Holebiplus

De koloniale tijd waarin de 'zwartjes' braaf luisterden naar de blanke kolonisator ligt achter ons. Alice Nkom is advocate in Kameroen, waar ze consequent de rechten van holebi's en transgenders verdedigt. Haar mening over wat in Frankrijk gebeurt is vlijmscherp.

"Frankrijk maakt zich niet enkel belachelijk door zich over te geven aan een walgelijk debat over het homohuwelijk, het land zet daarmee ook het werk van degenen die ijveren voor de legalisering van homoseksualiteit op de helling." zegt ze in een videoboodschap. Alice is wel wat gewend. Ze hoort in eigen land de gekste argumenten tegen het legaliseren van homoseksualiteit. Het huidige debat in Frankrijk doet haar denken aan het Frankrijk van voor de Franse Revolutie in 1789.  "Is dit het land van de scheiding tussen kerk en staat en van de mensenrechten?" 

Verschil met Kameroen?

De manifestatie van 13 januari in Parijs (foto), waar een monstercoalitie van het fascistische Front National, het liberale UMP en de katholieke kerk op straat kwam tegen de openstellling van het huwelijk voor holebi's doet haar eerder denken aan een bananenrepubliek. Ze herinnert aan een andere manifestatie, georganiseerd door een hooggeplaatste Afrikaanse geestelijke tegen het protocol van Maputo dat de rechten van de vrouw garandeert. "Er is op dit ogenblik geen enkel verschil tussen Frankrijk dat van zijn voetstuk valt als kampioen van de mensenrechten en Kameroen" zegt ze. 

Frankrijk moet zich herpakken

"Frankrijk moet zich herpakken" meent ze. Ze vreest dat wat daar nu gebeurt zal gebruikt worden tegen elke vooruitgang van LHBT-rechten: "Zie U nu wel dat Frankrijk, als ontwikkeld land, zich ook tegen het homohuwelijk keert?" Ze roept alle Franse parlementairen op het wetsvoorstel goed te keuren.  "Het gaat immers over de feitelijke en juridische rechten voor iedereen."

Verdeeldheid in de Parti Socialiste

De Belgische wetenschapper en LHBT-activist David Paternotte wijst in een opiniestuk op de dubbelzinnige houding van de PS (Parti Socialiste) van president Hollande: "Terwijl de PS zich sinds 2004 duidelijk had geëngageerd, hebben president Hollande en zijn regering zich sedert hun verkiezing van hun meest kouwelijke kant laten zien." Hij wijst op de verdeeldheid binnen de partij en in de parlementaire fractie: "Ook zij hebben de regering onder druk gezet, met name over de openstelling van het huwelijk. Het is geruststellend de kunnen vaststellen dat men de rangen opnieuw sluit. De situatie heeft schade veroorzaakt" meent Paternotte.

Het volledige artikel van David Paternotte, een interessante analyse van de huidige situatie rond de openstelling van het huwelijk in Frankrijk lees je hier.

Lees hier hoe je zondag mee kunt naar Parijs om mee te betogen voor de openstelling van het huwelijk voor homo's en lesbiennes.

Het Ali Forney Center is één van de adressen waar je als jonge, thuisloze holebi of transgender terecht kan in New York. De orkaan Sandy richtte er vernielingen aan. De solidariteit komt op gang.

De storm bracht flink wat schade toe aan Lower Manhattan eind oktober. Het opvangencentrum aan West 22nd Street liep onder. Het ligt dan ook maar een half huizenblok verwijderd van de Hudson. Slechts enkele dagen later kon het personeel de schade opmeten. Het pand was onbewoonbaar. Computers, telefoons en ander materiaal en ook de voorraden waren vernield.

100.000 dollar op drie dagen

Directeur Carl Siciliano deed een oproep via Facebook. Op drie dagen tijd werd 100.000 dollar gestort en intussen staat er 250.000 dollar op de rekening. De bijdragen kwamen niet enkel uit de VS maar ook uit Engeland, Frankrijk, Zweden, Canada en Mexico. Ook beroemdheden schoten ter hulp. Pam Grier en Joseph Gordon-Levitt deden een oproep via Twitter. Ryan Davis, een van de verantwoordelijken van het centrum, ziet hierin de kracht van sociale media "die een netwerk van mensen mobiliseren die emotioneel verbonden zijn."  

