08-09-14

Crowdfunding als oplossing?

TUC_Daniel Pierce_dog_0001.jpg

De Amerikaanse tiener Daniel Pierce werd na zijn coming-out op straat gezet door zijn ouders. Dit bracht een grote steuncampagne op gang die 90.000 dollar opleverde. Een voorbeeld van hartverwarmende solidariteit. Daar is tegenwoordig een nieuw woord voor: crowdfunding, beroep doen op het publiek om noodzakelijke uitgaven te kunnen betalen.

Lees meer...

Crowdfunding als oplossing?

TUC_Daniel Pierce_dog_0001.jpg

De Amerikaanse tiener Daniel Pierce werd na zijn coming-out op straat gezet door zijn ouders. Dit bracht een grote steuncampagne op gang die 90.000 dollar opleverde. Een voorbeeld van hartverwarmende solidariteit. Daar is tegenwoordig een nieuw woord voor: crowdfunding, beroep doen op het publiek om noodzakelijke uitgaven te kunnen betalen.

Lees meer...

18-05-14

Met het Doorzettingsvermogen van de Pioniers

Ben Van Duppen_0002.jpgDe PVDA wil in het parlement de megafoon zijn van de sociale strijd. Ben Van Duppen, één van de kandidaten op de lijst voor het Vlaams Parlement, legt uit waarom hij dat ook als homo belangrijk vindt. Hij schreef dit artikel vlak na de Pride, waar hij al trommelend voor animatie zorgde in de PVDA-delegatie.

Lees meer...

12-02-14

Vergelijk Poetin met Thatcher, niet met Hitler

WJNH_Rusland_1604676_4a.jpg

Succesvolle actie van Wel Jong Niet Hetero tegen de homofobie in Rusland. De Russische LHBT-avtivist Nikolai Alexeyev is blij met de internationale solidariteit maar waarschuwt voor overdrijvingen en hypocrisie.

This article in English

Lees meer...

22:22 | Permalink | Tags: rusland, jongeren, wjnh |  Facebook |

08-12-13

Çavaria awards 2013: Mijn suggesties

Awards_Logo_579026_4.jpgÇavaria reikt op 18 januari 2014 voor de tweede keer haar awards uit. U kan daar mee voor stemmen. Of ik suggesties heb? Uiteraard heb ik die. En niet de minste. 

Vroeger noemde men dat de homofobie en homofolieprijzen maar die zijn intussen vervangen door twee andere titels. Geen negatieve prijs meer. Mensen berispen omdat ze homofobe daden of uitspraken op hun geweten hebben, daar doet çavaria niet meer aan mee.  Wat zijn we toch lief geworden de voorbije jaren... Maar goed. Twee awards dus.  Zizo-hoofdredacteur Dennis De Roover legt het even uit: "De media award is bedoeld voor tv-programma’s, radioshows, tijdschriftenrubrieken, auteurs, krantenredacties, uitgeverijen, productiehuizen, enzovoort, die het afgelopen jaar het holebi- en transgenderthema op een positieve manier aan bod lieten komen. De campaign award reiken we elk jaar uit aan de beste holebi- en transgender gerelateerde campagne. Dit kan een protestactie zijn, een postercampagne, een fundraisingsevent, enzovoort."

Hieronder mijn selectie.

Campaign Award                         

BBTK ondersteunt plan Onkelinx

Awards_BBTK_hiv.png

Laurette Onkelinx lanceerde onlangs een plan rond hiv waarin ook nadrukkelijk wordt opgeroepen om je hiv-status zo weinig mogelijk te verbergen. Vertel het dus maar aan je vrienden en familie, op je werk... Rapper gezegd dan gedaan, hoor ik U al denken. De vakbond springt ter hulp. Onder het motto: 'Hiv en discriminaties: BBTK werpt 10.000 brochures (mét condooms) in de strijd' voerde de BBTK (dat is de bediendenvakbond van het ABVV) op 29 november (op de vooravond van 1 december, Wereld Aids Dag) een actie waarbij 10.000 folders werden verspreid aan bedrijven.  BBTK wil heel duidelijk mensen met hiv steunen in hun coming-out en wijst op de juridische bescherming waar ze recht op hebben: "Nochtans bestaat er een juridisch kader om seropositieve werknemers te beschermen tegen discriminatie (bij aanwerving, of als reden voor een ontslag) en om hun privéleven en gezondheidstoestand te beschermen. Het plan is dat BBTK-afvaardigingen, onder meer zij die deelnemen aan deze actiedag, dit onderwerp op de agenda plaatsen van de Comités voor Preventie en Bescherming op het Werk. Zo kan er samen met de werkgever een stand van zaken worden opgemaakt." Die ondersteuning is nodig en strijd tegen de maatschappelijke stigmatisering van de seropositieve werknemers is hoogst noodzakelijk. Dat blijkt uit resultaten van recente enquêtes over de leefomstandigheden van mensen met HIV in België. De helft van de ondervraagde personen zwijgen op het werk over hun seropositiviteit. 7 % kreeg problemen toen ze het vertelden: een geweigerde job of promotie of zelfs ontslag. awards_bbtk_hiv_tekening.png

