02-06-15

Homorechten versus Vrouwenrechten?

Katha Pollitt_Abortion_0001.jpgDe recente beslissing van Ierland om het huwelijk open te stellen voor mannen- en vrouwenkoppels heeft ons weer het gevoel gegeven dat de strijd loont.  Maar er is meer aan de hand. Volgens de Amerikaanse feministe Katha Pollitt gaat de vooruitgang van de homorechten samen met een achteruitgang van de rechten van vrouwen. Waarom zijn reproductieve rechten terrein aan het verliezen terwijl homorechten terrein winnen? En hoe komt dat? Ze legt het uit in dit artikel.  De Belgische feministe Lucie Van Crombrugge spreekt haar niet tegen.

Lees meer...

17:49 | Permalink | Tags: vs, vrouwen, huwelijk |  Facebook |

11-03-15

Vrouwen in de NVA

Zuhal Demir_cover_642x999_7518232.jpgIn P-magazine verscheen - enkele dagen voor de jaarlijkse Vrouwendag op 8 maart - een interview-met-photoshoot met NVA-politica Zuhal Demir.  Hoodredacteur Jeroen Denaeghel: "Als feminisme een exacte wetenschap was, dan heeft Zuhal Demir ze vandaag heruitgevonden."  Wat hebben Demir en haar partij met feminisme?

Lees meer...

19:10 | Permalink | Tags: nva, vrouwen |  Facebook |

04-12-13

Mijn bijnaam was Sida

ITG_black women_0001.jpg

Hiv gaat over homomannen. Maar ook over vrouwen: heteroseksuele, zwarte vrouwen. Wereldwijd zijn ze de grootste slachtoffers. 

En in België? In totaal werden vorig jaar 1.227 nieuwe hiv-diagnoses geteld, een stijging van 4 procent tegenover 2011. Iets meer dan de helft van de besmettingen werd vastgesteld bij niet-Belgen. een meerderheid binnen die groep blijken vrouwen te zijn, geboren in Sub-Sahara-Afrika. Een realiteit waar je als homo best ook even bij stilstaat.

Een mooie bloem

Ze is 37 en heeft een naam die ze enkel wil prijsgeven aan mensen die ze voor meer dan 100 procent kan vertrouwen. Met welke naam ze dan graag in de krant zou staan? Ze lacht zoals alleen een Afrikaanse dat kan. "Laat het iets moois zijn. Een mooie bloem. Roos, misschien?" Deze vrouw wil alleen onder een schuilnaam in de krant omdat ze nog in de procedure zit voor het aanvragen van verblijfspapieren. Ze heeft dus nog geen papieren, maar wel een hiv-besmetting. En dan is er nog de angst.  Roos is doodsbang voor de dag dat ze zou moeten terugkeren naar haar geboorteland, het land dat ze een kleine drie jaar geleden heeft verlaten. Moest verlaten.

Burkina Faso_0001.jpg

Het verhaal dat ze vertelt is wreed. In Burkina Faso raakte ze met hiv besmet door een volgens haar niet altijd erg monogame echtgenoot. "Toen bleek dat ik hiv-positief was, heeft hij me aan de deur gezet. En niet alleen hij heeft me laten vallen. Ook mijn familie wees me af. Ziet U deze brandwonden? Mijn broer heeft mijn handen en voeten met kokend water overgoten, zodat ik niets meer zou kunnen aanraken en hun gezondheid niet in gevaar kon brengen. Ik was de schande van de familie. De schande van de hele buurt.  Soms werd ik achterna gezetten door de kinderen. 'Sida' riepen ze dan (aids in het Frans, red.) 'Sida, Elle a le sida.' Het was mijn bijnaam geworden. 'Sida."

"Als ik naar Burkina Faso terugkeer, zal het zijn om te sterven. omdat ik er geen medicijnen meer zal krijgen, maar vooral omdat ik er door iedereen zal worden verstoten. Kunt u zich dat voorstellen, door het leven moeten als de schande van de familie, achternagezeten door kinderen die je 'Sida' noemen?"

