo Vertongen, de vader van Markske.

Alex Cassiers was een van de grondleggers van de Brusselse LGBT-beweging en medeoprichter van "De Babbelkroeg", een van de eerste homocafé's in Brussel waar je zomaar naarbinnen kon kijken en waar je niet moest aanbellen. Ook op latere leeftijd bleef hij voorvechter voor holebirechten met de Brusselse Holebi Senioren.

De holebitransgendergemeenschap brengt hulde aan Alex op zaterdag 15 september om 11 uur in de KVS, (Lakensestraat 146 1000 Brussel) het theater waar hij een lange carrière als acteur doorliep. Info bij het Regenbooghuis: 02/503.59.90

Videofragmenten met Alex Cassiers

België heeft het seksisme ontdekt.  Het werd teruggevonden op straat in Brussel. Dat werd tijd. In de jaren '60 van vorige eeuw werden door feministes al BH's verbrand uit protest tegen de onderdrukking van de vrouw. Maar het ene seksisme is blijkbaar het andere niet.

Eind 2010 werd het woord 'tentsletje' uitgeroepen tot woord van het jaar. Een tentsletje is een meisje dat op een camping (van een muziekfestival) aan de ingang van haar tentje zit te wachten om mannen/jongens seksueel van dienst te zijn. Een treffender voorbeeld van seksisme kan je moeilijker vinden. Het Vrouwen Overlegcomité (VOK) reageerde: "VRT en Van Dale hadden het woord gewoon niet in de shortlist moeten zetten, De verkiezing van tentsletje maakt seksisme sexy en biedt een uitgelezen excuus om zonder schroom nog eens sletten te gebruiken om vrouwen met wisselende seksuele partners te labelen. Dat een seksistische term voorkomt op de shortlist voor de verkiezing van het woord van het jaar 2010 is onaanvaardbaar.”  De verontwaardiging van het VOK vond weinig weerklank, ook niet in de LGBT-beweging. Toen ik aan Pinkwave voorstelde om iemand van het VOK in hun radioprogramma uit te nodigen werd dat afgewezen. Een medewerker zou zelfs verklaard hebben dat hij met 'die trutten van het VOK' niets wou te maken hebben.

Gevaarlijk en ongevaarlijk seksisme?

Moest het fenomeen zich eerst in onze hoofdstad voordoen vooraleer aan de alarmbel getrokken werd? Ook dat volstond niet. Tenminste toch niet toen Patrick Dewael zich aan seksisme vergreep. Niet in een Brusselse volkswijk, maar in het heilige der heiligen van de democratie en onze westerse waarden: het parlement. In december 2009 zei kamervoorzitter Patrick Dewael tegen kamerlid Katrien Partyka – die op haar knieën met een mannelijke collega snel iets overlegde –  “Mevrouw Partyka, het is goed dat u af en toe op de knieën ligt, maar ik zou dat toch voor een andere gelegenheid voorbehouden.” Ook dat zorgde niet voor een rel. Er werd wat smalend over gedaan in een 'jongens onder mekaar'-sfeertje. Blijkbaar niet zo belangrijk, dat seksisme.

Hét 'gevaarlijke' seksisme werd ontdekt toen Sofie Peeters het welletjes vond en een film maakte over de opmerkingen en voorstellen die jonge vrouwen in sommige delen van Brussel moeten ondergaan. Nu werd seksisme plots heel belangrijk wat de daders waren 'allochtonen'. Debatten, opiniestukken en scheldpartijen op facebook volgende elkaar op. 

"Café's met enkel mannen"

Je las de gekste dingen. Zo maakte iemand zich druk over  "het feit dat er in onze grootsteden na méér dan vijftig jaar opnieuw café’s opduiken waarin enkel mannen zitten" Die meneer heeft echt wel niet veel van Brussel gezien. Sedert jaar en dag bestaan er café's waar enkel mannen komen. De vrouwen die er worden toegelaten zijn daar enkel om die mannen seksueel te bevredigen. Die café's noemen we bordelen. Iemand anders riep: "Wanneer cultuur of religie in strijd komen met de fundamentele mensenrechten zoals absolute gelijkheid tussen man en vrouw dan is het onbetwistbaar dat de cultuur en religie maar moet wijken!"   Het Vlaams Belang zette de puntjes op de i: “Seksisme heeft geen kleur”, schreeuwt ze in Het Laatste Nieuws. Alsof wij zouden beweren dat het iets met ‘kleur’ te maken heeft. Wat een geniepige verdraaiing en vervuiling van het debat. Cultuur en religie, daar gaat het om." De moderne vorm van racisme, waar het Vlaams Belang weer volop mee uitpakt, heeft dus niet zoveel meer met kleur te maken.