De folders werden verspreid op volgende locaties: Hoofdzetel Carrefour (Brussel), Nike distributiecentrum (Laakdal), Voorzorg, Vivium, SNT Belgium, Onafhankelijk Ziekenfonds, PSA… (Antwerpen) en het KBC-kantoor op de Grote markt van Brussel. Dat verdient een Campaign Award. Ook nog het vermelden waard is dat de BBTK al enkele jaren een vergelijkbare campagne van hun mede-syndicalisten in Zuid-Afrika ondersteunt. Hier kan je de BBTK-brochure over hiv downloaden.

Suggereer voor de Çavaria Awards 2013

Media Award                         

Lyle Muns komt uit de kast als escort

Het is een fenomeen waar we niet rond kunnen: jongeren die zich prostitueren. Om hun studies te betalen, Om eens op reis te kunnen gaan... maar vaak ook uit extreme armoede omdat ze dakloos zijn of hier als asielzoeker zijn beland. Voor Lyle Muns zijn de levensomstandigheden niet dramatisch. Hij is niet arm. Toch zal het wel even slikken geweest zijn vooraleer hij publiek maakte dat hij 'het doet voor geld'. Je leest zijn motivatie op zijn blog"Al trillend typ ik deze post. Ik ben nerveus, bang zelfs. Hoe zal mijn omgeving reageren? Zullen toekomstige werkgevers dit lezen? Wat vindt de wetgever hiervan? Ik weet het niet, maar zal er snel genoeg achter komen. Ik wil het namelijk niet meer geheim houden, kan het niet. De keuzes die ik maak, maak ik in eer en geweten. Ik zie niet in waarom ik me zou moeten schamen voor wat ik doe. Ik ben sekswerker, hoer, prostitué, tippelaar of hoe je het ook noemen wil. Ik verdien geld met seks en dat is goed. Zo, het hoge woord is eruit." Lyle was op dat moment ook nog eens voorzitter van de Vlaamse Scholierenkoepel(VSK), wat voor extra commotie zorgde. Hij heeft vast en zeker een taboe doorbroken en daarvoor verdient hij de Media Award.

Awards_Lyle Muns_579026_4.jpg

Lyle kreeg een pak positieve reacties op zijn coming-out. Eén verzuurde reactie kwam... van een lid van de NVA. David Dessin  trekt in een opiniestuk in De Standaard van leer tegen Lyle. Lekker schelden op de hoeren, overgoten met een intellectueel sausje.  En uiteraard is de kern van  zijn betoog "dat seksualiteit binnen een duurzame relatie moet worden beleefd." Het meest beschamende en kwetsende schrijfsel dat ik het voorbije jaar onder ogen kreeg. De NVA gaf wel meer blijk van haar bekrompen visie op seksualiteit. Voorzitter Bart De Wever krimpt ineen als er ook maar de mogelijkheid in de lucht hangt dat hij daar een vraag over krijgt en NVA-jongere Laurens Himpe gaat graag in zee met het extreem-katholieke KVHV (die pleit voor een pil tegen transseksualiteit en publieke aanvallen lanceert op jongerengroep Verkeerd Geparkeerd) en steekt een waarschuwend vingertje op naar holebi's en transgenders om hen te behoeden voor een "losbandig" leven.  Bart De Wever steekt het trouwens niet onder stoelen of banken dat hij een grondige afkeer heeft van de grote seksuele vrijheden - en een grotere bespreekbaarheid daarvan -  die er sedert de jaren '60 zijn gekomen en dat hij terug wil naar de katholieke hypocrisie van de jaren '50 en vroeger. Niet dat brave huisvaders - even hun 'duurzame relatie' vergetend -  toen niet naar de hoeren gingen... maar er werd tenminste over gezwegen. 