Nieuw centrum tegen Kerstmis

Een van de centra (Chelsea) sluit de deuren wegens einde huurovereenkomst. Er gaat een nieuwe centrum open in Harlem. Men hoopt daar van start te kunnen gaan vanaf Kerstmis. Dit centrum is groter dan het vorige en men kan er ook een 24-urenpermanentie verzorgen. Jongeren kunnen er terecht voor voedsel, kleren, een douche en medisch onderzoek. In afwachting van de opening vond het opvangcentrum een onderdak in het LGBT Community Center aan 13th Street.

Andere locaties, zoals de huisvestingsfaciliteiten in Brooklyn en Queens, het kantoor in Midtown Manhattan en een ander opvancentrum in Brooklyn bleven gespaard van de storm maar er is nog méér geld nodig om alle materiaal dat men in Chelsea kwijtraakte te vervangen en om het nieuwe centrum in Harlem volledig klaar te krijgen. Het gaat over een totaalbedrag van 400.000 dollar. Het Ali Forney Center voert ook actie om te protesteren tegen het verminderen van de overheidstoelagen voor centra als deze.

Geen Luxe

"Ik wou dat er elke dag mensen hulp zouden bieden aan thuisloze jongeren die op straat leven" zei Carl Siciliano aan het persbureau AP. "Jammer genoeg is er eerst een orkaan nodig vooraleer mensen zien hoe slecht ze het hebben."

Op een video over geschiedenis van het centrum legt Carl uit dat een apart centrum voor LHBT-jongeren geen overbodige luxe is. "In de jaren '90 was er in New York maar één opvangcentrum voor dakloze jongeren dat gerund werd door de katholieke kerk. De LHBT-jongeren kregen er te horen dat ze naar de hel zouden gaan. Ze werden er afgeranseld door de andere jongeren." Het centrum werd genoemd naar Ali Forney, een dakloze zwarte homo/transgender die werd vermoord in de straten van New York.

Bron: The Advocate

Lees ook: Poverty in the LGBT Community

Update 15:19 5-4-2012 Jan Roegiers schrijft op Facebook dat hij de Eric Smout van Democrazy heeft voorgesteld om het concert toch te laten doorgaan met (ik citeer) "een stevige en actief uitgedragen boodschap door artiest en concertorganisator van verdraagzaamheid en waarin afstand wordt genomen van homofobie. Ook tijdens het concert." (Dat is ongeveer wat ook tijdens het concert van Section D'Assaut gebeurd is in de AB.)  Hij reageert hiermee op mijn artikel. Ik heb Eric Smout om een reactie gevraagd.

"Die kerels hadden een complete verachting voor mij, dat voelde ik heel goed. De man die me wurgde, wilde me echt doodknijpen. Twee dagen na de aanval had ik nog altijd een zere keel. Die hele bende was gewoon totaal agressief en geschift. Met hen in discussie treden was geen optie"  Bart B, slachtoffer van homofoob geweld in de nacht van 12 op 13 juni in Brussel, doet zijn verhaal in Humo: "Krijg ik morgen een job aangeboden in Berlijn of San Francisco dan ben ik weg."

Bart: "Kennelijk heeft de uitbater van de pitazaak de politie gebeld. Die was meteen ter plekke en heeft uitstekend werk verricht. Het waren jonge agenten - één van hen was van allochtone origine, trouwens. (...) Op het commissariaat heeft een agent me apart genomen en gevraagd: 'Je vriend ziet er wat vrouwelijk uit. Denk je dat je bent aangevallen omdat je homo bent?"

Moet er eerst een dode vallen?

Dit doet de oproep - kritiekloos nagelipt door de woordvoerders van de beweging - om alle vormen van homofoob geweld zeker te melden aan de politie toch een beetje raar klinken. Het is alsof we eerst nog eens allemaal een formulier moeten gaan invullen om de statistieken te doen kloppen alvorens men er iets gaat aan doen. In de VS noemen ze dat: 'Red Tape', bureaucratie. Het probleem is gekend, maar er moeten nog wat 'formaliteiten' vervuld worden alvorens men maatregelen neemt. Zo zetten politici zichzelf uit de wind. Wat houdt burgemeester Thielemans van Brussel (foto) tegen om - op basis van de positieve ervaringen van agenten die correct reageren op dit soort incidenten - een versnelde opleiding te geven aan de rest van zijn corps? Moet er misschien eerst een dode vallen? Je kan hier alvast een petitie tekenen waarin ondermeer gevraagd wordt dat de verschillende politiezones van de Brusselse regio verantwoording afleggen over wat ze de afgelopen 5 jaar gedaan hebben om geweld tegen holebitransgenders te bestrijden. 