Drieluik

Ik zie seksisme, homofobie en racisme als een drieluik van discriminaties. Het is nutteloos en zelfs schadelijk om de strijd tegen deze drie fenomenen apart te voeren. Slogans zoals "Seksisme en homofobie zijn vormen van geweld" zijn niet volledig. De problemen met homofobie en seksisme losmaken van het racisme effent de weg voor politiek misbruik van onze beweging.

Toen ik mij documenteerde voor het schrijven van dit artikel kwam ik onderstaand opiniestuk van Sophie Withaeckx tegen. Ik heb daar - behalve wat hierboven staat - niets meer aan toe te voegen. Het is de beste samenvatting van het debat dat ik tegenkwam. De tussentitels zijn van mij.

Seksisme en de gelijk(waardig)heid van de vrouw

Sophie Withaeckx

De ophef over de documentaire (zie foto's hierboven) van Sofie Peeters is nog niet afgelopen: een eindeloze stroom columns en commentaren volgde al, en de politiek is er ongemeen snel bij door het opstellen  van een ad-hoc wetgeving en de oprichting van een commissie die het probleem “seksisme” moet aanpakken. Het gedrag van de gefilmde mannen wordt beschouwd als een aanslag op de waardigheid van de vrouw, en als een ondergraving van de centrale waarde van gelijkheid tussen man en vrouw. Als feministen zouden we onverdeeld blij moeten zijn met de plotse aandacht voor een probleem dat er jarenlang geen was. Inderdaad, als vrouwen willen we graag de kleren dragen die we leuk vinden, en op straat lopen zonder uitgemaakt te worden voor slet. Sofie Peeters heeft mooi aangetoond dat dergelijke aantijgingen, die je als vrouw over je heen krijgt, vernederend, beledigend en gewoonweg onaanvaardbaar zijn. Wat dat betreft, kunnen we haar hartelijk danken om dit probleem in beeld te brengen en op de agenda te zetten.

Niettemin  voel ik me ook al enkele dagen ongemakkelijk bij deze berichtgeving.

Reeds uitgebreid aangehaald is het feit dat het weerom om een welbepaald soort seksisme gaat dat volop in de schijnwerpers wordt gezet: het gedrag van (sommige) allochtone jongens en mannen. Sofie Peeters zelf doet haar uiterste best om dit thema genuanceerd te brengen, en benadrukt dat het slechts om een problematische minderheid van allochtone mannen gaat, niet te veralgemenen naar alle allochtone mannen dus, en zeker niet te begrijpen als uiting van cultuur of religie.

Seksisme van de machtelozen

Een louter sociaal-economische verklaring, vanuit de achterstelling en frustratie van deze mannen, lijkt me anderzijds ook niet helemaal bevredigend. Zeker is dit een factor die een rol speelt als we dergelijke uitingen van seksisme willen begrijpen, maar als verklaring voldoet dit zeker niet: seksisme is een ideologie, een houding die door sommigen gebruikt wordt om de eigen status van superieure mannelijkheid te bevestigen door uit te gaan van de minderwaardigheid van vrouwen, een houding die klasse en afkomst overstijgt, en waarvoor daders bijgevolg nog altijd persoonlijke verantwoordelijkheid dragen. Seksisme vinden we immers in alle geledingen van de samenleving terug, maar neemt simpelweg verschillende uitingsvormen aan naargelang klasse, afkomst en socioculturele achtergrond. Vanuit dit opzicht is het seksisme van mannen die zich op de laagste trede van de maatschappelijke ladder bevinden en dat zich uit in fluiten en beledigen, weliswaar irriterend en vernederend, het is tegelijkertijd ook het seksisme van machtelozen: hoe onwenselijk ook, de gevolgen voor de slachtoffers blijven nog redelijk binnen de perken.