Suggereer voor de Çavaria Awards 2013

Campaign Award                         

ABVV brengt LHBT-syndicalisten van over de gehele wereld bijeen

Je hebt allicht ook genoten van de World Outgames die de voorbije zomer van Antwerpen eventjes een regenboogstad hebben gemaakt. De organisatoren van de spelen hadden drie doelstellingen voor ogen: sport, cultuur en mensenrechten. Die laatste pijler kreeg gestalte in de loop van de mensenrechtenconferentie die de spelen voorafging.  Pascal De Bel - die in 1998 al een pioniersrol vervulde toen hij in het kader van de Gay Games in Amsterdam een eerste bijeenkomst van LHBT-vakbondsmensen mee organiseerde - greep zijn kans en bracht hier een groepje vrijwilligers bijeen die zich hebben ingezet voor Panel 5, dat is de naam van de bijeenkomst rond vakbond en holebi- en transgenderrechten op de conferentie.

Awards_Panel5__D31_6027.jpg

Op donderdag 1 augustus werd gedurende drie uur van gedachte gewisseld over dit thema met aanwezigen uit zowat de hele wereld: België, Nederland, Groot Brittanië, Zuid-Afrika, Duitsland, Canada, De VS, de Nederlandse Antillen, Zuid-Afrika, Brazilië...  Dit initiatief genoot de volle steun van de ABVV-top. Dat werd onderstreept toen ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw op vrijdagmorgen de conferentie toesprak. Een Belgische primeur.Awards_Rudy De Leeuw_579026_4.jpg De Leeuw liet er geen twijfel over bestaan dat zijn organisatie klaar staat als er mensen problemen krijgen op het werk omwille van hun seksuele voorkeur of serostatus:"Onze afgevaardigden in de bedrijven zijn het  best  geplaatst  om collega’s hierin te  ondersteunen. Daarvoor kunnen zij rekenen op gespecialiseerde diensten binnen de vakbond zoals  onze diversiteitsconsulenten, onze juridische diensten, onze studiediensten die  adviezen  en  aanbevelingen formuleren en de  vormingsinstituten  die  onze afgevaardigden wapenen met  alle  middelen die zij nodig hebben."  Je kan zijn speech hier lezen of beluisteren. Op de voor de gelegenheid gemaakt blog vind je nog veel meer informatie. En je kan je ook aanmelden op de facebookpagina.

Suggereer voor de Çavaria Awards 2013


Media Award                                 

Recht op Liefde

Dit jaar werd de handleiding Recht op Liefde voorgesteld. Ze is bedoeld als hulpmiddel voor iedereen die werkt met etnisch-culturele minderheden die in België geboren zijn of er lang verblijven, hoewel het instrument ook gebruikt kan worden voor andere groepen.

Awards_Recht op liefde.jpg

In de inleiding lezen we: "De doelstelling van deze methodiek is een opening te maken naar die groepen en gemeenschappen waarin seksuele en genderdiversiteit, omwille van een geheel van complexe problemen, een gevoelig thema is, en om zo de tolerantiegraad te verhogen ten aanzien van seksuele diversiteit in het algemeen en holebiseksualiteit in het bijzonder." Dat klinkt allemaal nogal droog maar het komt er op neer dat we eindelijk een manier aangereikt krijgen om - vanuit een respect voor ieders geloof - een positief klimaat te creëren rond (holebi)seksualiteit. 