Uitdaging

Bart: "De uitdaging bestaat er nu in om de discussie open te trekken en iets te doen met al die verontwaardiging. Alle heilige huisjes mogen er voor mijn part aan geloven: het moet nu maar eens uit zijn met homo's niet te respecteren. Maar er moet ook eindelijk werk gemaakt worden van de massale werkloosheid onder allochtonen, waardoor die kerels op de dool gaan. Het is nu tijd voor actie, anders zal de hele discussie weer verzanden in blanke-middenklasse-verontwaardiging, in plaats van ook eens op tafel te belanden in het Marokkaanse theehuis."

Bart zegt hier wat we in het debat van geen enkele politicus gehoord hebben: de massale werkloosheid onder allochtonen brengt homofoob geweld tot bij ons. Dat ook 'onze' homopolitici daarover zwijgen heeft zo zijn redenen. Geen enkele partij die nu aan de macht is heeft de ambitie om de muur tussen (kans)arm en rijk te slopen. Een volgende regering - met of zonder NVA - zal hem allicht nog verhogen. Europa zegt immers dat we moeten besparen. Zonder actie en druk vanuit (ondermeer) de holebitransgendergemeenschap zal er niet veel veranderen.

Structureel geweld

Het opiniestuk dat mee ondertekend werd door Sven Pichal (op de foto met WJNH-woordvoerder Michiel Vanackere) schetst de situatie waarin we beland zijn:
"Voor de komst van het Vlaams Blok lagen bitter weinig politici wakker van de torenhoge werkloosheid waarmee de 'gastarbeiders' te kampen hadden na de crisis van de jaren zeventig. Vooral vakbonden en straathoekwerkers zagen deze structurele problemen en hielden een pleidooi voor een sociaaleconomische integratie. Deze invulling van integratie werd geleidelijk vervangen door een culturele integratie. 'Het migrantenprobleem' werd zo een probleem van 'botsende culturen' en het maatschappelijk debat spitste zich toe op de culturele aanpassing van 'migranten'. Dit vond zijn weerspiegeling in het beleid: de regering handelde steeds minder vanuit een sociaaleconomisch perspectief, de aandacht voor de structurele bestrijding van racisme verslapte en we gleden af naar een beleid gericht op culturele inpassing. 'Migranten', 'gastarbeiders' en 'allochtonen' moesten 'onze waarden en normen' eigen maken en onze taal leren en op die manier zou 'het migrantenprobleem' als sneeuw voor de zon verdwijnen." 

Het geweld wordt tastbaar

Ronddolende jongeren uit de lagere klassen veroorzaken overlast en dat uit zich ondermeer in homofoob geweld. Wie als jongere een normaal toekomstperspectief heeft zal twee keer nadenken om op deze manier met de politie in aanraking te komen. Er is al racisme genoeg, een strafblad helpt je echt niet sneller aan een job. Zo wordt een segment van de bevolking - holebi's en transgenders - geconfronteerd met het structureel geweld (kansarmoede, werkloosheid) dat deze jongeren treft.  Dat geweld wordt heel tastbaar. 

We delen mee in de klappen. Niet de jongeren zelf, of hun ouders, zijn de hoofdverantwoordelijken voor deze situatie. Zij hebben immers niet de macht om problemen structureel aan te pakken. Nochtans moet in een rijk land als België het probleem op te lossen zijn. Als we weten dat dit jaar het aantal miljonairs met 10 procent is toegenomen en Roland Duchâtelet 41 miljoen van zijn bankrekening kan schudden om een voetbalploeg te kopen dan is een herverdeling van de rijkdom in het voordeel van wie aan de 'verkeerde kant' van het kapitalisme leeft niet alleen noodzakelijk maar ook mogelijk. Geld dat we graag geïnvesteerd zouden zien in werkgelegenheid, aangepast onderwijs en een betere omkadering van criminele jongeren. Daar worden we zelf beter van en het is bovendien een mooie uiting van solidariteit als ook holebitransgenderactivisten daarvoor ijveren. Of zoals Sven Pichal het in een interview met Pinkwave verwoordde: "Het gaat niet meer over wij-en-zij, er is alleen nog een wij".