Tegen stigma's geen medicijn

"Weet u, in Afrika is er, anders dan in België, absoluut geen respect voor honden. Het leven van een hond is er niets waard. Maar honden krijgen er nog altijd meer respect dan mensen met een hiv-besmetting. Zelfs het leven van een kip is er meer waard dan dat van een mens met hiv." Dat ze geen dag te vroeg in België arriveerde, mag blijken uit wat ze vertelt. Tijdens een medisch onderzoek bleek dat Roos naast en door toedoen van een vergevorderde hiv-besmetting ook baarmoederhalskanker had. Van die kanker is ze intussen genezen. Het hiv-virus kan ze onder controle houden met medicatie. Maar tegen stigma's bestaat geen medicijn. "Dat stigma bestaat overal ter wereld. Ook in België. Sinds ik mijn diagnose ken, ben ik twee mensen. Meestal ben ik iemand met angst. Iemand die voor de buitenwereld verborgen houdt dat ze leeft met hiv. Alleen bij mensen die ik volledig vertrouw kan ik vrij spreken. De mensen van Sensoa zijn voor mij als familie. Ik ben ook al een paar keer naar Vhiva geweest, een praatgroep voor vrouwen met hiv in Antwerpen. Die gesprekken doen me altijd geweldig deugd. Iedereen is er gelijk. Je hoeft er niet bang te zijn voor de afwijzing."ITG_black women_0004.jpg

'Dankzij de Belgen leef ik nog'

"Ik ben dit land heel dankbaar. Dankzij de Belgen leef ik nog. Als ik geen kankerbehandeling had gekregen, had ik nog maar een jaar of vier te leven gehad.  Dat wil zeggen dat ik nu nog maar één jaar te leven zou hebben. Maar ik zou de Belgen graag nog iets extra's vragen. Ik weet dat ik er geen recht op heb, maar ik hoop dat ze ergens in hun hart nog een plek hebben voor mensen als ik. Een zieke mens uit een ander land. Ik droom van een plek in deze samenleving. Ik wil werken. Ik wil een familie. Kinderen. Een toekomst. Ik hoop op een dag aan de slag te kunnen als poetsvrouw. Ik ben altijd vrouw aan de haard geweest. Ik kan goed poetsen. Maar om poetsvrouw te worden, moet ik Nederlands kunnen. Als ik bij u kom schoonmaken, moet ik u goed begrijpen. Dus volg ik nu lessen Nederlands." 

ITG_black women_0005.jpg

"Soms wanhoop ik. Sommige dagen zijn nog grijzer dan de lucht vandaag. ik ken vrouwen in mijn situatie die geen hulp meer kregen. Vrouwen die teruggestuurd werden. Het maakt me bang. Doodsbang."

Besmetting reist mee

'Roos' is niet alleen. in de jaren negentig zag je dat er in België steeds meer vrouwen werden geregistreerd als 'hiv-geïnfecteerd'. De vrouwen in kwestie bleken in meerderheid te komen uit Sub-Sahara-Afrika. Een afgelopen woensdag gepresenteerd rapport van het Wetenschappelijk Instituut voor Volksgezondheid bevestigde die intussen al niet meer zo nieuwe werkelijkheid. In totaal werden vorig jaar 1.227 nieuwe hiv-diagnoses geteld, een stijging van 4 procent tegenover 2011. Iets meer dan de helft van de besmettingen werd vastgesteld bij niet-Belgen. een meerderheid binnen die groep blijken vrouwen te zijn, geboren in Sub-Sahara-Afrika.

Transactionele seks

De verklaring is even logisch als wreed. "De getroffen vrouwen zijn afkomstig uit landen waar wel hiv is", zegt Ilse Kint, dokter bij het Instituut voor Tropische Geneeskunde (ITG). "Wij gaan ervan uit dat ongeveer 5 procent van de migranten uit Sub-Sahara-Afrika hiv-besmet is.Bij sommigen reist de besmetting gewoon mee." Weer anderen pikken de besmetting ergens onderweg op. "Vaak was het traject naar België niet evident", vertelt Kints collega Christiana Nöstlinger, psychologe en coördinator van een preventieproject voor Afrikaanse migranten in Vlaanderen. "Seks is in sommige gevallen een middel om hier te geraken. Transactionele seks, noemen wij dat. Seks, in ruil voor een dienst. Als een middel om te overleven."