Suggereer voor de Çavaria Awards 2013

Campaign Award                         

Tiszo trekt de aandacht met foto's en kunst

Tiszo_foto's_St Niklaas_011213_013_opt.jpg

Çavaria organiseert al een tijdje een jaarlijkse actie aan de stations waarbij rode lintjes of andere betekenisvolle prullaria worden uitgedeeld naar aanleiding van Wereld Aids Dag of de dag tegen homo- en transfobie. Tiszo, de bij çavaria aangesloten LHBT-groep uit St. Niklaas deed daar dit jaar nog een vrolijk en creatief schepje bovenop en  presenteerde op de grote markt  het resultaat van haar Geef me je kus-actie: een tentoonstelling met foto's van achthonderd koppels die zich al kussend verzetten tegen homofoob geweld. De leden van Tiszo trokken de afgelopen maanden langs verschillende pleinen en festiviteiten in onder meer Sint-Niklaas, Antwerpen en Gent. Daar lieten ze iedereen die wou elkaar kussen voor de holebivlag. De zoenen werden allemaal door een fotograaf op beeld vastgelegd. "Door elkaar te kussen, geeft men een duidelijk signaal tegen homofoob geweld", verklaarde Wim Raes van Tiszo aan het Nieuwsblad. "Er kusten zowel hetero-, lesbische als homokoppels voor de camera. Onze actie werd ook ondersteund door de Antwerpse kunstenaar Gert de Keyser. Hij maakte een aantal sprekende affiches en tekeningen."

Suggereer voor de Çavaria Awards 2013

Je kan de uitreiking van de awards zelf meemaken tijdens Sparkle - het benefietevent ten voordele van de Holebifoon -  op 18 januari 2014 in de Gentse Vooruit.

Awards_Sparkle_0001.png

30-04-13

Losbandigheid

jongeren,nvaDe laatste fuif van Verkeerd Geparkeerd of een bijeenkomst van het KVHV in het Gravensteen?

"Bij sommige verenigingen, zonder één specifiek te viseren of te vernoemen, heb ik de indruk dat je extreemlinks moet zijn om ertoe te mogen behoren. Zij associëren homoseksualiteit ook al te vanzelfsprekend met losbandigheid."

Dat stond te lezen in een verslag op de website van Zizo over een debatavond met studentenverenigingen over homoseksualiteit. Laurens Himpe deed die uitspraak namens Jong N-VA UGent. Wat is er mis met losbandigheid?

Ik ken Laurens Himpe niet en op zijn facebook ziet hij er inderdaad niet uit als moeders wildste. Uit eigen ervaring weet ik dat schijn kan bedriegen, we zijn allemaal jong geweest. Dat woordje 'losbandigheid' bleef bij mij hangen. Was dat vroeger geen kenmerk dat aan de Vlaamse Jeugd werd toegeschreven zonder daar persé negatieve connotaties aan te verbinden?

jongeren,nva'Juist Geparkeerd'

Er waren op dat debat nog wel meer uit de Vlaamse klei gerukte uitspraken te horen. Zo vroeg Jan De Backer (in het midden op de foto, genomen op een van de KVHV-bijeenkomsten) woordvoerder van het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond (KVHV) zich luidop af de vraag of transgenderisme niet behandelbaar is: “Als het een aandoening is, kan je het laten behandelen. Het is goed dat er een wet is dat mensen niet in een opvlieging van geslacht gaan veranderen.”   Zo hoor je nog eens wat. KVHV is ook ronduit tegen de hele LHBT-beweging: “Jullie willen aanvaard worden, maar hebben jullie eigen rusthuizen, verenigingen, feesten … Jullie willen gewoon anders zijn. Jullie stigmatiseren jullie zelf.”  Het KVHV organiseerde ook een Juist Geparkeerd Fuif om het bestaan te hekelen van de Gentse LHBT-jongerengroep Verkeerd Geparkeerd. Ik heb 'Verkeerd Geparkeerd' altijd een van de betere namen gevonden voor een LHBT-groep.  Er zit iets in van: ik ben homo, et alors? Je zal maar student zijn én homo én in het KVHV terechtkomen. Van losbandigheid is er uiteraard geen sprake bij deze club, of het zou na enkele vaten bier moeten zijn. Op de website van KVHV (met name op de pdf-versies van hun tijdschrift Ons Verbond) vind je advertenties van het Vlaams Belang, een lofzang op Margaret Thatcher  en  het verslag van een begrafenisplechtigheid voor de 'vrije meningsuiting' naar aanleiding van het afschaffen van het woord allochtoon.

