19-07-15

Griekse Beginselen

Angela Merkel_finger_0002.jpgHet is me er eentje, die Angela Merkel. Eerst dringt ze de Grieken een akkoord op dat hen terug naar het niveau van een Afrikaans ontwikkelingsland dreigt te brengen. Daarna spreekt ze zich uit tegen het homohuwelijk. En alsof dat nog niet genoeg is gaat ze een Palestijns meisje troosten terwijl de camera's draaien.

Lees meer...

16:31 | Permalink | Tags: huwelijk, asiel, europa |  Facebook |

02-06-15

Homorechten versus Vrouwenrechten?

Katha Pollitt_Abortion_0001.jpgDe recente beslissing van Ierland om het huwelijk open te stellen voor mannen- en vrouwenkoppels heeft ons weer het gevoel gegeven dat de strijd loont.  Maar er is meer aan de hand. Volgens de Amerikaanse feministe Katha Pollitt gaat de vooruitgang van de homorechten samen met een achteruitgang van de rechten van vrouwen. Waarom zijn reproductieve rechten terrein aan het verliezen terwijl homorechten terrein winnen? En hoe komt dat? Ze legt het uit in dit artikel.  De Belgische feministe Lucie Van Crombrugge spreekt haar niet tegen.

Lees meer...

17:49 | Permalink | Tags: vs, vrouwen, huwelijk |  Facebook |

10-06-13

Gedaan met de onzin?

onzin_is_besmettelijk_klein_0.jpgIn een interview met De Tijd en L’Echo verklaarde kardinaal Godfried Danneels. “Ik vind het een positieve evolutie dat staten vrij zijn het burgerlijk huwelijk voor homo’s open te stellen als ze dat willen”. Wat is er aan de hand?

Volgens Jeroen Moens, woordvoerder van het aartsbisdom, heeft ook aartsbisschop  Léonard geen enkel bezwaar tegen de wettelijke verbintenis tussen homo’s. “Maar hij wil het geen huwelijk noemen”, laat hij weten. Wat gevoelig ligt, is de term. Voor de kerk is het huwelijk namelijk enkel en alleen bedoeld voor een man en een vrouw, en niet voor twee mensen van hetzelfde geslacht. “Laat ons zeggen dat Monseigneur Léonard een homoverbintenis onderschrijft”, aldus Moens, zo lezen we in een bericht van persagentschap Belga.

Weinig reactie

Je zou denken: dat gaat voor een regen aan commentaren zorgen vanuit de LHBT-beweging. Maar dat viel tegen. Koepelorganisatie çavaria bleef muisstil en Jean Marie De Meester, die aartsbisschop Léonard juridisch het vuur aan de schenen legde omwille van zijn homofobe uitspraken vond het zelfs niet nodig om het artikel te delen op zijn facebookpagina. Zijn de strijders moegestreden? Of vinden ze het de moeite niet?

Zizo Online bracht het nieuws met dit commentaar: "De impact van Danneels’ uitspraken zijn moeilijk in te schatten, evenals of ze op veel bijval in Rome kunnen rekenen. Danneels liep ook in het verleden al enkele jaren vooruit. Maar het creëert toch een voorzichtige opening. De kerk wereldwijd is wel degelijk gekant tegen een burgerhuwelijk van mensen van hetzelfde geslacht. Of staat er toch langzaam maar zeker een kentering aan te komen? Zo liet aartsbisschop Piero Marini, door Benedictus XVI weggepromoveerd, zich onlangs ontvallen dat 'het tijd is om relaties tussen personen van hetzelfde geslacht te erkennen omdat veel stellen er onder lijden dat hun burgerrechten niet worden erkend." Je kan daar nog aan toevoegen dat ook de bisschoppenconferentie intussen een heel andere toon aanslaat dan we van Léonard gewend waren.
Léonard_Danneels20100128.jpg

Een stroomversnelling? Of een storm in een glas wijwater? De recentste homofobe uitspraak van Léonard dateert van eind maart 2013. Toen  verkondigde hij in Le Soir dat homoseksuelen beter voor het celibaat en seksuele onthouding kiezen. Toen luidde het nog dat christenen moeten kiezen tussen een heteroseksuele relatie of celibatair leven. Vanwaar komt die plotse draai? Vermits ik niet in de goddelijke voorzienigheid of de Heilig Geest geloof zet ik een aantal mogelijke factoren op een rijtje.

Overal Strijd

Paus Franciscus_0001.jpgJe zal maar tot paus verkozen worden en uit een van de landen komen waar het huwelijk in 2010  is opengesteld voor koppels van hetzelfde geslacht.  Dat overkwam de Argentijnse aartsbisschop Jorge Mario Bergoglio, momenteel verblijvend in Rome als Paus Franciscus. Hij had zich in zijn vaderland met hand en tand tegen die openstelling verzet met uitspraken als "Laten we niet naïef zijn, dit is niet slechts een politieke strijd, het is een poging Gods plan te vernietigen. Het is niet slechts een wet (een eenvoudig instrument), maar een poging van de vader van de leugen, die tracht de kinderen van God te verwarren en misleiden."   Benieuwd of de uitspraak van zijn kardinaal Danneels hem zullen inspireren om hierop terug te komen.

Naar Frankrijk

In Frankrijk, één van de buurlanden van zowel België als Italië was de strijd voor de openstelling van het huwelijk volop aan het woeden toen Franciscus in maart 2013 verkozen werd. Een monsterverbond van katholieke gezagsdragers, extreem-rechtse groepjes, het Front National en de UMP van Sarkozy mobiliseerde honderdduizenden mensen tegen het wetsvoorstel van de Franse regering. Een alerte LHBT-beweging liet zich echter niet doen en reageerde. Ik was mee met een van de solidariteitsdelegaties (foto) vanuit België en ik kan je verzekeren dat het geen tamme bedoening was.