Wel hiv, geen papieren

Die risicofactor is ook niet meteen verdwenen eens deze vrouwen in België zijn aangekomen. Ilse Kint: "Vandaag worden meer en meer verblijfsvergunningen geweigerd. Het gevolg is dat die mensen in de illegaliteit worden geduwd. Maar die mensen moeten natuurlijk wel op een of andere manier overleven." Een streng asielbeleid biedt volgens haar dan ook geen oplossingen. "Vanochtend had ik nog een besmette Ghanese vrouw op consultatie", legt Kint uit. "Die vrouw zal er alles aan doen om niet te moeten terugkeren naar haar land. Nog liever de illegaliteit in België dan de terugkeer naar een land waar haar medicatie en de veiligheid van haar kind niet gegarandeerd zijn."

leeg_grijs0001a.jpg

Het is een punt waar Kint en Nöstlinger al een aantal jaren voor ijveren. "Het huidige beleid stuurt mensen terug naar landen als Afghanistan, Liberia of Congo. Of die mensen daar medicatie krijgen, is allerminst zeker. In theorie is de gezondheidstoestand een argument in de beoordeling van een dossier. Maar dat argument is vaak erg wankel. Het gebeurt dat wij hier mensen binnen krijgen die bij wijze van spreken bijna dood zijn. Dankzij de huidige medicatie kunnen we die mensen soms in die mate weer oplappen dat ze weer gezond genoeg geacht worden om ze terug te sturen. Terwijl er absoluut geen garantie is dat ze in hun land van herkomst dezelfde behandeling zullen blijven krijgen."

Indirect doodsvonnis

In die zin kan een uitwijzing een indirect doodsvonnis zijn. "Als je niets doet", zegt Ilse Kint, "beland je na gemiddeld zeven tot tien jaar in het aids-stadium. Uiteindelijk word je weerstand zo laag dat eender welke infectie je dood kan betekenen." Aids maakt vandaag vooral in Sub-Sahara-Afrika nog miljoenen doden. In België lijkt de situatie ondertussen onder controle. Vielen er begin jaren negentig jaarlijks nog enkele honderden aidsdoden te betreuren, dan waren het er vorig jaar nog 'maar' 27. Volgens Nöstlinger en Kint zouden het er nog minder kunnen zijn, als het stigma niet zo hardnekkig was blijven leven. ITG_black women_0003.jpg

Dood door stigma

"Onlangs hebben we hier nog een overlijden gehad van een Afrikaanse man. Die man is niet overleden aan aids, maar aan het stigma. Hij wist dat hij hiv-positief was, maar heeft de behandeling op een gegeven moment opgegeven, uit angst voor de reactie van zijn omgeving. Die stigmatisering leeft - helaas - nog sterker in de Afrikaanse gemeenschap in ons land. Daar is ook wèl een logische verklaring voor. De band die ze hebben met hun gemeenschap is vaak erg groot. Als ze die band verliezen, hebben ze niks meer. Helaas geldt dat mechanisme nog sterker voor vrouwen dan voor mannen. Zij kunnen hiv gemakkelijker oplopen dan mannen, maar staan in een zwakkere positie om zich tegen hiv te beschermen, bijvoorbeeld door condoomgebruik."

Dit artikel van Jeroen De Preter verscheen in de De Morgen van 30 november 2013

EXTRA 

Helen_0002.jpgDe situatie van vrouwen met hiv is niet nieuw. In 2008 deden een aantal artsen van het ITG reeds een oproep om er extra aandacht aan te besteden. 

Helen had meer geluk. Maar ook hier blijkt dat mensen uitwijzen de problemen niet oplost, maar erger maakt. Wie papieren krijgt, krijgt hier ook een toekomst.

Met het gespierde uitwijzingsbeleid van Maggy De Block ziet het er niet goed uit voor vrouwen zoals Roos.

 

18:21 | Permalink | Tags: hiv, afrika, vrouwen |  Facebook |

22-11-13

Helen geeft mensen hoop

Helen_0002.jpgHoe zou het nog zijn met Helen Byarugaba? We zagen haar in het VRT-programma Hiv+ en ze doet haar verhaal in onderstaand interview. Lees hoe een vrouw uit Oeganda leeft met hiv.

"Ik ben nog jong" zegt ze lachend als ik naar haar leeftijd vraag. En lachen doet ze vaak tijdens het interview. Helen Namatovu Byarugaba (46) komt uit Mbarara, een stadje in het westen van Oeganda en haar verhaal begint in 2001. Ze woont tegenwoordig in Engeland en ik spreek haar via Skype. Met een Vlaamse tongval vertelt ze over de periode waarin ze haar hiv-diagnose hoorde. 