Feminisme is een vies woord geworden

Anders ligt het bij het seksisme van mannen met macht, en dat zijn vooralsnog eerder witte mannen uit de middenklasse, mannen die beschikken over geld, invloed, en een sociaal netwerk dat hen de hand boven het hoofd houdt. Uit hoofde van hun positie slagen dergelijke mannen erin om ongestoord en jarenlang vrouwelijke werknemers te misbruiken en vernederen, vrouwen wiens klachten kunnen leiden tot hun materiële en sociale degradatie en die er bijgevolg liever het zwijgen toe doen. Geen boetes of gevangenisstraffen voor hen: DSK loopt nog vrolijk rond in Frankrijk,Jos Ghysen geniet van een welverdiende oude dag, en Pol Vanden Driessche krijgt simpelweg een nieuw baantje bij de NVA. Slachtoffers krijgen nog steeds het verwijt dat ze het zelf gezocht of uitgelokt hebben, dat ze niet eerder gereageerd hebben en als ze niet opletten, krijgen ze nog een proces wegens laster en eerroof aangesmeerd. Nee, dàt debat ging niet over gelijkwaardigheid van de vrouw, blijkbaar worden onze democratische waarden niet aangetast door DSK en consorten. Ook is de ene vorm van seksisme blijkbaar de andere niet: de echte hoeren mogen als koopwaar worden uitgestald in de etalages van de Aarschotstraat, en als je een Suzuki wil gaan kopen op het autosalon, moet je eerst de stoeipoezen van de motorkap vegen en masturberende mannen uit de auto schoppen. Feminisme is een vies woord geworden en gelijkwaardigheid is blijkbaar geen issue meer als vrouwen er zélf voor kiezen om hun lichaam ten gelde te maken.

Anderzijds staat deze golf van verontwaardiging m.b.t. seksisme in schril contrast met de lichtvaardigheid waarmee nog steeds met racisme wordt omgegaan. Toen Hans Van Themsche enkele jaren geleden met enkele welgemikte schoten een gesluierde vrouw, een zwarte vrouw en een witte kleuter met teveel affectie voor deze laatste neer maaide, werd ettelijke weken een debat gevoerd of het wel gepast was om deze moorden als “racistisch” te bestempelen.

Rust- en ziekenhuizen

Het zoveelste bewijs van discriminatie in de uitzendsector wordt met niet meer dan gefronste wenkbrauwen onthaald: “de sector zal zichzelf wel reguleren”. Hier geen boetes of onderzoekscommissies, en praktijktests voor discriminatie zijn er nog steeds niet. Steeds meer vrouwelijke migranten – sommigen wiens universitaire diploma niet erkend worden in België – werken als verzorgende in rust- en ziekenhuizen, waar ze dagelijks te maken krijgen met zowel racistische als seksistische uitlatingen, met bejaarden en zieken die niet door zwarten willen aangeraakt worden, of die juist menen dat ze zich bij zwarte vrouwen net iets meer kunnen permitteren. 

De nieuwe wetgeving m.b.t. gezinshereniging is ronduit discriminerend voor vrouwelijke migranten: aangezien vrouwen meer tewerkgesteld worden in laaggeschoolde, ondergewaardeerde en halftijdse jobs om de eisen van gezin en werk te kunnen verenigen, is het voor hen veel moeilijker dan voor mannen om aan te tonen dat ze in vijf jaar 468 dagen voltijds gewerkt hebben. Waar het beperken van de immigratie vooropstaat, is de gelijkheid van de vrouw plots niet meer zo belangrijk.

Nultolerantie op racisme?

Is dat dan geen aantasting van de menselijke waardigheid, staat in deze gevallen de gelijkheid van man en vrouw niet op het spel? Deze vrouwen maken geen documentaires, ze worden niet uitgenodigd in Terzake, en het onrecht dat hen wordt aangedaan leidt niet tot de roep naar “een nultolerantie op racisme”.  Hun problemen worden niet gehoord of gezien, en ze bestaan bijgevolg niet. Als je bovendien maar voldoende herhaalt dat het probleem bij de allochtonen zelf ligt – “Afrikanen zijn nu eenmaal lui, moslims zijn toch potentiële terroristen” – wordt discriminatie en uitsluiting geen kwestie van institutionele ongelijkheid, maar een kwestie van individuele verantwoordelijkheid: “ze moeten maar wat harder hun best doen”.