Paris_44749_10200391273932348_.jpg


Homofobie blijft een rechts fenomeen

Clément Méric_0001.jpgExtreem-rechts liet zich in deze beweging opmerken op een manier die we hier al een tijdje niet meer kennen met als trieste orgelpunt de moord op de 19-jarige Clément Méric (antifascistisch activist en homo, hier rechts op de foto tijdens een manifestatie tegen homofobie) door een bende skinheads op 5 juni. Toen was de opening van het huwelijk reeds gestemd. De tegenbeweging bestaat dus uit méér dan homofobie. David Paternotte maakte voor zijn doctoraat in de politieke wetenschappen een thesis over de openstelling van het burgerlijk huwelijk. In een interview met het PVDA-weekblad Solidair zegt hij:  "Sommige rechtse krachten hebben de kwestie duidelijk politiek gerecupereerd, zowel bij de UMP als bij extreem rechts, om hun troepen te mobiliseren. Voor de UMP is het een gouden kans om de rangen te sluiten, nu ze intern overhoop liggen over de opvolging van Sarkozy. Ze hebben zich daarop gestort om het ongenoegen te richten tegen de regering die dat dossier de eerste maanden slecht heeft aangepakt." Alice Vande Voorde van Comac merkte op: "Men mag zich terecht afvragen wie er belang bij had dit debat zo lang te rekken. Er bestond immers geen twijfel over dat de volledige (overwegend linkse) regering deze wet wou doorvoeren.  Het getalm en het geschipper tussen steun aan het project en het in vraag stellen ervan was prominent aanwezig.  Was dit de bedoeling, zodat men het gebrek aan resultaten in andere dossiers en het gebrek aan ruggegraat van de regering kon verbergen?"

ILGA_map_2013_A4.jpg

De vlek wordt groter

Getalm of niet, de wet is er door in Frankrijk.  Eerder werd dat gerealiseerd in  Nederland, Spanje, België, Noorwegen, Zweden, Denemarken, Portugal, IJsland, Uruguay, Argentinië, Canada en Zuid-Afrika. Mensen met hetzelfde geslacht mogen in bepaalde staten in de VS trouwen. Ook in Mexico-Stad, het Mexicaanse Quintana Roo en het Braziliaanse Alaqoas is het homohuwelijk geen probleem. Die landen vormen intussen al een flinke vlek op de wereldkaart ondanks de schrijnende en mensonterende toestanden in zeer veel landen waar LHBT-rechten nog niet gerealiseerd zijn.

Verzet in België

Jean Marie De Meester_598440_1.jpgIn België reageerde de LHBT-beweging nogal flauwtjes op de homofobie van de kerk. Maar er was wèl de poster 'Onzin is besmettelijk' van çavaria (in beide landstalen!) en de juridische stappen van advocaat Jean Marie De Meester van wie ik intussen volgende reactie kreeg: "De uitspraken van Leonard en Danneels kwamen natuurlijk volledig toevallig twee dagen nadat mijn klacht tegen hen voor de Kamer van Inbeschuldigingstelling van Antwerpen werd behandeld.Leonard_Sticker_Mikpunt001.png Er werd door mij een prejudiciële vraag gesteld aangaande de toepassing van de non-discriminatiewet van 2007. De uitspraak wordt eind deze maand behandeld. Hoedanook verwelkom ik de gewijzigde standpunten van beiden. Ze tonen aan dat maatschappelijke en mogelijk gerechtelijke druk toch kunnen werken om religies te bewegen om hun standpunten over bijvoorbeeld homoseksualiteit en homohuwelijk bij te stellen. Indien Leonard zijn uitspraak herroept over het abnormaal zijn van holebi's ben ik bereid mijn klacht in te trekken. Iedereen heeft namelijk recht op een tweede kans voor zover hij of zij inziet dat hij of zij fout was en tot inkeer komt."  Jean Marie werd bij zijn actie ondersteund door meer dan honderd vrijwillig(st)ers van Immanent die met stickers en ballonnen voor de nodige animatie zorgden.  Ik heb naar in totaal 115 mensen en organisaties stickers en/of ballonnen verstuurd.

Zijn we tevreden?

Vandaag Pionier_Jan Beddeleem0001.jpgWe beginnen de resultaten te zien van al die strijd.  Jean Marie merkte al op dat er nog wel een en ander moet goedgemaakt worden. De uitspraken van Léonard over homo's en mensen met hiv (de beruchte immanente gerechtigheid)  zijn nog niet vergeten. Voor vele gelovigen mag het wel iets méér zijn. Jan Beddeleem, activist bij WISH, de organisatie die vele contacten heeft met katholieken en moslims uit Afrika, doet opmerken:  "dat ze moeten spreken over het sacrament van het huwelijk in plaats van de civiele maatschappij de levieten te lezen dat ze 'een nieuw woord' moeten gebruiken.  De droom van Léonard over een kleine kerk met strikte geloofsvoorschriften waarin voor homokoppels geen mogelijkheid is om hun relatie bevestigd te zien is legitiem in een land als België. Daar vormen de  katholieke gelovigen een kleine minderheid als je ze telt  op basis van het naleven van de strikte geloofsvoorschriften." Jan ziet een groot verschil met andere delen van de wereld: "Maar Europa is al lang niet meer het zwaartepunt als het over de levende kerk gaat, Léonard en Danneels hebben een morele verantwoordelijkheid om juist daar openheid voor homokoppels en voor seksuele diversiteit te promoten, maar daar staan ze ver af." En dat is gevaarlijk, besluit Jan Beddeleem: "Terugplooien op concepten die enkel moreel verantwoord zijn in een gesloten minderheidskerk getuigt niet van een lange termijn visie. In vele landen is er buiten de geloofsgemeenschap geen veilige plek voor wie zijn seksuele geaardheid openlijk wil beleven conform zijn gevoelens, er wacht de meerderheid enkel marginalisering."