"Ik werkte bij een internationaal bedrijf en moest voor mijn werk in België zijn. Daar kreeg ik weer last van mijn voet. Een kwaal waar ik toen al tien jaar last van had en regelmatig aan geopereerd moest worden." Ze bezoekt een kliniek in Brussel en drie weken later krijgt ze een telefoontje van de arts die haar behandelt. Er is een probleem, of ze nog een keer langs wil komen. In het ziekenhuis vertelt hij haar dat ze hiv heeft. Ze reageert vol ongeloof. "Ik ben getrouwd in 1993. Voordat je kunt trouwen in Oeganda moet je een hiv-test doen. Wij waren beiden negatief. En als je zwanger raakt, moet je nog een test doen. Dus toen ik zwanger werd, liet ik me weer testen en weer was het negatief. Als je bevalt, moet je ook weer een test doen om er zeker van te zijn dat je kind geen hiv heeft. Weer negatief." Niet lang daarna overlijdt haar man na een ongeval en Helen zegt dat ze sindsdien geen seksueel contact meer heeft gehad. "Ik had dus geen enkele reden om te denken dat ik hiv zou hebben, daarom vroeg ik de dokter moe nog een keer te testen." Ook deze test komt positief terug, maar Helen kan en wil het nog steeds niet geloven.

Helen_0003a.jpgGoed fout

"Ik belde een goede vriendin van mij in Oeganda die dokter is. Mirjam kent mijn geschiedenis en geloofde ook niet dat ik hiv-positief kon zijn. Ze vroeg me waarom de dokter mij op hiv had getest zonder dit te overleggen. 'Is het omdat je uit Oeganda komt? Denkt hij dat iedereen in Afrika hiv heeft? Hij moet je opnieuw testen! En als hij de uitslag heeft, moeten jullie mij bellen.' Die dag zat ze in de kamer met de arts die aan de telefoon is met haar vriendin. "De taal van dokters kende ik niet en ik hoorde ze praten over CD4 en viral load. Toen kreeg ik Mirjam zelf aan de telefoon."

Mirjam bevestigt wat de dokter al eerder tegen haar had gezegd. Helen heeft hiv en, omdat haar waarden zo slecht zijn, waarschijnlijk al lang. "De dokter zat natuurlijk fout door mij zonder mijn toestemming te testen, maar ik noem het een goede fout. Ik was nooit ziek en had mezelf waarschijnlijk nooit zelf laten testen. Door de fout van de arts kwam ik erachter dat al al heel lang hiv heb en dat het hoog tijd was om behandeld te worden."Als ze het niet via seks heeft gekregen, hoe denkt Helen dan dat ze geïnfecteerd is geraakt? "Dat vroeg ik de arts ook. Hij had zelf in Afrika gewerkt en wist dat de verpleegsters daar regelmatig hetzelfde materiaal gebruiken voor verzorging van wonden zonder goed te steriliseren. Hij denkt dat ik waarschijnlijk hiv heb opgelopen tijdens één van de operaties aan mijn voet."

Nog overstuur van het gesprek met Mirjam en de dokter, besluit ze haar vrienden in te lichten. "Ik heb onmiddellijk aan iedereen in mijn adressenbestand een bericht gestuurd dat ik hiv heb en of zij alsjeblieft voor mij willen bidden. Ik kreeg meteen mijn zus aan de telefoon. 'Helen, ik zie dat je aan iedereen die mail hebt gestuurd... Hoe kun je dit doen? Ik weet dat het je vrienden zijn, maar niet iedereen hoeft het te weten. "Gelukkig heeft tot op de dag van vandaag niemand mij veroordeeld. Ik besloot het mijn ouders nog niet te vertellen. Die zouden van de shock een hartaanval krijgen."

Helen_lintjes_0001.jpg

Helen heeft ook een zoon, die zeven was ten tijde van haar hiv-diagnose. Ze had hem bij haar ouders achtergelaten toen zij naar België vertrok. "Ook hem heb ik het toen nog niet verteld. Hij was nog te jong om het allemaal te kunnen begrijpen."

Dakloos

Mirjam vertelt haar dat de hiv-medicatie in Oeganda niet altijd voorradig is. Bovendien is de weerstand van Helen zo verslechterd dat ze meer kans heeft op andere infectueuze ziektes, die fataal kunnen zijn. Helen moet kiezen: of terug naar Oeganda gaan en uiteindelijk overlijden aan de gevolgen van aids, of in België blijven en haar familie in Oeganda verlaten. Het is de moeilijkste keuze die ze ooit heeft moeten maken. Ze kiest ervoor om in België te blijven: "Ik heb Tumukunde gezegd dat ik hem misschien niet meer zou zien voor vijf jaar. Maar als we elkaar weer zouden zien, dan zou ik hem vertellen waarom." Na een paar maanden is haar geld er doorheen en Helen belandt op straat. Overdag gaat ze vaak naar de bibliotheek en 's avonds gaat ze naar het Centraal Station om de nacht door te brengen. Ze zoekt naar een hiv-organisatie die haar zou kunnen helpen en komt uiteindelijk bij Sensoa in Antwerpen terecht. Binnen drie dagen vinden de mensen van deze organisatie een opvangplek voor haar. Als ze even later haar eigen studio betrekt, wordt Antwerpen haar thuisbasis. 