Kruispuntdenken

Dus ja, Sofie Peeters heeft het volste recht om het onrecht dat haar wordt aangedaan te filmen, en media en politici hebben de plicht om hierop te reageren met verontwaardiging en concrete maatregelen. Feministen hameren er echter al jaren op dat seksisme en racisme allebei systematische vormen van ongelijkheid zijn, die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, en sàmen moeten aangepakt worden vooraleer we een “gelijke” maatschappij kunnen realiseren. 

Kruispuntdenken dus: nagaan hoe en waarom seksisme zich voor verschillende mensen op verschillende manieren uit, en hoe onze posities op de sociale assen van gender, afkomst en klasse ons meer of minder kwetsbaar maken voor vormen van discriminatie en uitsluiting. Bovenal houdt een echte bekommernis voor gelijkwaardigheid in dat élke vrouw een stem krijgt, en dat élke vorm van discriminatie leidt tot eenzelfde golf van verontwaardiging. Laten we dus hopen dat dit inzicht eindelijk ook doordringt op politiek niveau, en misschien ondertussen nog eens herhalen dat België echt wel een volwaardige opleiding genderstudies nodig heeft…

 Bron: Feministische blog

Lees ook: 

Marokkaanse Mechelaars zetten zich af tegen negativisme en polarisatie

Jommeke en de Tentsletjes 

Seksisme: Het is allemaal zo erg niet… of toch?

In mei gaven verschillende organisaties van etnisch-culturele minderheden en interculturele organisaties de aftrap van een nieuwe affichecampagne in beide landstalen tegen racisme én homofobie, tegen elke vorm van discriminatie en voor diversiteit. Het is de eerste keer dat Merhaba - de beweging van holebi’s en transgenders uit etnisch-culturele minderheden - op deze manier naar buiten komt samen met andere 'allochtone' organisaties.

Homo's buiten

De initiatiefnemers erkennen dat er problemen zijn en daar willen ze op reageren. Alle deelnemende partners hebben hun specifieke achterban. Samen bundelen ze de krachten om de strijd tegen élke vorm van discriminatie aan te gaan: ‘Je weet waar discriminatie begint maar niet waar het eindigt’. Said van Merhaba: "Allochtonen zijn geen homofoob blok. Tegelijkertijd sturen we een niet mis te verstane boodschap de wereld in: Wij tolereren geen enkele vorm van discriminatie. We pikken noch discriminatie op basis van religie, afkomst, gender of seksuele oriëntatie, noch enige andere vorm van discriminatie" 

Bruin vel geen toegang

De affiche toont discriminerende labels die ons voor een gesloten deur laten staan.  Said: "Ons land bestaat niet uit homogene groepen. Je bent niet of homo of iemand met een andere huidskleur en ook niet alleen maar vrouw.  Identiteiten zijn complex en onze samenleving is divers. Hier is geen plaats voor hokjesdenken, kwetsende opmerkingen of geweld. Immers, we zijn maar vrij en gelijk als “de ander” dat ook is, als de deur naar de samenleving vrij is van discriminerende labels". 

Non aux moustaches

De affiches worden  - in beide landstalen - verspreid in zowel hippe als wat heet ‘kwetsbare buurten’. In Molenbeek bij voorbeeld, is iedereen divers. Nochtans merk je dat polarisatie hand over hand toeneemt. Het is noodzakelijk om polarisatie vanuit gelijk welke hoek te ontkrachten.

  Sam van het Minderhedenforum: "Geen enkele vorm van discriminatie is minder erg dan een andere. Een discriminatie kan je zeker niet bestrijden met een andere’ besluit Sam. ’Je weet waar zoiets begint, maar niet waar het eindigt. We zijn verheugd dat we voor deze campagne een breed draagvlak vonden. Dit wijst erop dat etnisch-culturele minderheden hun verantwoordelijkheid willen nemen in het maatschappelijk debat waarin mensen op basis van bepaalde kenmerken tegen elkaar uitgespeeld worden”. 

De campagne is een initiatief van Merhaba (beweging van holebi’s en transgenders uit etnisch-culturele minderheden) met de steun van Kif Kif, het Minderhedenforum, de Federatie voor mondiale verenigingen (FMDO vzw), het Platform Allochtone Jeugdwerkingen (PAJ) en Ella (Kenniscentrum Gender en Etniciteit). 