Tshepo Cameron Modisane & Thoba Calvin Sithol,aged 27, married 2013 in KwaZulu-Natal.jpg

In Afrika speelt de acceptatie door de gelovige gemeenschap nog een zeer belangrijke rol. Dat bleek nog op 7 april toen in het Zuid-Afrikaanse dorp KwaDukuza een zeer speciale plechtigheid plaats vond: het eerste huwelijk tussen twee mannen (Tshepo Modisane enThoba Sithole) volgens de traditionele Afrikaanse Zulutraditie.

Çavaria: grote stap vooruit

cavaria,leonard,huwelijk,afrikaKoepelorganisatie çavaria is vooral tevreden. Woordvoerder Yves Aerts"Çavaria is vanzelfsprekend verheugd over het nieuwe standpunt van Danneels en Léonard. Vooral voor katholiek-gelovige holebi’s betekent dit een grote stap vooruit. Dat de katholieke Kerk dit geen 'huwelijk' wil noemen is haar zaak. Voor çavaria geldt er een scheiding van kerk en staat, en dus heeft de visie van deze kerkelijke verantwoordelijken haar rechten in het maatschappelijk debat, maar hebben we evenzeer het recht er een andere visie op na te houden."

Debat gaat verder

Het zal nog veel tijd en boterhammen vergen eer we zover zijn. Het feit dat de katholieke kerk het 'fenomeen' homoseksualiteit buiten de eigen religieuze sfeer wil houden is geen goede zaak voor heel wat holebi's en transgenders die proberen hun geloof en hun seksualiteit te verzoenen en al dan niet vrijwillig in hun geloofsgemeenschap blijven.  Dat gaat zowel over christenen in Afrika als moslims in Europa en de Arabische wereld.  Toonaangevende figuren in de katholieke en de moslimwereld (zie het uitstekende artikel van Mehdi Hasan, die bevestigt dat homofobie in zijn gemeenschap hardnekkig is)  snijden het onderwerp aan en dat is een goede zaak voor het debat, zowel in de religieuze gemeenschappen als in de LHBT-beweging.

Léonard heeft toch nog problemen...

cavaria,leonard,huwelijk,afrikaCommentaar van Yves Aerts: "En ik heb nog steeds problemen met enggeestige, immanent discriminerende, positie misbruikende prelaten. Waarom steeds uitsluiten en wijzen op verschillen, terwijl de kern van het katholicisme Liefde zou (moeten) zijn? Een houding en opinie die de meeste katholieken in Vlaanderen trouwens al lang innemen, ondanks Léonard en co."

29-04-13

Seksueel burgerschap

to-love-and-be-loved_new-york-city_0002.JPGLesbische vrouwen poseren bij 'To love and be loved', het Gay Liberation monument in New York

'Seksueel burgerschap' lijkt de belofte in te houden om van louter 'geduld te worden' (ook wel tolerantie genoemd) tot 'er echt bij horen' (acceptatie), en dit niet enkel in de privésfeer, maar ook in de publieke ruimte. Maar wie erbij wil horen, dient zich ook naar behoren te gedragen.

De geschiedenis van de seksuele ethiek is in belangrijke mate ook een geschiedenis van de bevestiging van heteroseksualiteit, de voortplantingsfunctie van seks, uiteraard binnen het kader van het (hetero) huwelijk, de waarde van het gezin, en de toewijzing van het seksuele buiten het openbare en dus binnen de privésfeer. Het heeft tot de seksuele revolutie van de zestiger jaren geduurd vooraleer hier binnen de academische ethiek kritische vragen over werden gesteld en er modellen werden ontwikkeld die dit problematiseerden.

De neoseksuele revolutie van de 21ste eeuw stelt de ethici voor nieuwe problemen. De traditionele grens tussen het private/publieke karakter van het seksuele komt steeds meer onder druk te staan. Welke maatschappelijke en ethische uitdagingen stelt deze 'publieficatie' van het seksuele?

316786_2989681467912a.jpgSeksuele ethiek

Recent wordt dit thema meer en meer besproken vanuit een kader van 'seksueel burgerschap'. Dit begrip lijkt de belofte in te houden om als basis te kunnen dienen voor alledaagse ethische reflectie omtrent seks(ualiteit) in een wereld van verschil. Het slaat bovendien de brug tussen het private en het publieke. Een seksuele ethiek gaat over meer dan over wat mag en niet mag, toegelaten dan wel niet (moreel en legaal) toegelaten is. Het gaat ook over wat hoort en wat niet hoort, en daardoor ook voor wie 'erbij hoort' en wie niet. De notie (seksueel) burgerschap is volgens sommigen bij uitstek geschikt om een breder evaluatief en normatief platform te bieden om morele, juridische en politieke consideraties omtrent het seksuele in een samenhangend geheel te bundelen. Gert Hekma noemt het 'een brug tussen het private en het publieke waarbij de culturele en politieke zijde van seksuele expressie op de voorgrond komt en dat gemobiliseerd wordt voor het promoten van vrije expressie van seksualiteit in een samenleving waarin diverse mensen verantwoordelijkheid kunnen opnemen voor hun seksuele leven'. Maar er is naast een bevrijdende ook een potentieel 'bewarende' om niet te zeggen conservatieve 'payload' verbonden aan de notie seksueel burgerschap.