Helen_hiv-plus_0001.jpg

Ze leert Nederlands en gaat aan de slag bij het Instituut voor Tropische Geneeskunde, waar ze op een gegeven moment wordt benaderd door de VRT. Die willen een programma maken over mensen met hiv en vragen haar of ze wil meewerken. "Ik moest er goed over nadenken. Je gaat toch de publiciteit in en ik had mijn zoon, die inmiddels dertien was, nog steeds niet verteld dat ik hiv heb. Aan de andere kant leek het me ook belangrijk om andere mensen met hiv een steuntje in de rug te geven."

Moedig

Helen_zoon_0002.jpg

Ze haalt Tumukundu (foto) naar Antwerpen en de eerste vraag die hij haar stelt wanneer ze elkaar na vijf jaar weer zien, is waarom zij hem al die tijd heeft achtergelaten. Helen zucht diep als ze hieraan terugdenkt. Het duurt nog een week voordat ze de moed bij elkaar heeft geschraapt om het hem te vertellen. "We waren samen een tv-film aan het kijken over een moeder die kanker had. Iedereen in het dorp waar ze woonde wist ervan, behalve haar kinderen. Mijn zoon zei dat hij niet begreep waarom ze het haar kinderen nog niet had verteld. Ik vroeg hem of hij het wilde weten als ik een dodelijke ziekte had. Ja, natuurlijk wilde hij dat weten. 'Als ik weet dat jij ziekt bent, kan ik nog voor je zorgen.' Toen zei ik dat ik hiv-positief ben. Eerst wilde hij het niet geloven, maar toen het eenmaal bij hem was doorgedrongen, had hij veel vragen. Ik vertelde hem over het tv-programma over hiv waaraan ik wilde meewerken. Hij zei: 'Je bent en blijft mijn moeder. Als jij dit wilt, moet je het doen."

Helen_vader_0001.jpgTerug naar Oeganda

Voor het tv-programma gaat ze weer naar Oeganda. Eenmaal daar besluit ze het haar ouders (op de foto: haar vader) ook te vertellen. "Ze waren bezorgd, zoals zoveel ouders dat zijn wanneer ze horen dat hun kind hiv heeft. Maar ze vonden het ook moedig van mij om mee te werken aan het programma. Ze kennen veel mensen uit ons dorp die overleden zijn aan aids, maar daar wordt er niet over gesproken."

Helen krijgt veel positieve reacties op het programma. De enige negatieve reacties komen van mensen uit de migrantengemeenschap in België. "Zij vonden het stigmatiserend dat ik er als zwarte vrouw aan had meegewerkt. Mensen zouden kunnen denken: ze is zwart en heeft hiv... zie je wel."

Naar Engeland

Inmiddels woont en werkt Helen in Engeland. "Ik zocht geen nieuwe job, maar ik zat een keer te googelen op 'hiv-job' en vulde voor de grap wat sollicitaties in. Een tijdje later krijg ik een mail met de vraag of ik nog steeds geïnteresseerd ben in de baan. "Eerst dacht ik dat het spam was. Later dacht ik: maar hoe weten die mensen dat in in het hiv-veld werk?" Ze besluit terug te bellen en wordt uitgenodigd voor een gesprek, waarna ze de baan krijgt aangeboden, bij het Brunswick Centre in Huddersfield, West-Yorkshire. "Ik heb hier twee taken. De ene is gericht op het ondersteunen van mensen het hiv. Ik motiveer ze en geef ze hoop. De andere is voorlichting geven aan Afrikaanse minderheden. Ik vind het jammer dat er mensen zijn die te laat hun hiv-diagnose weten. Iedereen moet zich laten testen. Als je hiv hebt dan kun je hiervoor worden behandeld. Het voorlichten van mensen over hiv geeft mij troost omdat iemand niet hetzelfde hoeft mee te maken als ik."