Çavaria

Een onafhankelijke en militante holebitransgenderbeweging zal homofoob geweld aangrijpen om deze analyse te maken en de overheid daarmee te confronteren. Ze zal met 30 leden naar het betrokken ministerie trekken, de pers daar bijeenroepen en haar eisen voorleggen. Çavaria heeft dat niet gedaan. De week van de beroering rond Bart was men daar volop bezig met het bijsturen van de begroting die wegens bezuinigingen in het rood stond. Bezuinigingen die ondermeer werden opgelegd... door Pascal Smet, minister van onderwijs en gelijke kansen, twee bevoegdheden waarbinnen heel veel mogelijk is. Maar het is moeilijk kritiek te geven op politici uit wiens hand je eet. Çavaria kwam met een persbericht op 24 juni, vier dagen nadat het verhaal op Facebook verscheen. Kort op de bal spelen is voor deze logge, door de overheid gekortwiekte machine blijkbaar niet meer mogelijk. Tijdens de Gentse Feesten wordt er niet gewerkt. Komt de koepelorganisatie hierop in augustus nog terug? 

'Je ziet het niet aan je'

Het verhaal van Bart legt ook bloot hoe relatief en kwetsbaar de situatie van holebi's en transgenders nog steeds is. Op de vraag of hij liever hetero zou zijn antwoordt hij "Goeie vraag. Vroeger wel, maar sinds ik Kris heb leren kennen niet meer. De laatste tijd had ik echt vrede met wie ik ben: ik zie mijn lief doodgraag, en ik voelde me goed in mijn vel. Ik moet wel zeggen: nadat ze me in elkaar geslagen hadden was dat gevoel van vroeger weer even komen bovendrijven. ik voelde me allesbehalve trots dat ik homo ben. Ik dacht: 'Verdorie, het is die gasten gelukt". Maar ook zijn dagelijkse omgeving ergert hem soms: "Zelfs van Vlamingen krijg ik vaak te horen: 'Je ziet het niet aan je' Dan klinken ze haast opgelucht. Misschien is het geen rabiate homofobie, maar ik ervaar het toch als een belediging. Wat als je het wél zou zien, ben ik dan niet goed bezig misschien?"

Van Kolenmarkt naar Anneesensplein

Volgende reactie van Bart leert ons dat we allemaal migranten zijn. Op de vraag of hij weg wil uit Brussel antwoordt Bart: "Brussel heeft veel voordelen: het is op zich een boeiende stad, ik kan met de fiets naar mijn werk, alles is dichtbij, er is altijd wel iets leuks te doen..." Zelfs de Kolenmarkt is niet echt veilig: "Je hebt er vlakbij een politiekantoor en dat geeft me toch een gevoel van veiligheid. Maar je zal er nog altijd weinig homokoppels vinden die hand in hand durven te lopen. Ik zou het in elk geval niemand aanraden om hand in hand van de homobuurt naar het Anneesensplein honderd meter verderop te wandelen, een buurt met veel allochtonen. Elders doe ik het evenmin, om eerlijk te zijn. Ik voel me dan altijd heel erg bekeken." Zijn conclusie: "Ik ben niet bereid er gelijk welke prijs voor te betalen. Krijg ik morgen een job aangeboden in Berlijn of San Francisco en wil Kris met me mee: dan ben ik weg."

Pride volgend jaar in Brussel?

Bart: "Ik was al wel vaker gewaarschuwd: 'Pas op als homo in Brussel' Ik dacht altijd dat het mij wel nooit zou overkomen. Ik loop niet te pronken met mijn homoseksualiteit. ik doe ook nooit mee met de Gay Pride-parade, dat is niet mijn ding. Ik feest wel graag, maar ik heb nooit de nood gevoeld om op de barricades te gaan staan. Dat ik nu - hopelijk maar voor even - gebombardeerd ben tot boegbeeld van de gaybashing-slachtoffers, dat heb ik absoluut niet gewild." De Anspachlaan, enkele weken voordien het decor van de grootste Pride ooit in Brussel, is ook de plek waar Bart werd aangevallen. Het lijkt wel het verhaal van dansen op de vulkaan. De euforie over België als paradijs voor holebi's begint vals te klinken. Bart en Kris hebben in moeilijke omstandigheden hun plicht gedaan door het incident aan de grote klok te hangen. Nu de politici nog. Van hen verwachten we geen verontwaardiging, maar actie. En misschien moeten we echt maar eens gaan dreigen om allemaal weg te gaan uit Brussel. Dan wordt de middenstand zenuwachtig. En wees maar zeker dat Pascal Smet daar gevoelig voor is. 