Seksualiteit in de publieke ruimte

Seksueel burgerschap gaat over meer dan over louter juridische erkenning en het legaal tolereren van diverse seksuele repertoires. Vandaar de aantrekkingskracht die seksueel burgerschap op velen uitoefent. Seksueel burgerschap betekent dan immers, in het verlengde van sociaal burgerschap, de mogelijkheid om volwaardig en met erkenning van en respect voor de (niet- of anders-heteronormatieve) seksuele geaardheid, identiteit of seksuele repertoires die men belangrijk vindt, het eigen privé- en openbare leven in te richten. De inclusie van seksuele rechten in de notie burgerschap belooft een overgang mogelijk te maken van 'geduld worden' tot 'erbij horen' en dit ook in het openbaar, ook in de gedeelde publieke ruimte.426417_433041250112170_9a.jpg

In 1998 kondigde Jeffrey Weeks deze nieuwe 'seksuele burger' aan. Hij meende dat deze seksuele burger de voorbode was van een 'nieuwe politiek van intimiteit en alledaags leven'. "Dit is het moment van burgerschap", stelde hij, waarbij hij verwees naar het sociale activisme gericht op het realiseren van juridische en sociale bescherming van diverse seksualiteit en identiteiten. Maar wie zijn of haar seksuele stem wil laten horen, doet dit door zijn of haar seksualiteit publiek te manifesteren en er het recht voor op te eisen. Deze publieke transgressie is volgens Weeks een noodzakelijk aspect van seksueel burgerschap activisme. Maar hierdoor wordt ook de plaats van het seksuele gedestabiliseerd. Het recht op een (ook) private beleving van dissidente seksualiteit wordt immers opgeëist door het publiek maken en beleven ervan. Dit is volgens Weeks een paradoxale, maar ook noodzakelijke beweging, die de situering van het seksuele op de private/publieke as grondig verandert. Dissidente seksualiteiten dringen door in het publieke leven en worden er een onderdeel van.

Erkenning en sociale in- en exclusie

Voornamelijk feministsiche en LHBT-groeperingen grijpen naar de notie seksueel burgerschap als hefboom tot erkenning van eigenheid en de realisatie van sociale inclusie. Maar de notie 'burgerschap' dient bijgesteld te worden vooraleer het deze seksueel-emancipatorische functie kan vervullen. Diane Richardson bijvoorbeeld formuleert een krachtige feministische kritiek op de klassieke invulling van de notie 'burgerschap'. Volgens haar bestaat er een verband tussen (traditionele invullingen van) burgerschap en de institutionalisering van heteroseksualiteit en mannelijke privileges. In vele landen worden er inderdaad rechten en beschermingen toegekend aan burgers die dissidente seksualiteit beleven. Maar deze leveren volgens Richardson vooralsnog enkel een 'partieel burgerschap' op. Het model van burgerschap dat hierbij wordt gehanteerd is, volgens haar immers gebaseerd op een politiek van tolerantie en assimilatie. Lesbische vrouwen en homoseksuele mannen, bijvoorbeeld, worden getolereerd 'zolang ze binnen de grenzen van het tolereerbare' blijven. Deze grenzen worden in stand gehouden op basis van de heteroseksuele versie van de publieke/private scheiding. Seksueel burgerschap loopt zo uit op een disciplinering die uitgetekend wordt op basis van heteronormatieve krijtlijnen. Homoseksuelen worden getolereerd in de mate dat ze conformeren aan de heteroseksuele normen wat betreft relatievorming en seksualiteit. Homoseks kan, maar binnen een stabiele relatie, en niet (teveel) in het publiek. De discussie over het homohuwelijk is hiervan een mooi voorbeeld.Make my wife legal0001.jpg

Huwelijk

In 1995 argumenteerde Andrew Sullivan in 'Virtually Normal' dat de legalisering van het homohuwelijk een belangrijke stap vooruit kon betekenen in de emancipatie van homoseksuelen. Het zou immers de weg effenen voor een inclusie van homoseksuelen in de samenleving. Hij argumenteerde dat door het toekennen van het recht tot huwen homoseksuelen zich zouden inschrijven in een gedeeld civiel, politiek en sociaal-cultureel project. Michael Warner reageerde in zijn 'The Trouble With normal' dat dit zou kunnen neerkomen op het pacificeren van het queer- en homo-activisme. Hierdoor zou volgens hem de deur gesloten worden voor verdere strijd inzake de sociale aanvaarding van niet-gedisciplineerde seksuele identiteiten en dissidente seksuele praktijken. De mogelijkheid van inclusie en dus van 'erbij horen' - van seksueel burgerschap met andere woorden - komt in vele gevallen met een prijskaartje: dat van de responsabilisering. In de meeste gevallen betekent dit een disciplinering naar het model heteronormativiteit, soms zelfs getransformeerd tot homonormativiteit.

Wat bijvoorbeeld met de 'cruiser' die publieke seks heeft, (homoseksuele) BDSMmers, barebackers, de hiv geïnfecteerde, de pornograaf, klanten en providers in de seksindustrie, de prostituant en de prostituee, de biseksueel, de polyamorist, swingers, 'casual sex', eventueel zelfs de te jeugdige die seks heeft, enzovoort? En wat met queerseksuele burgers, zij die de grenzen van de identiteitspolitiek problematiseren en/of verleggen en daardoor de basis van inclusieclaims lijkt te ontkennen?