Mist ze België niet? "Zeker wel! Het was nooit mijn bedoeling naar een vreemd land te gaan. En toch kwam ik in Antwerpen terecht en nu hier in Engeland. Ik ken hier nog weinig mensen en als ik thuis ben wachten mijn drie vrienden op mij: mijn bed, televisie en computer. Als ik in Antwerpen op straat loop, kom ik regelmatig bekenden tegen en we zwaaien tegen elkaar. 

Helen_Gorgeous_0001.jpgDat mis ik vooral: de bekenden en vrienden die in België wonen. Bij ons in Oeganda zeggen ze dat een kind die nergens heengaat, denkt dat thuis beter is, maar nu ik in Engeland ben weet ik zeker dat mijn thuis in België beter is.

Dit interview verscheen in Hello Gorgeous.


EXTRA

Helen is één van die vele Afrikanen die om een of andere reden in België terechtkomen en besmet zijn met hiv. Het is dan ook schandalig dat het OCMW van Antwerpen aan sommige van die patiënten gewoon medicatie weigert. Het Roze Huis reageerde toen dit nieuws bekend werd: "Dringende medische hulp is een mensenrecht en solidariteit met mensen die seropositief zijn is voor onze beweging van fundamenteel belang. Daarenboven blijkt dat wie geen behandeling volgt, het virus makkelijker doorgeeft, wat dit ook een zaak van volksgezondheid maakt."

Kenny Van Quickenberghe0001a.jpgKenny Van Quickenberghe, die ook meewerkte aan het VRT-programma Hiv+ plus, is ook actief in de vakbond. Ik kwam hem tegen op een studiedag over hiv van de socialistische bediendenvakbond BBTK. 

Hiv+ werd genomineerd voor de homofolieprijs 2011 van çavaria.

18:57 | Permalink | Tags: hiv, afrika, vrouwen |  Facebook |

20-08-12

Vrouwen over seksisme

Household_556605_.jpg

Sofie Peeters heeft met haar documentaire 'Femme de la rue' het seksisme opnieuw sexy gemaakt. Toch is niet iedereen tevreden. Sharia4Belgium noemde haar een hoer en het Vlaams Belang is wanhopig op zoek naar vrouwen met ballen.

household_Sofie Peeters0001.jpgOp de vraag van Humo of het gescheld van Sharia4Belgium haar raakt antwoordt ze zuchtend: "Ga je die mensen echt aandacht geven? Alle vier? (zwijgt)" Eindelijk iemand die volwassen reageert op dit clubje. Ik betrap nogal met mensen erop dat ze naar Sharia4Belgium zitten te kijken als konijnen naar een lichtbak. Lees: hun TV- en computerscherm. Het is dankzij die konijnen dat ze zoveel aandacht krijgen. Ali Salmi reageerde fel na het incident en op de manier waarop Sharia4Belgium in de media: "Drie Mechelse Marokkanen hebben deze dagen dat dan ook erg duidelijk gedaan. Ze zijn het beu dat deze marginale groep hun gemeenschap steeds maar weer in een slecht daglicht stelt.  Ze vinden het jammer dat 'dé' pers zoveel aandacht geeft aan deze 'clowns, en benadrukken hun bruggenbouwend werk."

Maar ik zou hier vrouwen aan het woord laten. 

Seksisme is veel méér dan onbetamelijk gedrag op straat. Elisabeth Mertens (PVDA) brengt in herinnering wat in de jaren '80 van vorige eeuw gebeurde tijdens het bewind van de conservatieve president Ronald Reagan: "Paul Weyrich, goeroe van Ronald Reagan, lanceerde uiterst gewelddadige aanvallen op de rechten van de vrouw en organiseerde hierover uitgebreide campagnes en debatprogramma’s op de universiteiten om de jonge intellectuelen naar dit beeld te boetseren. De regeringen van Reagan en Bush waren heel sterk doordrongen van deze “backlashideologie”, dat wil zeggen:  de strategie van weerwraak tegen de feministische overwinningen."

Vrouwen en Seksisme_quotes0001_70procent.jpgVrouwen als arbeidsreserve

Het bleef niet bij debatten. In 1981 verkondigde de Heritage Foundation, opgericht door Weyrich, dat “vrouwenwerk een gevaar betekent voor het dalen van de lonen van mannen”. Nog in 1981 zette nieuw rechts zijn politieke programma op papier, de Family Protection Act, die alle wettelijke verworvenheden van de vrouwenbeweging ter discussie stelde: gemengd werken en gemengde sportactiviteiten moesten worden afgeschaft; meisjes moesten leren dat hun enige toekomst ligt in het huwelijk en het moederschap; wetten die mishandelde vrouwen beschermden moesten worden ingetrokken; abortus verboden, zelfs als het leven van de vrouw in gevaar is; informatiecentra voor anticonceptie, abortus en echtscheiding kregen geen subsidies meer; de wet op gelijke lonen moest afgeschaft; fiscale voordelen moesten gehuwde vrouwen aanzetten thuis te blijven.