De jongeren van Vision, een jeugdhuis in Schaarbeek, maakten een kortfilm waarin homoseksualiteit bespreekbaar wordt gemaakt. Niet evident voor een publiek dat uit jonge moslims bestaat. Of juist wel? "Ons publiek is niet homofoob" zegt Hassan.

De kortfilm werd gemaakt door jongeren van het jeugdhuis zelf. "Cette prison qui est mon corps" (Mijn lichaam, een gevangenis) werd reeds enkele keren vertoond naar aanleiding van de week tegen het racisme. De film vertelt het verhaal van Malik en Ismaël, twee jonge Brusselaars. De ene ervaart discriminatie omwille van zijn afkomst. De andere beleeft zijn (homo)seksualiteit met de nodige angst voor reacties uit zijn omgeving.

Burgerzin

"De jongeren reageerden enthousiast" zegt Hassan Bensalah, coördinator van  Vision. Maar de film kwam niet zonder moeite tot stand. De vooroordelen kwamen naar boven en bleken taai te zijn. Tijdens de realisatie doken nogal wat hindernissen op. Maar dat vindt Hassan juist interessant: "Bij dit soort projecten is de afgelegde weg belangrijker dan het eindresultaat. In de loop van het productieproces kwam het tot botsingen, jongeren verlieten de groep en sommigen stapten zelfs op uit het jeugdhuis.  Sommige acteurs verloren hun zelfvertrouwen en anderen kropen misschien wel te diep in hun rol. Praten over homoseksualiteit veroorzaakte onbegrip. Maar onze doelstelling is duidelijk: we willen de jongeren burgerzin bijbrengen en hun kritische geest aanscherpen. We hebben deze deur kunnen openen." Er werd heel wat gediscussieerd onder de jongeren uit de wijk en zelfs met andere wijken. Er waren hevige polemieken. De tussenkomsten waren soms brutaal en de discussies waren lang. Dat was de bedoeling: er is over gepraat. De terughoudendheid om over homoseksualiteit te praten ligt volgens Hassan gedeeltelijk aan de sfeer in de wijk: "Een klimaat waarin het machismo en een viriel imago van essentieel belang zijn om zich te handhaven. Ik voelde ook familiale, culturele en religieuze druk. Vergeet niet dat honderd procent van onze bezoekers van maghrebijnse afkomst is."

"Ons publiek is niet homofoob"

De film kaart eerst de discriminatie omwille van afkomst en huidskleur aan. Daarna wordt het verband gelegd met discriminatie omwille van seksuele geaardheid. Hassan: "Tegen het einde kan men zich inleven in de pijn van de jonge homo. de film is goed onthaald omdat men het gevoel weet over te brengen van wat het is homo te zijn en de seksuele daad niet ter sprake komt."

De première op het festival 'Sois jeune et  tais-toi' verliep niet zonder wrijvingen.  "We gingen ervan uit dat we het publiek de kans moesten geven te reageren. Ook als die reacties homofoob zouden zijn. De eerste tien tot vijftien minuten ging het er heftig aan toe." legt Hassan uit. Volgens hem hadden die reacties vooral te maken met de behoefte om zich duidelijk als hetero te profileren: "Vervolgens zagen we een echte bereidheid tot openheid. In wezen is ons publiek niet homofoob en zelfs tolerant."  Zo dringt de boodschap door. Al weet Hassan dat de clichés hardnekkig zijn. Hij vindt het jammer dat opvoeders die vooroordelen soms verder uitdragen. Zijn conclusie is duidelijk: "Vooraleer men de jongeren gaat sensibiliseren moet men het onderwijs aanpakken."

Geen eeuwigdurend noodlot

De film zal verder gebruikt worden in andere jeugdhuizen onder begeleiding van een medewerker van Mrax (Mouvement contre racisme en xenophobie). Het worden belangrijke momenten om te praten, ideeën uit te wisselen en de vooroordelen hun vrije loop te laten om des te beter de mentaliteit te kunnen veranderen. Homofobie in de Brusselse volkswijken is geen eeuwigdurend noodlot. Een doordachte aanpak en veel geduld hebben met dit project tot de eerste resultaten geleid.

Bron: Alter Echos

Di Rupo gaat iets doen aan het homofoob geweld. Dat heeft hij niet zomaar gezegd tijdens een van zijn bezoekjes aan het Brusselse nachtleven, het staat ook in het regeerakkoord. Minister voor Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet (CDH) is duidelijk nog niet klaar om in actie te schieten.