Kaart_0001.jpg

Verantwoord(elijk) seksueel burgerschap

Gayle Rubins 'hiërarchie' is nog steeds actueel. In haar 'Thinking Sex' uit 1984 bracht ze de belangrijkste gebieden van onzeker- en onenigheid al mooi in kaart.  De notie seksueel burgerschap houdt duidelijk een morele agenda in. Onder deze vlag worden niet enkel de grenzen van wat mag en niet mag uitgetekend, maar ook van wat hoort en behoort, en dus ook van wie erbij hoort en er niet bij hoort. Burgerschap, ook seksueel burgerschap, functioneert als normatieve en evaluatieve maatstaf. Ethici en activisten die een beroep willen doen op het inclusieve en potentieel emancipatorisch effect van seksueel burgerschap houden best rekening met de mogelijk disciplinerende en responsabiliserende werking die ervan uitgaat. Dat is op zich geen probleem. Elke ethiek stelt grenzen en neemt opties op wat kan en niet kan, wat niet mag en zou moeten, wat waardevol en niet-waardevol is, wat (en wie) kwaad is.

Queer Eye for the Straight Guy_0001.jpg

Het gaat hier echter niet over vastgeroeste grenzen. Brenda Cossman onderzocht recent hoe fluïde en doordringbaar de grenzen van (h)erkenning en fatsoen kunnen zijn. In een recent televisieprogramma 'Queer Eye for the Straight Guy' (foto) wordt bijvoorbeeld de kleding en woning van een duidelijk heteroseksuele man herstijld door een groep duidelijk homoseksuele mannen. Het is de heteroseksueel die hier wordt voorgesteld als diegene die geen aansluiting (meer) vindt met het actuele sociale en culturele leven en het zijn de homoseksuelen die hier op de barricades staan van publieke 'staging' en representatie, van stijl en respectabiliteit. Heteroseksualiteit zelf, en misschien dus ook wel heteronormativiteit, wordt hier onder druk van transgressie en aanvaarding getransformeerd. Dit gebeurt dan wel in dit geval binnen het kader van een ondertussen wijd verspreide vorm van consumentisme-homoseksualiteit. Iets wat misschien zelf weer een vorm van disciplinering en pacificatie kan genoemd worden... Uiteindelijk zal het project van seksueel burgerschap als emancipatorische strategie vallen of staan met de mogelijkheid om voldoende inclusief burgerschap te realiseren dat naast de rechten van rechtvaardigheid, erkenning en zelfbestemming ook solidariteit promoot met de ander in het besef en waardering van verschil.

Tom Claes_429233_2.jpgDit is een (lichtjes ingekorte versie van) het artikel Seksueel burgerschap: publiek erbij horen van Tom Claes. Het verscheen in Agora, Magazine voor sociaalruimtelijke vraagstukken, jaargang 29, nummer 1, 2013
Een aanrader voor wie méér wil lezen dan wat in de salontafelboekskes staat. Je kan dit nummer bestellen via info@agora-magazine.nl

Tom Claes is verbonden aan de Vakgroep Wijsbegeerte en Moraalwetenschap en is het hoofd van het onderzoekscentrum 'Center for Value Inquiry' (CEVI) aan de UGent. In 2010 richtte hij samen met Paul Reynolds het 'International Network for Sexual Ethics and Politics' (INSEP) op.

26-04-13

Mariage pour Tous: Politiek en Homofobie

Mariage pour Tous_Comac_0001.jpgCet article en Français

Het huwelijk is open in Frankrijk. Niet zonder slag of stoot. Alice Vande Voorde van COMAC, de jongerenorganisatie van de PVDA organiseerde mee de solidariteit vanuit België en doet drie belangrijke vaststellingen.

Vijf maanden en zeventien dagen. Zo lang heeft het  verhitte debat over het wetsontwerp geduurd waarmee het huwelijk en de adoptie voor personen van hetzelfde geslacht ('Mariage pour Tous') werd geregeld in Frankrijk. De nationale assemblee stemde de wet op 23 april 2013. De eerste huwelijken kunnen voltrokken worden vanaf deze zomer.

Deze eerste helft van 2013 werden ook stappen gezet rond LHBT-rechten in Uruguay, Nieuw Zeeland en Engeland. Enkel in Frankrijk ging dat gepaard met zoveel haat en polemieken.

Ik wil samen met U drie zaken vaststellen bij dit werkelijk episch gebeuren.

Om te beginnen stellen we een radicalisering vast bij de rechtse en centrumpartijen in Frankrijk.  We zagen dat in de politieke debatten maar ook in de acties die door de oppositie in haar geheel werden gevoerd. Een coalitie die bestond uit  l’Union pour un Mouvement Populaire (UMP), l’Union des Démocrates et Indépendants (UDI), het 'Bloc Identitaire', het Front National (FN), de Civitas-beweging en ook de Groupe Union Défense (GUD). Vooral de liberale UMP liet zich opmerken door haar homofobe tussenkomsten in de Nationale Assemblee en in de Senaat. Christine Boudin, voorzitster van de christen-democraten, bevestigde dat ze nieuwe kiezers had gevonden onder de leden van de GUD...

Mariage pour Tous_0001a.jpg

Verder kon je een gebrek aan efficiëntie, inzicht en programmavastheid vaststellen bij de linkse partijen die aan de macht zijn.  Men mag zich terecht afvragen wie er belang bij had dit debat zo lang te rekken. Er bestond immers geen twijfel over dat de volledige (overwegend linkse) regering deze wet wou doorvoeren.  Het getalm en het geschipper tussen steun aan het project en het in vraag stellen ervan was prominent aanwezig.  Was dit de bedoeling, zodat men het gebrek aan resultaten in andere dossiers en het gebrek aan ruggegraat van de regering kon verbergen?