Dit kan zo niet langer!

jongeren,nvaInteressant om te horen dat de homofobie van het KVHV nog niet echt afgenomen is. In de jaren '80 was het verbond wel een stuk agressiever. Ik vond in mijn archief een pamflet van oktober 1985 waarin ze het Roze Aktiefront (RAF) aanvallen: "Het "Roze-Aktiefront" is een vereniging van opdringerige homosexuelen die er niets beters op vinden dan jullie, scholieren, te doen geloven dat een gewone jongen-meisje-relatie abnormaal zou zijn. Dit kan zo niet langer! Het K.V.S.V. wil dan ook ijveren voor een schoolpoort, gezuiverd van "roze" homo-propaganda." Het KVSV (Katholiek Vlaams Scholierenverbond) was het kleine broertje van het KVHV.  Dat jaar werd het RAF aangevallen door een knokploeg van het Vlaams Belang aan het college van Edegem.  Het RAF voerde toen een campagne met flyers aan de schoolpoorten,  in die tijd zowat de enige manier om scholieren te bereiken. Jongerengroepen bestonden nog niet en scholenwerkingen waren er nauwelijks.  Hans Soetaert, die in de jaren '90 het prille Verkeerd Geparkeerd leidde, schreef toen: "Ik heb het RAF leren kennen toen ik nog op het college zat en daar folders werden uitgedeeld aan de schoolingang. Maar ik deed daar niks mee. (...) Maar, het moet gezegd, het RAF was er, in die woestenij van niks. Daar mogen ze  trots op zijn."

COMAC maakte van het incident met Jan De Backer een verslagje en ging ook (een beetje) losbandig doen op de 'Juist Geparkeerd' fuif van het KVHV.

Luisteren naar extreem-rechts?

Terug naar Laurens Himpe. Die vindt als extreem-rechtse figuren als Jan De Backer ons niet lusten dat dit niet aan hun gedachtengoed ligt. Het is gewoon onze eigen schuld: "Losbandigheid komt evenveel voor bij hetero’s en homo’s. En je moet niet als holebi- en transgendervereniging ervan uitgaan dat homoseksualiteit samenhangt met een hoop eigenschappen die losstaan van seksuele voorkeur. Dat voedt uitspraken over zelfstigmatisering zoals Jan die heeft geformuleerd, een standpunt dat ik voor alle duidelijkheid helemaal niet deel. Maar door een bepaald type holebi naar voor te schuiven, ga je ervoor zorgen dat bepaalde holebi’s in de kast, die zich daar niet in herkennen, net uit de boot vallen en nog verder in de kast worden geduwd. Het is tijd dat holebi- en transgenderverenigingen zelf een genuanceerder beeld gaan geven van homoseksualiteit, anders willen steeds minder personen nog wat met de gemeenschap te maken hebben in de toekomst.” Met andere woorden: hou nu maar op met verkeerd te parkeren.jongeren,nva

Bart De Wever gaat niet naar de Pride

Toch deden de NVA'ers een warme oproep om naar de pride te gaan op 18 mei. Dat begrijp ik niet helemaal. Als er één stoet is waarvan de losbandigheid al dan niet terecht elk jaar opnieuw wordt gehekeld dat is het toch wel de pride? Bart De Wever heeft er nog zo voor gewaarschuwd: "Sommigen vinden het bijvoorbeeld nog altijd een goed idee om hier 'gay parades' te organiseren. Anderen beseffen, zoals Vlaamsgezinden weten dat de media er steevast de meest extreme en/of troosteloze figuren zullen uitpikken als ze op straat komen, dat zulke optochten precies aanleiding geven om stereotypen over homo's dik in de verf te zetten" schreef hij al... in 2006. Wordt de voorzitter in deze niet meer gevolgd door de Vlaamse jeugd?  Ik denk eerlijk gezegd dat de NVA-holebi's weinig andere keuze hebben dan zich op de pride te gaan presenteren: van een beleid waar holebi's en transgenders beter van worden is er vooralsnog geen sprake in de steden waar de NVA mee bestuurt. Daar kunnen ze dus niet mee uitpakken. En de verkiezingen komen eraan. Ze moeten dus zelf een tandje bijsteken. Op de achtercover van de nieuwe Zizo een advertentie plaatsen leek een goed idee.  Tot de negatieve reacties binnenkwamen bij de redactie. Die vond het nodig om er een stuk over te publiceren waarin men  tot de conclusie kwam dat de kritiek onterecht is: "Zij betalen ons immers om lekker aan te mogen schurken tegen onze positieve boodschap." Waarop een van de lezeressen reageerde met "Matthias Storme, belangrijk NVA-lid: "homofobie is een mensenrecht". Juist ja, Matthias Storme en Jurgen Ceder, die waren we bijna vergeten. En Karim van Overmeire. Aan homofobe griezels geen gebrek in de NVA.