Vanmiddag ondervroegen kamerleden Eva Brems (Groen) en Valérie Déom (PS) de minister over haar plannen om iets te doen aan het toenemend probleem van gaybashing. Ze hadden in het regeerakkoord immers gelezen: "De regering zorgt voor een krachtdadige aanpak van geweld tegen holebi’s en transgenders. Ze neemt daartoe gecöordineerde initiatieven in het kader van het gelijkekansenbeleid, het politionele en justitiële beleid, onder meer om de aangiftebereidheid bij slachtoffers van geweld, manifestatie van haat, discriminaties tegen holebi’s en transgenders te verhogen."  Ze wilden nu wel eens weten of Milquet haar huiswerk al had gemaakt.

Outrage! toont hoe het moet

Eva Brems toonde zich achteraf ontgoocheld over de reactie van de minister, die voorlopig weinig werk maakt van de goede voornemens uit het regeerakkoord maar prees het initiatief van Outrage! Brems: “Homofoob geweld is een reëel probleem dat aangepakt moet worden. Om politiek en politie te sensibiliseren, werd recent een smartphone-app van het  reclamebureau Famous en de antigaybashingbeweging Outrage! gelanceerd om verbaal en fysiek geweld tegen holebi's in kaart te brengen. In enkele dagen tijd werden in Brussel 43 gevallen van homofobe agressie gemeld via smartphones. De 43 meldingen van homofobe agressie zijn niet bekend bij de politie. Niet alleen in Brussel, maar ook bijvoorbeeld in Sint-Niklaas worden problemen gesignaleerd.” Milquet kon geen concreet antwoord geven op de vraag wat ze nu eigenlijk gaat doen.

Elio, this is not gay

Het best moest nog komen. Milquet keerde zich ook tegen de smartphone-applicatie van  Outrage!  "Men moet niet via allerlei internetsnufjes een privéjustitie invoeren. Iedereen kan op deze applicatie om het even wat melden over om het even wie. Er is geen enkele controle op. We moeten niet naar een klikmaatschappij evolueren. De aanpak van homofoob geweld is het werk van politie en gerecht, niet van privé-organisaties", zo zei ze.  Als een minister - die verondersteld wordt een beleid te ontwikkelen - de initiatieven van gewone burgers be-/veroordeelt zet ze de wereld op zijn kop.  Als de applicatie onwettig is, waarom hebben de flikken dan niet gereageerd? En zou het niet beter zijn het initiatief zo snel mogelijk te integreren in het politiewerk? Er wordt al maanden door allerlei politici gemekkerd dat de politie 'niets kan doen' zolang er geen statistieken zijn. Iets wat op zich uiteraard voor discussie vatbaar is. Hoeveel bloedneuzen en blauwe ogen hebben ze nog nodig? Maar als een  bezorgde burgers zelf iets ontwikkelen krijgen die de zwarte piet toegespeeld. Dat is onaanvaardbaar.

Rainbow cops

Mevrouw de minister ging niet in op de denkpistes van de Rainbow Cops Belgium, een recent opgerichte organisatie van LGBT-politieagenten, zoals het voorstel om de aangiftebereidheid van slachtoffers van gaybashing te verhogen door hun opvang te verbeteren in aparte lokalen, op specifieke momenten of door holebi-agenten. Ze zal overleg zal plegen met de Rainbow Cops om te bekijken hoe deze organisatie zichtbaar aanwezig zal zijn op de gaypride. Niet echt iets waar de slachtoffers van homofoob geweld mee geholpen zijn maar als flikken in uniform bootje mogen varen op de Canal Pride (foto: Roze in Blauw)  in Amsterdam dan moet dat in Brussel ook kunnen. Op een praalwagen met zwaailichten?

Lees ook: Outrage! gepikeerd over kritiek op gaybashingapp en  Verhalen uit de grote refter

Het voelde aan als een vuurproef. Voor het eerst sedert jaren naar een vakbondsbetoging met een duidelijk signaal vanuit de holebi- en transgenderbeweging. Elio Di Rupo, onze eerste openlijk homseksuele premier, zet heel wat holebi's en transgenders een pad in de korf nog voor hij de eed heeft afgelegd. 'Elio, this is not gay' zal de rest van de dag mijn boodschap zijn.