Mariage pour  tous_agression_Paris.jpgTenslotte, en vooral hebben de gebeurtenissen rond 'Le mariage pour tous'  een regelrechte 'bevrijding van de homofobe haatpraat' mogelijk gemaakt. Een pervers effect dat zich manifesteerde in een golf van hatelijke en gewelddadige acties (foto: twee slachtoffers in Parijs) die breed werden uitgesmeerd door de media. Het is triest om vast te stellen dat deze 'coming out' van de homofobie zeer slecht werd verteerd door heel wat mensen, homo's en anderen. Organisaties zoals SOS Homophobie en Le Réfuge die telefonisch hulp bieden aan slachtoffers van homofobie stelden een spectaculaire verhoging van het aantal oproepen vast. Voor heel wat mensen is het zeer zwaar om te verwerken als homoseksualiteit wordt voorgesteld als een gruwel of een ziekte of de bewering dat kinderen van homokoppels vanzelfsprekend verkracht worden door hun ouders. Op Twitter verschenen tweets met hastags als #SiMonFilsestgay, #UnGayMort, #IlFautTuerLesHomosexuels en  #MoiJeSouhaiteLaMortDeTousLesHomosexuelsCar.comac,huwelijk

Discriminatie neemt toe

Beseffen de aanstokers hiervan dat homofobie nog elk jaar doden veroorzaakt? Het is niet slecht eraan te herinneren dat naast verschillende uitingen van homofobe agressie in Franse steden er in de loop van 2012 in België twee dodelijke slachtoffers vielen door homofoob geweld en  er een groepsverkrachting was in Virton.

In tijden van crisis is het voor de politici gemakkelijker het volk te verdelen dan werk te maken van de echte oorzaken: de moeilijke sociale en economische situatie. Zo maakt men communautaire, nationalistische, regionalistische en extreem-rechtse stromingen sterker.  Allerlei vormen van discriminatie nemen toe. De PVDA en haar jongerenorganisatie COMAC verwerpen deze discriminatie en ondersteunen de democratische rechten voor iedereen.

Mariage pour  tous_Comac.jpg

Daarom vinden wij dat het vandaag belangrijk is om ons tenvolle in te zetten tegen homofobie en voor de rechten van LGBTQI. COMAC en de PVDA zullen deelnemen aan de Belgische Pride op zaterdag 18 mei. Laten we niet vergeten dat dit feestelijke evenement oorspronkelijk begon als een manifestatie met een eisenplatform.
Bron: COMAC

Het eisenplatform van de pride is er nog steeds. Je kan het hier raadplegen.
Wil je mee opstappen met de PVDA/COMAC meld je dan hier aan. Je hoeft echt geen lid zijn om dat te doen.

00:29 | Permalink | Tags: comac, huwelijk, pvda, français |  Facebook |

29-01-13

Solidariteit: dit is Belgisch!

Parijs_27jan2013_Main pic0001.jpg

Je hebt echt wel een stukje Belgische én internationale LHBT-geschiedenis gemist. 300 enthousiaste Belgische holebi's (vier autobussen vol) die hun solidariteit uitschreeuwden. Ze kwamen op straat niet voor zichzelf, maar voor de rechten van hun Franse broers en zusters. 

"Allez, la France, encore un petit effort!"- "En Belgique, on s' dit oui! Français, vous aussi!" - "Des moules, des frites et des marriages!" Met één megafoon (en eigenlijk zonder megafoon, want de batterijen bleken leeg te zijn) slaagde een onvermoeidbare Ghyslaine El M. (foto) er perfect in de groep te animeren.  Dit soort ervaringen maakt je sterker. Zelfs voor een ouwe rot in het vak zoals ik was dit een opsteker. Het was ook leuk om eens uitgebreid te kunnen praten met mensen uit de franstalige LHBT-beweging. Veel jong volk, ook uit de politieke wereld. Ecolo mét vlag, Comac (de jongeren van de PVDA) zonder vlag.

Parijs_27jan2013_Ghyslaine0001.jpgVerzorg je stembanden

Ook Ghyslaine (foto) was zeer tevreden. Ze noteerde op facebook: "Nogmaals vrienden, jullie waren buitengewoon. Jullie kregen applaus van de Fransen die jullie op straat opmerkten, blij jullie te zien en terug te zien in grotere getale dan de eerste keer. Jullie waren deel van een historisch gevecht voor gelijkheid. Jullie hebben Frankrijk, het land van de mensenrechten een lesje geleerd!  Ik ben heel gelukkig en fier op jullie allemaal. Eens te meer waren jullie de beweging, jullie waren de kracht. Jullie waren zeer speciale Belgen: solidaire Belgen! Verzorg nu jullie stembanden en rust goed uit. Als jullie morgen nog hees zijn, weet dat het niet voor niets is geweest. Jullie zullen nog vaak terugdenken aan dit stukje geschiedenis. Bravo iedereen en tot binnenkort!"

Parijs_27jan2013_CGT0001.jpgAntwoord op homofoben

400 000 deelnemers volgens sommige media, 125.000 volgens de poltitie, het maakt al bij al niet zoveel uit. De deelnemers brachten een krachtig antwoord op de antibetoging die op de been was gebracht door UMP (zusterpartij van de VLD), het Front National (zusterpartij van het Vlaams Belang) en de katholieke kerk.  Ook aanwezig waren vakbonden (foto: CGT, een van de grootste Franse vakbonden), mensenrechtenorganisaties, anti-racisten... 

Parijs_27jan2013_Mon amour0001.jpg

Met een tsoenami van slogans waarvan er vele grappig én terzake waren, uitgevoerd in de meest uiteenlopende kleuren en vormen.