Wat zie ik rondom mij?

jongeren,nvaWat Laurens allicht niet weet is dat de pride er begin jaren '90 kwam onder impuls van het 'extreem-linkse' Roze Aktiefront.  Na een voorbereidende campagne was het zover: op 5 mei 1990 trokken we voor het eerst sedert lang door de straten van Antwerpen Het begin van een jarenlange traditie van losbandigheid? Ondermeer. Maar ook van een jaarlijkse manifestatie waarin de beweging haar eisen duidelijk formuleerde. Kurt Van Eeghem zette toen op het podium een extreem-rechts typetje neer: "Wat zie ik rondom mij? Decadentie! Perverten en inverten!" Je kan zijn optreden bekijken op de video die van de manifestatie gemaakt is. Zijn outfit is misschien te overwegen voor de NVA-delegatie op 18 mei?

En nu, speciaal voor Laurens en zijn vriendjes van Jong N-VA:  Het artikel Seksueel Burgerschap van Tom Claes. De auteur werkt ook aan de Gentse universiteit. Misschien moet Verkeerd Geparkeerd hem maar eens uitnodigen. En zou een interview met Zizo er inzitten? Die NVA-advertentie hebben ze intussen toch al binnen.

00:30 | Permalink | Tags: jongeren, nva |  Facebook |

29-04-13

Seksueel burgerschap

to-love-and-be-loved_new-york-city_0002.JPGLesbische vrouwen poseren bij 'To love and be loved', het Gay Liberation monument in New York

'Seksueel burgerschap' lijkt de belofte in te houden om van louter 'geduld te worden' (ook wel tolerantie genoemd) tot 'er echt bij horen' (acceptatie), en dit niet enkel in de privésfeer, maar ook in de publieke ruimte. Maar wie erbij wil horen, dient zich ook naar behoren te gedragen.

De geschiedenis van de seksuele ethiek is in belangrijke mate ook een geschiedenis van de bevestiging van heteroseksualiteit, de voortplantingsfunctie van seks, uiteraard binnen het kader van het (hetero) huwelijk, de waarde van het gezin, en de toewijzing van het seksuele buiten het openbare en dus binnen de privésfeer. Het heeft tot de seksuele revolutie van de zestiger jaren geduurd vooraleer hier binnen de academische ethiek kritische vragen over werden gesteld en er modellen werden ontwikkeld die dit problematiseerden.

De neoseksuele revolutie van de 21ste eeuw stelt de ethici voor nieuwe problemen. De traditionele grens tussen het private/publieke karakter van het seksuele komt steeds meer onder druk te staan. Welke maatschappelijke en ethische uitdagingen stelt deze 'publieficatie' van het seksuele?

316786_2989681467912a.jpgSeksuele ethiek

Recent wordt dit thema meer en meer besproken vanuit een kader van 'seksueel burgerschap'. Dit begrip lijkt de belofte in te houden om als basis te kunnen dienen voor alledaagse ethische reflectie omtrent seks(ualiteit) in een wereld van verschil. Het slaat bovendien de brug tussen het private en het publieke. Een seksuele ethiek gaat over meer dan over wat mag en niet mag, toegelaten dan wel niet (moreel en legaal) toegelaten is. Het gaat ook over wat hoort en wat niet hoort, en daardoor ook voor wie 'erbij hoort' en wie niet. De notie (seksueel) burgerschap is volgens sommigen bij uitstek geschikt om een breder evaluatief en normatief platform te bieden om morele, juridische en politieke consideraties omtrent het seksuele in een samenhangend geheel te bundelen. Gert Hekma noemt het 'een brug tussen het private en het publieke waarbij de culturele en politieke zijde van seksuele expressie op de voorgrond komt en dat gemobiliseerd wordt voor het promoten van vrije expressie van seksualiteit in een samenleving waarin diverse mensen verantwoordelijkheid kunnen opnemen voor hun seksuele leven'. Maar er is naast een bevrijdende ook een potentieel 'bewarende' om niet te zeggen conservatieve 'payload' verbonden aan de notie seksueel burgerschap.