Household_Mother_daughter.jpg


Elisabeth Mertens:
 "Economisch gezien vormen vrouwen een reserve aan arbeidskrachten voor de arbeidsmarkt. Als het crisis is, worden ze naar huis gestuurd." Zijn vrouwen thuis veiliger voor seksisme en geweld? Mertens spreekt dat tegen: "Maar het is juist thuis dat vrouwen het meest in gevaar zijn en het slachtoffer zijn van huiselijk geweld, van verkrachting, van seksueel misbruik en incest… Een op de vijf vrouwen ondergaat fysiek, psychologisch en/of economisch geweld, en het komt voor in alle sociale klassen."

Vlaams Belang niet tevreden

seksisme,vrouwen,moslim

De documentaire (foto) van Sofie Peeters  werd ook met belangstelling bekeken door de top van het Vlaams Belang. Op het eerste zicht handig campagnemateriaal: allochtonen die zich misdragen tegenover vrouwen? Dat past toch volledig in hun politiek programma?  Sofie had haar documentaire echter niet zo bedoeld en dat wou ze wel heel duidelijk maken. Terwijl het VB blijft herhalen: "Cultuur en religie, daar gaat het om." zegt Sofie: "Het is méér dan een culturele kwestie. Een heel complexe zaak, een mix van factoren: sociale achterstelling, gebrek aan opvoeding, gebrek aan respect voor vrouwen, frustratie, verveling, werkloosheid. Onderschat het niet: mannen die niks omhanden hebben omdat ze van de rest van de samenleving afgesloten zijn. Wij zijn daar, als vrouwen, het eerste slachtoffer van. In de Anneessenswijk hebben ze ooit, om de buurt te verfraaien, bloembakken opgehangen. Die bakken hebben niet lang standgehouden: sommige waren al na een paar dagen kapotgesjot, uit diepgewortelde frustratie. Die frustratie los je niet op met een handvol bloemetjes, zo eenvoudig werkt het helaas niet. Het is een socio-economisch én cultureel probleem."

"de lafheid van sommige vrouwen"

household_feminist_Men against violence.jpgHet zit het Vlaams Belang hoog dat ze geen garen kunnen spinnen de film van Sofie Peeters. Op de partijwebsite vind je drie artikels waarin geprobeerd wordt er toch een VB-draai aan te geven. Vrouwen die de partijlijn niet volgen krijgen er flink van langs. In Vrouwen mét of zonder ballen: "Onze verontschuldigingen voor een taalgebruik dat je hier doorgaans niet zal aantreffen, maar het zijn wel de enige woorden die passen bij de lafheid die sommige vrouwen - vaak zelfverklaarde ‘feministes’ - tentoon spreiden in het oplaaiende debat over allochtoon seksisme in de multiculturele wijken van Brussel en andere steden. De domheid, blindheid of naïviteit van sommige vrouwen is zo mogelijk nog erger dan de intimidatie van hitsige allochtonen…"  In Taboe doorbroken? Hm? probeert het VB "wat naïeve en domme reacties van enkele vrouwen te weerleggen. (...) Het lijkt er eerder op dat het grote taboe angstvallig overeind moet gehouden worden: de onmiskenbare link met cultuur en religie." Bestond de jury op de RITS-filmschool die de film van Sofie moest beoordelen uit moslims?  Ze kreeg 14 op 20. waarop de Humojournalist opmerkt dat dit weinig is. Sofie: "Sommige mensen in de jury waren lyrisch, anderen zagen het probleem niet, zeiden ze. Vooral toen ik het onderwerp voorstelde, stuitte ik op weerstand. Iemand zei: 'is dàt een film waard?' De vraag kwam van een man die meteen ook vroeg: "Hoe loop jij daar ook gekleed in die achterstandswijken van Brussel?"  Waarop Sofie antwoordde: "In elk geval: niet in mijn bikini".