Jongeren

Ook Wel Jong Niet Hetero riep op om naar Parijs te gaan. Woordvoerder Michiel Vanackere zei achteraf op de radio: "Wij beseffen eigenlijk niet zo goed hoe het is om niet niet te mogen trouwen.  Ikzelf was 13 toen het homohuwelijk werd ingevoerd in België. Voor mij is het een evidentie, maar voor hen niet. In Frankrijk moet men echt nog strijden en op straat komen om die rechten te kunnen krijgen en dat is heel opmerkelijk."  Jammer dat WJNH zo laat mobiliseerde: pas op vrijdag 25 januari (twee dagen vooraf) verscheen een oproep van Michiel. Beetje laat om nog veel volk op de been te krijgen.

Parijs_27jan2013_wjnh_aanwezig0001.jpg

Mobiliseren is hard werken. Naast een goede woordvoerder heeft WJNH dringend een goede organisator en mobilisator nodig. Een nieuwe generatie jonge activisten dient zich aan... maar in Vlaanderen is er blijkbaar niemand die daar iets mee doet. Mijn felicitaties aan die paar leden van WJNH (foto) die er wèl waren.

Parijs_27jan2013_Patrice Chéreau0001.jpg

Teveel ruimte voor anti's

Filmmaker Patrice Chéreau vindt dat de regering niet snel genoeg handelt. Dit moet in de loop van de volgende maanden afgehandeld worden vindt hij: "De regering geeft veel te veel ruimte aan de afwijzende reacties van rechts die trouwens verachtelijk zijn. Het zal nu wel vooruitgaan, we moeten de regering steunen en zonodig een duwtje in de rug geven zodat ze moed verzamelt." Hoe langer het duurt, hoe drukkender de sfeer van homofobie wordt. Diverse organisaties noteerden een groeiend aantal homofobe uitlatingen.

Parijs_27jan2013_Hollande_Le Pen_LGBT0001.jpgActie blijft nodig

Actie blijft dus nodig om veranderingen door te drukken. De Franse regering is immers niet ongevoelig voor de maneuvers tegen de openstellling van het huwelijk. Toen Marine Le Pen van het Front National opperde dat burgemeesters het recht zouden moeten krijgen om te weigeren om homohuwelijken te voltrekken ging president Hollande daar eerst in mee... De Franse LHBT-beweging reageerde verontwaardigd en pas na een ontmoeting met de president (foto) betreurde hij zijn uitlatingen terzake. Hiermee werd een scenario vermeden die zich jarenlang in Nederland afspeelde: daar konden weigerambtenaren gewetensproblemen inroepen om hun job niet te doen als twee mannen of  twee vrouwen zich aanmeldden om te trouwen. Parijs_27jan2013_Act up 2012_0001.jpgIn mei 2012 voerden een honderdtal holebi's en transgenders ook actie tegen de haatboodschappen van Le Pen en het Front National aan het standbeeld van Jeanne D'Arc in Parijs.  Jonas Le Bail van de organisatie Act Up legde uit waarom: "Marine Le Pen komt hier vandaag haar haat tegen mensen zonder papieren, prostituees, zwarten, lesbiennes, homo's, bi's en transgenders uitdrukken tijdens een plechtigheid aan dit standbeeld" 

Klik hier voor de video

Mijn foto's

Lees ook:

Parijs_27jan2013_Bananenrepubliek0001.jpg


14-01-13

Antipride in Parijs: Solidariteit is nodig

europa,huwelijk,actie

Stel je voor dat in België de katholieke kerk, het Vlaams Belang en een deel van VLD en MR een betoging organiseren tegen LHBT-rechten. Alexandra Colen, Gerolf Annemans, Mgr. Léonard en enkele liberale kopstukken op de eerste rij. Dat zou heel goed lijken op wat er zaterdag in Parijs gebeurde. Een massale antipride.

De manifestatie 'contre le mariage pour tous' (tegen het huwelijk voor iedereen) is de grootste die de zittend president Hollande te verteren kreeg. Honderdduizenden deelnemers werden vanuit heel Frankrijk met bussen aangevoerd. Op de bus vanuit Montpellier werd zelfs een mis opgedragen.

Vals Roze

Parijs_13jan_2013_0001.jpg

De organisatoren riepen om in een leuke outfit te komen, liefst met de kleuren 'bleu, blanc, rose' als variant op 'bleu blanc rouge', de Franse nationale driekleur. Grootste kop van jut waren de homo/lesbokoppels met kinderen. Het dogma dat twee mannen of twee vrouwen geen kinderen mogen opvoeden (ook een stokpaardje van het Vlaams Belang) werd de kreet van de dag. Anderen probeerden iets te maken dat op de lachspieren werkte. Je zal maar zoon of kleinzoon zijn van dit koppel. Het extreem-rechtse Front National speelt het spel subtiel: zijn beweren dat het voorstel dient om te verhullen dat de regering geen werk maakt van de sociale problemen.
 Een trucje om een deel van de werkende bevolking tegen holebi's en transgenders op te zetten.
Parijs_13jan_2013_0004.jpg Verder verdedigt vice-voorzitter van het FN Louis Aliot zich met te zeggen dat zijn partij de PACS-regeling (wat bij ons het samenlevingscontract is) ondersteunt en holebi's het daarmee maar moeten doen. Dat is trouwens wat het Vlaams Belang ook vertelde toen ze zich verzetten tegen de openstelling van het huwelijk in België.  Zondag was ondermeer het extreem-rechtse Jeunesses Nationalistes aanwezig. Bekijk vooral het filmpje waarmee ze voor de manifestatie oproepen. Ook de liberalen van de UMP waren aanwezig.