Seksualiteit in de publieke ruimte

Seksueel burgerschap gaat over meer dan over louter juridische erkenning en het legaal tolereren van diverse seksuele repertoires. Vandaar de aantrekkingskracht die seksueel burgerschap op velen uitoefent. Seksueel burgerschap betekent dan immers, in het verlengde van sociaal burgerschap, de mogelijkheid om volwaardig en met erkenning van en respect voor de (niet- of anders-heteronormatieve) seksuele geaardheid, identiteit of seksuele repertoires die men belangrijk vindt, het eigen privé- en openbare leven in te richten. De inclusie van seksuele rechten in de notie burgerschap belooft een overgang mogelijk te maken van 'geduld worden' tot 'erbij horen' en dit ook in het openbaar, ook in de gedeelde publieke ruimte.426417_433041250112170_9a.jpg

In 1998 kondigde Jeffrey Weeks deze nieuwe 'seksuele burger' aan. Hij meende dat deze seksuele burger de voorbode was van een 'nieuwe politiek van intimiteit en alledaags leven'. "Dit is het moment van burgerschap", stelde hij, waarbij hij verwees naar het sociale activisme gericht op het realiseren van juridische en sociale bescherming van diverse seksualiteit en identiteiten. Maar wie zijn of haar seksuele stem wil laten horen, doet dit door zijn of haar seksualiteit publiek te manifesteren en er het recht voor op te eisen. Deze publieke transgressie is volgens Weeks een noodzakelijk aspect van seksueel burgerschap activisme. Maar hierdoor wordt ook de plaats van het seksuele gedestabiliseerd. Het recht op een (ook) private beleving van dissidente seksualiteit wordt immers opgeëist door het publiek maken en beleven ervan. Dit is volgens Weeks een paradoxale, maar ook noodzakelijke beweging, die de situering van het seksuele op de private/publieke as grondig verandert. Dissidente seksualiteiten dringen door in het publieke leven en worden er een onderdeel van.

Erkenning en sociale in- en exclusie

Voornamelijk feministsiche en LHBT-groeperingen grijpen naar de notie seksueel burgerschap als hefboom tot erkenning van eigenheid en de realisatie van sociale inclusie. Maar de notie 'burgerschap' dient bijgesteld te worden vooraleer het deze seksueel-emancipatorische functie kan vervullen. Diane Richardson bijvoorbeeld formuleert een krachtige feministische kritiek op de klassieke invulling van de notie 'burgerschap'. Volgens haar bestaat er een verband tussen (traditionele invullingen van) burgerschap en de institutionalisering van heteroseksualiteit en mannelijke privileges. In vele landen worden er inderdaad rechten en beschermingen toegekend aan burgers die dissidente seksualiteit beleven. Maar deze leveren volgens Richardson vooralsnog enkel een 'partieel burgerschap' op. Het model van burgerschap dat hierbij wordt gehanteerd is, volgens haar immers gebaseerd op een politiek van tolerantie en assimilatie. Lesbische vrouwen en homoseksuele mannen, bijvoorbeeld, worden getolereerd 'zolang ze binnen de grenzen van het tolereerbare' blijven. Deze grenzen worden in stand gehouden op basis van de heteroseksuele versie van de publieke/private scheiding. Seksueel burgerschap loopt zo uit op een disciplinering die uitgetekend wordt op basis van heteronormatieve krijtlijnen. Homoseksuelen worden getolereerd in de mate dat ze conformeren aan de heteroseksuele normen wat betreft relatievorming en seksualiteit. Homoseks kan, maar binnen een stabiele relatie, en niet (teveel) in het publiek. De discussie over het homohuwelijk is hiervan een mooi voorbeeld.Make my wife legal0001.jpg

Huwelijk

In 1995 argumenteerde Andrew Sullivan in 'Virtually Normal' dat de legalisering van het homohuwelijk een belangrijke stap vooruit kon betekenen in de emancipatie van homoseksuelen. Het zou immers de weg effenen voor een inclusie van homoseksuelen in de samenleving. Hij argumenteerde dat door het toekennen van het recht tot huwen homoseksuelen zich zouden inschrijven in een gedeeld civiel, politiek en sociaal-cultureel project. Michael Warner reageerde in zijn 'The Trouble With normal' dat dit zou kunnen neerkomen op het pacificeren van het queer- en homo-activisme. Hierdoor zou volgens hem de deur gesloten worden voor verdere strijd inzake de sociale aanvaarding van niet-gedisciplineerde seksuele identiteiten en dissidente seksuele praktijken. De mogelijkheid van inclusie en dus van 'erbij horen' - van seksueel burgerschap met andere woorden - komt in vele gevallen met een prijskaartje: dat van de responsabilisering. In de meeste gevallen betekent dit een disciplinering naar het model heteronormativiteit, soms zelfs getransformeerd tot homonormativiteit.