Zenuwen. Ik heb 5 bordjes gemaakt en ik weet niet of ik ze allemaal kwijt kan. Ruben, die van bij Turnhout moet komen, stuurt een sms dat hij het niet haalt omdat de bussen staken. Onderweg naar het station - de bordjes in een zak van de  Lidl -  bedenk ik dat het verdorie niet simpel is om activist te zijn. Veel tijd voor zelfbeklag heb ik niet. In Antwerpen Centraal stijgt mijn vertrouwen. Zowel de perrons als de aankomsthall zijn gevuld met rode, blauwe en groene mensen. Ik praat met Pascal De Bel, de vakbondssecretaris met wie ik mijn actie vooraf heb doorgesproken. Hij heeft het druk met het wegwijs maken van zijn mensen.

Bijna op VTM...

Ik zie een cameraploeg en dat doet de adrenaline stromen.  Ik geef de journaliste een sticker. Ik heb op de valreep nog stickers laten maken om mensen iets te kunnen geven met de slogan erop. Het zijn prutsdingen. Een goeie sticker heeft een drager die je gemakkelijk in twee kunt plooien en zo de sticker losmaken. Deze exemplaren zijn gemaakt in een copycenter en je moet er lang aan peuteren om ze los te krijgen. Ik zie dat de journaliste de sticker bekijkt. Plots richt de camera zich op mij: "U komt met een speciale boodschap zie ik?" Ik leg kort de actie uit. Ik hoor van vakbondsmensen dat het een VTM-ploeg is. Een vakbondsman zegt dat ik het goed gedaan heb. Helaas haal ik het VTM-nieuws niet. Maar we worden wel vermeld op CNN! Dat is ook voor het eerst in mijn carrière als media-janet. Met die engelse slogan had ik er stiekum wel op gehoopt.  In het VRT-journaal komen we helemaal op het einde van de reportage eventjes in beeld.

Ik stap op de trein met Pascal en Mo, een Belgische-Marokkaanse gast die ik nog ken vanuit de RAF-tijd. Ik hoor Pascal met andere vakbondsmensen praten over lijsten en kandidaten. De syndicale verkiezingen komen eraan. Er hangt veel vanaf. Een goeie vakbondsdelegee is goud waard. Catherine (foto) laat via SMS weten dat ze onderweg is naar Brussel. Hopelijk vinden we elkaar in de massa.

Mo en ik stappen Brussel binnen met elk een bordje in de hand. Ze trekken onmiddellijk aandacht. Mo, die eigenlijk niet uit de kast is, zal na een halfuurtje het bordje komen teruggeven: "Ik word langs alle kanten gefotografeerd" klaagt hij. Ik snap het. Dit is niet echt een actie voor iemand die problemen heeft met coming-out. Ik doe nog een fotosessie met Pascal en Mo, die het bordje voor zijn gezicht houdt.

"De jongeren een toekomst geven"

Brussel is één grote zee van groen-blauw-rood. Geweldig! Pascal is intussen verdwenen richting podium. Op een gigantisch scherm spreekt Rudy De Leeuw:"Het ABVV zegt dat het behoud van de koopkracht - en de index is daar een onderdeel van – van levensbelang is voor het behoud van de consumptie en de werkgelegenheid. Maar we moeten ook verder kijken: investeren in de economie; openbare controle invoeren op de banken en hen opnieuw ten dienste stellen van de reële economie en van de burgers; de werkgelegenheid aanzwengelen; de sociale bescherming verbeteren; de hulp aan personen en de openbare dienstverlening beter uitbouwen; de jongeren een toekomst geven. Alleen zo zullen we uit de crisis geraken en zal de financiering van onze pensioenen op lange termijn gewaarborgd zijn en blijven."

Elio-imitator

Plots zie ik Catherine. We zullen vanaf dan maatjes zijn in de betoging. We genieten van de aandacht. In elke betoging zijn er van die bordjes die iedereen gezien heeft en ik denk dat we er vandaag eentje vasthebben. We hebben een hit gescoord.  Jammer dat we met zo weinig zijn. Geen homofobe reacties. Eén demonstrant reageert op ons bordje en roept "Elio, comme il est beau....". Het klinkt cynisch maar ik kan niet inschatten of dat is omwille van zijn homo zijn of zijn ijdelheid. Er loopt wel een grappige Elio-imitator in de betoging die iets wreeds doet met kippen.  Een groene vakbondsman spreekt mij aan: "Ik begrijp niet waarom Elio in Vlaanderen zo populair is. Ik woon in Mons (de thuisbasis van Di Rupo). Als je daar niet de juiste partijkaart hebt mag je het wel vergeten. En die moet het land regeren?" Ik beloof hem het plaatje te corrigeren. 