Achterhoedegevecht?

Parijs_13jan_2013_0002.jpgDe Franse president Hollande heeft een comfortabele meerderheid om de wetswijziging erdoor te krijgen. Maar laten we het vel van de beer niet verkopen voor hij geschoten is. Dergelijke manifestaties leggen bepaalde dingen bloot. En dan heb ik het niet over deze meneer die vindt dat anale seks ('sodomie') moet kunnen, maar dan enkel tussen man en vrouw. Meneer steekt hem er graag langs achter in en heel Parijs mag dat weten.

Parijs_13jan_2013_Oeganda_0001.jpgOngezien

Ik ben intussen bijna 35 jaar actief in de LHBT-beweging. Het is de eerste keer dat ik een homofobe manifestatie van dergelijke omvang zie in West-Europa. In vele Afrikaanse landen komen kleinere manifestaties van die strekking regelmatig voor (foto: Oeganda).  In België hebben de partijen die onze eisen bestrijden zeker het nodige gedaan. De MR van Louis Michel, het Vlaams Blok en de rechtervleugel van de CD&V (aangepord door Alexandra Colen) hebben tot op het laatste geprobeerd om de antidiscriminatiewet, de openstelling van het huwelijk en het recht voor holebikoppels om kinderen op te voeden tegen te houden. Maar nooit wisten ze daarvoor zoveel mensen te mobiliseren. Léonard slaagde er totnutoe niet in om zijn manifeste homofobie aan een breed publiek te verkopen. Waarom lukt dat in Frankrijk wel?

Wat hebben wij intussen bereikt?

Parijs_13jan_2013_0005.jpgEigenlijk hebben we in België veel geluk gehad met de paars-groene coalitie van Verhofstadt. We waren al tien jaar bezig met actie voeren en lobbyen en botsten daarbij steevast op de macht van van de CVP (nu: CD&V). Men sprak toen zelfs van een CVP-staat. Met Paars-groen ontstond een momentum dat we goed hebben weten te gebruiken. Plots ging het snel. Wat niet wil zeggen dat onze eisen ongeschonden door het politieke moeras zijn geraakt. Op papier bestaat ons recht op adoptie maar in de praktijk is de tegenwerking nog zeer sterk. De antidiscriminatiewet (zie de analyse op de website van het Roze Aktiefront) werd vooraf door rechts zodanig veel pluimen uitgetrokken dat het eerder een kerstkalkoen is dan een fiere pauw. Eigenlijk hebben we dus nog niet zo erg veel bereikt. Dat voelen we opnieuw scherper aan sedert het homofoob geweld een topic is geworden. Ook hier voelen we de opkomst van rechtse partijen zoals de NVA, die extreem-rechts vlotjes binnenlaten. Dat zal in de toekomst waarschijnlijk ook zijn gevolgen hebben voor de houding van die partij rond LHBT-rechten. Ook evoluties zoals in Griekenland laten weinig aan de fantasie over. 

Eén ding is duidelijk: wie beweert dat homofobie en homofoob geweld enkel een 'moslimprobleem' is maakt zichzelf en anderen iets wijs. Voor alle duidelijkheid: er waren ook moslims op de betoging.

Lopen we nog hand in hand of niet?

Parijs_13jan_2013_Burgemeesters0001.jpgDe mobilisatie in Frankrijk tegen de openstelling van het huwelijk is een twee klap op korte tijd voor de LHBT-gemeenschap.  De concrete ervaringen met homofoob geweld die velen van ons hebben gehad zijn beangstigend en maken het uit de kast komen allesbehalve gemakkelijker. Zondag zagen we een andere, op het eerste gezicht zachtere vorm van homofobie. Maar laten we ons niet vergissen: deze vorm zit diep verankerd in politieke partijen en religieuze organisaties. De horde burgemeesters in de betoging doet denken aan wat we in Nederland hebben gezien. Daar kampt men nog steeds met weigerambtenaren die het niet met hun geweten in overeenstemming zien om twee mannen of twee vrouwen in de echt te verbinden. Benieuwd hoe dat in Frankrijk gaat evolueren als de wet er is. 

Parijs_13jan_2013_La Belqique0001.jpgDe discussie over hand in hand over straat lopen krijgt met de manifestatie van zondag een diepere inhoud. Het gaat niet enkel om de mogelijkheid om zichzelf te kunnen zijn waar men dat wil. Het gaat over een collectieve aanval op onze rechten. Homofobie heeft vele vormen. Zondag hebben we de politieke vorm ervan gezien in een orde van grootte die we nog niet eerder hebben meegemaakt in West-Europa. Dat vraagt een gepaste reactie, die enkel collectief kan zijn. Ook vanuit België. Ik stel dan ook voor dat we ons aansluiten bij de eerstvolgende manifestatie voor de openstelling van het huwelijk in Parijs op zondag 27 januari. Bij ons is de strijd voor de openstelling van het huwelijk uitgevochten en we helpen onze Franse broers en zusters graag een handje.

Parijs_13jan_2013_Egalité_affiche0001.jpgEen retourticket Parijs

De Belgische LHBT-beweging toonde reeds haar solidariteit en was aanwezig op een eerdere manifestatie ter ondersteuning van de openstelling van het huwelijk. Op 27 januari zal dat opnieuw het geval zijn. Hopelijk zijn we met nog veel méér. Voor 23€ reserveer je een plekje op de bus vanuit Brussel. Meer info vind je hier. Hand in hand lopen door Parijs, samen met duizenden andere holebi's en transgenders. Niet te missen.

Geef me een seintje als je mee gaat.

21:26 | Permalink | Tags: europa, huwelijk, actie |  Facebook |