Pride = actie tegen homofobie

We hebben met de pride eerder al statements gemaakt: In 1994 organiseerden we de Pride (toen nog Roze Zaterdag) bewust in Antwerpen na een monsterscore van het Vlaams Belang. We deden dat toen om duidelijk te maken dat de holebi's en transgenders zich niet lieten wegjagen uit Antwerpen. Volgend jaar zouden we het tegenovergestelde kunnen doen: een stad waar enkele weken na de pride een homo bijna doodgeslagen werd is niet geschikt voor ons jaarlijkse feest. Brussel moet eerst aantonen dat het effectief maatregelen neemt om drama's zoals met Bart maximaal te voorkomen. Gaststad zijn voor de pride moet je vanaf nu verdienen. We geven ons geld niet meer uit in een stad waar we dergelijk gevaar lopen.

Lees ook: Applaus voor Naima, fluitconcert tegen geweld en Homofobe agressie: Welk antwoord?        

Teken de petitie! 

Zondag 26 juni. Slotmanifestatie van de Antwerp Pride op de grote markt. Het is een drukke week geweest voor de holebitransgenderbeweging. Het feestgedruis werd verstoord door het bericht dat een homo in mekaar getimmerd werd in het hartje van Brussel.

Het facebookbericht van de vriend van het slachtoffer zorgde voor een kleine mediastorm. in Brussel, Gent en Antwerpen werden acties voorbereid.  Sven Pichal van Het Roze Huis zocht en vond steun bij Kifkif, Merhaba en het Minderhedenforum. Çavaria zorgde voor extra steun en duiding.

Vlak voor het oorverdovende fluitconcert nam  Naima Charkaoui (foto) van het Minderhedenforum het woord: "Wij willen heel duidelijk maken dat we tegen alle vormen van geweld en haat zijn en dat wij in die zin eigenlijk bondgenoten zijn van de holebitransgenderbeweging." 

Dit zinnetje zorgde voor een spontaan applaus bij het publiek. Ik was blij verrast met die spontane en oprechte steun van de feestgangers. Laat het voor de verantwoordelijken van de holebitransgenderbeweging een stimulans zijn om de solidariteit met die andere minderheid verder uit te werken. Echte solidariteit komt immers van twee kanten en het racisme is een pijnlijke realiteit, ook bij holebi's en transgenders.  Samen tegen racisme, homofobie en transfobie. Het is een droom die een beetje dichterbij is gekomen, mede door de volwassen reactie van de allochtonenorganisaties. 

Bekijk het verslag op ATV Lees ook: Homofobe agressie: Welk antwoord?  Bekijk de reacties van Sven Pichal en Naima Charkaoui 

 

 Beluister het interview met Sven Pichal over de actie en over superdiversiteit in Pinkwave van 7 juli.

Ze hebben er weer werk van gemaakt, de deftige dames van het  L-Salon. Deftig is een groot woord want in het persbericht komen woorden als triootjes en Hitchpussy voor. Het Les Filles du Bord de Mer-programma wordt een mengelmoes van muziek, woord en beeld. 

Rona Kennedy (cabaretière, performer, regisseur, theaterdocent) praat het programma aaneen. Annelies Buggenhout (foto)  brengt onder de naam van Lava 'eerlijke en zelfgeschreven liedjes' met akoestische gitaar.  Wie van triootjes houdt, zal weg kunnen smelten bij de zwoele zangstem van Sally en het ritmische gitaarspel van Loore en Sofie.

Deze covergroep zocht inspiratie bij nummers van Yasmine, Anouk, Tracy Chapman. Sarah Snyders - Een kort en vluchtig lied is ook snel gebracht en hoeft geen uitleg. 