Oordopjes

Enkele vrouwen delen in plastic verpakte gele kegeltjes uit. Ik denk eerst dat het snoep is, maar het zijn... oordopjes. Een vakbondsbetoging zonder rook- en vooral luid knallende bommetjes is niet meer denkbaar. Mannen blijven kinderen en amuseren zich te pletter,  de vrouwen zorgen voor het verzachten van het leed aan de  trommelvliezen.

Armoede in Brussel

Barend Claessens van de ACV-jongeren Brussel legt uit aan De Wereld Morgen waarom hij hier is: "Brussel heeft 40 procent jonge werklozen. Het is niet dat die mensen geen werk willen of lui zijn, maar ze vinden gewoon geen werk. Nu zeggen dat ze ook geen wachtuitkering krijgen is er gewoon voor zorgen dat die jongeren nog langer zonder 1 euro inkomen zitten. Dat is echt wel een probleem, zeker voor een grootstad als Brussel." Iemand fotografeert mij op het Fontainasplein. Dit plein was eventjes wereldberoemd toen Di Rupo daar zogenaamd zijn 'minderjarigen' zou opgepikt hebben. Nu is deze buurt berucht voor een ander fenomeen: het homofoob geweld. Vlakbij ligt het homocafé Fontainas waar het agressieve optreden van twee (autochtone) homofobe mannen tot een steekpartij leidde. Outrage!, de groep die deze problematiek opvolgt, had hier vandaag ook moeten zijn. Meedoen aan de slettenmars was een goed idee, maar homofoob geweld is niet te herleiden tot heteroseksisme alleen. Hoe groter de armoede, hoe groter de kans op gewelddadige uitbarstingen. Deze week las ik nog dat de in België levende immigranten tot de armsten van de bevolking behoren. En dat zal met de regering Di Rupo niet veranderen.

Çavaria mag iets kritischer zijn

Ik wissel onderweg propagandamateriaal uit met Stefan Colaes van Groen! Op de gemeenschappelijke flyer van Groen! en Ecolo staat ondermeer: "De elkaar opvolgende economische en sociale crisissen tonen aan dat de traditionele antwoorden van de klassieke partijen niet meer werken." Stof tot nadenken voor çavaria?  Ze zouden er in elk geval rekening mee kunnen houden dat een flink deel van hun achterban getroffen wordt door Di Rupo en zijn regering. De begroting treft niet alleen de pas afgestudeerden en de gepensioneerden in spe, ook het modaal gezin zal jaarlijks 550 euro extra ophoesten. In een persbericht hem kritiekloos tot een halve popster verheffen was er echt wel over. Het premierschap van Di Rupo heeft weinig met de emancipatie van holebitransgenders te maken. De ervaringen met Pascal Smet zouden de ogen moeten openen: ofwel staat de minister ten dienste van de beweging, ofwel werkt de beweging voor de minister. Bij Smet gaat het alvast de kant op van optie 2. Een ander evenwicht zoeken met Di Rupo is nu de grote uitdaging.

Tevreden?

Vanuit een snackbar in het station Brussel Zuid (U ziet op de foto vooral de Brusselse flikken)  zien we de betogers afzakken richting treinen. Het broodje met ham smaakt. We zijn allebei tevreden. Jammer dat we met zo weinig waren, maar we hebben toch maar het verschil gemaakt. Vuurproef doorstaan. Volgende keer ga je toch ook mee?

Met dank aan Ivo Thoelen, Daniel Verhoeven, Eric Fels  en De Wereld Morgen voor de foto's.

Bedankt ook aan Pascal, Mo, Catherine en de anderen (die ik helaas niet ben tegengekomen in die massa van 80.000)  voor hun aanwezigheid en aan alle facebookvrienden die dit initiatief mee bekendheid hebben gegeven.

Lees ook: Wat heb ik aan Di Rupo? en La vie (trans)sexuelle de Catherine B  en 'Homofobie' in regeerakkoord