Wat bijvoorbeeld met de 'cruiser' die publieke seks heeft, (homoseksuele) BDSMmers, barebackers, de hiv geïnfecteerde, de pornograaf, klanten en providers in de seksindustrie, de prostituant en de prostituee, de biseksueel, de polyamorist, swingers, 'casual sex', eventueel zelfs de te jeugdige die seks heeft, enzovoort? En wat met queerseksuele burgers, zij die de grenzen van de identiteitspolitiek problematiseren en/of verleggen en daardoor de basis van inclusieclaims lijkt te ontkennen?

Kaart_0001.jpg

Verantwoord(elijk) seksueel burgerschap

Gayle Rubins 'hiërarchie' is nog steeds actueel. In haar 'Thinking Sex' uit 1984 bracht ze de belangrijkste gebieden van onzeker- en onenigheid al mooi in kaart.  De notie seksueel burgerschap houdt duidelijk een morele agenda in. Onder deze vlag worden niet enkel de grenzen van wat mag en niet mag uitgetekend, maar ook van wat hoort en behoort, en dus ook van wie erbij hoort en er niet bij hoort. Burgerschap, ook seksueel burgerschap, functioneert als normatieve en evaluatieve maatstaf. Ethici en activisten die een beroep willen doen op het inclusieve en potentieel emancipatorisch effect van seksueel burgerschap houden best rekening met de mogelijk disciplinerende en responsabiliserende werking die ervan uitgaat. Dat is op zich geen probleem. Elke ethiek stelt grenzen en neemt opties op wat kan en niet kan, wat niet mag en zou moeten, wat waardevol en niet-waardevol is, wat (en wie) kwaad is.

Queer Eye for the Straight Guy_0001.jpg

Het gaat hier echter niet over vastgeroeste grenzen. Brenda Cossman onderzocht recent hoe fluïde en doordringbaar de grenzen van (h)erkenning en fatsoen kunnen zijn. In een recent televisieprogramma 'Queer Eye for the Straight Guy' (foto) wordt bijvoorbeeld de kleding en woning van een duidelijk heteroseksuele man herstijld door een groep duidelijk homoseksuele mannen. Het is de heteroseksueel die hier wordt voorgesteld als diegene die geen aansluiting (meer) vindt met het actuele sociale en culturele leven en het zijn de homoseksuelen die hier op de barricades staan van publieke 'staging' en representatie, van stijl en respectabiliteit. Heteroseksualiteit zelf, en misschien dus ook wel heteronormativiteit, wordt hier onder druk van transgressie en aanvaarding getransformeerd. Dit gebeurt dan wel in dit geval binnen het kader van een ondertussen wijd verspreide vorm van consumentisme-homoseksualiteit. Iets wat misschien zelf weer een vorm van disciplinering en pacificatie kan genoemd worden... Uiteindelijk zal het project van seksueel burgerschap als emancipatorische strategie vallen of staan met de mogelijkheid om voldoende inclusief burgerschap te realiseren dat naast de rechten van rechtvaardigheid, erkenning en zelfbestemming ook solidariteit promoot met de ander in het besef en waardering van verschil.

Tom Claes_429233_2.jpgDit is een (lichtjes ingekorte versie van) het artikel Seksueel burgerschap: publiek erbij horen van Tom Claes. Het verscheen in Agora, Magazine voor sociaalruimtelijke vraagstukken, jaargang 29, nummer 1, 2013
Een aanrader voor wie méér wil lezen dan wat in de salontafelboekskes staat. Je kan dit nummer bestellen via info@agora-magazine.nl

Tom Claes is verbonden aan de Vakgroep Wijsbegeerte en Moraalwetenschap en is het hoofd van het onderzoekscentrum 'Center for Value Inquiry' (CEVI) aan de UGent. In 2010 richtte hij samen met Paul Reynolds het 'International Network for Sexual Ethics and Politics' (INSEP) op.