Femke Vindevogel, artiestennaam Legovedniv brengt een mix van poëtische muziek en foto’s. Ze brengt ditmaal geen eigen werk maar interpretaties van haar inspiratiebronnen. Het fotowerk is het resultaat van een tentoonstelling + een selectie van recent werk. Preview op facebook. Famba - de lesbisch-feministische sambaband - legde haar muziek en performance vast voor het nageslacht: de eerste echte Famba-videoclip.

1m53

Anja Golob, een Sloveense theatercritica, brengt Engelstalige poëzie - sterk gekleurd door het lesbische thema, persoonlijke emoties, relaties, haar ex-vriendinnen, ... Mieke VDO, West-Vlaamse Gentenaar die leeft onder het motto: 't leven is kort, ... om correct te zijn : 1m53. Tine Moniek (foto) schrijft, eet en spuugt letters. Dit op papier, op een podium en in haar dromen. Als schrijfster, woordkunstenaar en schone slaapster. Ze werd gepubliceerd in o.a. Kluger Hans, Meander, Stroom en das gefrorene meer.

Sigrid leest voor...

Annick 'Hitchpussy' Verbeeck is afstuderend video-kunstenares. Ze maakt video-installaties die een bevreemdende sfeer willen opwekken door lichamen en gebeurtenissen te onttrekken aan hun natuurlijke context door ze te verplaatsen naar een gefragmenteerde tijds- en ruimtedimensie. Het gaat om een hyper-realiteit waarin er een spel van herhaling, aanwezigheid en stilstand wordt gecreëerd binnen een geïsoleerd bewegend beeld. De grenzen van de techniciteit van de video-camera alsook de illusie van controle over de realiteit als dusdanig, worden vertaald in beelden die zichzelf als een gestalte lijken op te dringen aan zowel de maker als de kijker.

Potten draaien

Atelier Djarah (o.l.v. Joke Rotsaert) is ontstaan vanuit een sterk verlangen creativiteit te delen en bewust te beleven. Het atelier stelt op 25 juni keramisch werk voor met eenvoudige natuurlijke uitstraling. Je kan er zelf werken bestellen ook. Het atelier biedt creatieve workshops aan op de locatie die je zelf wenst. Zo brengt het creativiteit aan huis. Voor privé-lessen potten draaien kan je in het atelier zelf terecht in Beveren-leie bij Waregem. Het atelier bouwt momenteel aan een plek tussen de velden In Deerljk. Er wordt tijdens alle lessen en workshops aandacht besteed aan wat er zich afspeelt op het moment en er is ruimte voor eigenheid. Joke Rotsaert startte het atelier op 08/08/08. Zij is Meester in de beeldende kunst, interieurvormgever en leerkracht van opleiding. 

En verder nóg beeldend werk van Lynn Delbeecke en Elke Lannoo.

De dames verwachten U op zaterdag 25 juni vanaf 19u30 aan Cafetaria De Waterkant (Blaarmeersen - grote speeltuin)  Zuiderlaan 25, Gent. 

http://www.l-salon.be/

De naam van het gebeuren komt van één van de eerste hits van de nog piepjonge Adamo, jaren later opnieuw populair in de doorzopen versie van Arno.

Je zag ze allicht op de pride. Ze duiken overal op waar een tekort is aan ambiance en vullen de leemte probleemloos in. Famba. Ik kreeg een promo-mailtje van hen dat ik bij deze graag op uw scherm tover. En bekijk zeker ook het clipje.

Famba (samentrekking van samba en het Franse femme) is een kleurrijke, geëngageerde groep vrouwen in zwart en fuchsia gehulde outfits die met hun Latijns-Amerikaanse ritmes sfeer en ambiance brengen tijdens een optocht, feest of evenement. Niet alleen zijn we gedreven door muziek en ritme, Famba staat ook voor feminisme en lesbische identiteit.

Famba wil actief werken aan de zichtbaarheid en positieve perceptie van lesbische en biseksuele vrouwen. Het wil een statement zijn tegen bestaande vooroordelen en klassieke rolpatronen binnen de samenleving. Daarnaast pleiten de Fambatista's voor solidariteit tussen verschillende minderheidsgroepen door zicht- en hoorbaar op straat te komen, met veel gevoel voor ritme! 

Kortom: RHYTHM IS A LADY!

Famba vraagt voor een optreden steeds een democratische prijs. Aarzel dus niet om contact op te nemen.

http://www.famba.be