Household_pink.jpgMannen met of zonder macht

Seksisme is helemaal niet gebonden aan cultuur of religie. Dat wordt bevestigd door de vrouwen die in Humo (Het VB is behoorlijk pissed over dat artikel)  hun ervaringen vertellen.  Zuhal Demir (kamerlid voor NVA): "Het is in de eerste plaats een machoprobleem: het gaat over haantjes die vrouwen als makkelijk te domineren poppetjes beschouwen. Het is een algemeen probleem, maar we mogen onze kop niet in het zand steken: bij een deel van de allochtone gemeenschap is het probleem groter dan in de rest van de samenleving". Yamila Idrissi (SP.A): "Macht, daar gaat seksuele intimidatie over. Macht op het werk, macht op straat. Het zijn oermechanismen." Ans Persoons (columniste) voegt daar aan toe: "In de kantoren gaat het dan over bazen met macht, en op straat over jongens en mannen met te weinig macht." Ingrid van Hollaback!, een internationale beweging tegen seksisme op straat - zegt in Humo: "Vrouwen hebben lang gevochten voor gelijkwaardigheid en iedereen doet alsof die bereikt is, maar wij stuitten élke dag op ongelijkheid. Want het gebeurt niet alleen in de Anneessenswijk. ik woon nu achter het Vlaams Parlement en daar krijg ik opmerkingen van mannen in maatpak. We krijgen bij Hollaback! ook verhalen van meisjes uit Elsene die worden belaagd door Belgische studenten".

Household_Sexism to sell309396_.jpgWesterse Waarden

Er beweegt trouwens meer dan we soms vermoeden. Yamila Idrissi: "Ik ken een groep gekleurde vrouwen die elke eerste donderdag van de maand in zo'n mannencafé gaan zitten, zonder uit te dagen, en zonder een discussie aan  te gaan. Ze drinken daar gewoon hun thee en ze houden er hun tettersessie - kortom, ze eisen hun plek op. De focus ligt nu wel op Vlaamse vrouwen, maar vooral de Marokkaanse en Turkse vrouwen hebben er last van. Alleen zijn die nog niet zo mondig dat ze protesteren".

Zuhal Demir: "Daarnaast mogen we onze westerse waarden ook maar eens onder de loep nemen. Moet ik het bijvoorbeeld normaal vinden dat het in de reclame wemelt van de halfnaakte vrouwen? Niet dat ik daar iets op tegen heb - ik ben verre van preuts. Maar als ze een mannenkostuum of een sofa aanprijst, vraag ik me toch af wat het verband is."

Bron: Humo 7 augustus 2012 en PVDA-website.

21:32 | Permalink | Tags: seksisme, vrouwen, moslim |  Facebook |

06-08-12

Seksisme: dit is Belgisch

Femme de la Rue_0001.jpg

België heeft het seksisme ontdekt.  Het werd teruggevonden op straat in Brussel. Dat werd tijd. In de jaren '60 van vorige eeuw werden door feministes al BH's verbrand uit protest tegen de onderdrukking van de vrouw. Maar het ene seksisme is blijkbaar het andere niet.

Eind 2010 werd het woord 'tentsletje' uitgeroepen tot woord van het jaar. Een tentsletje is een meisje dat op een camping (van een muziekfestival) aan de ingang van haar tentje zit te wachten om mannen/jongens seksueel van dienst te zijn. Een treffender voorbeeld van seksisme kan je moeilijker vinden. Het Vrouwen Overlegcomité (VOK) reageerde: "VRT en Van Dale hadden het woord gewoon niet in de shortlist moeten zetten, De verkiezing van tentsletje maakt seksisme sexy en biedt een uitgelezen excuus om zonder schroom nog eens sletten te gebruiken om vrouwen met wisselende seksuele partners te labelen. Dat een seksistische term voorkomt op de shortlist voor de verkiezing van het woord van het jaar 2010 is onaanvaardbaar.”  De verontwaardiging van het VOK vond weinig weerklank, ook niet in de LGBT-beweging. Toen ik aan Pinkwave voorstelde om iemand van het VOK in hun radioprogramma uit te nodigen werd dat afgewezen. Een medewerker zou zelfs verklaard hebben dat hij met 'die trutten van het VOK' niets wou te maken hebben.

Seksisme_Patrick Dewael0001.jpgGevaarlijk en ongevaarlijk seksisme?

Moest het fenomeen zich eerst in onze hoofdstad voordoen vooraleer aan de alarmbel getrokken werd? Ook dat volstond niet. Tenminste toch niet toen Patrick Dewael zich aan seksisme vergreep. Niet in een Brusselse volkswijk, maar in het heilige der heiligen van de democratie en onze westerse waarden: het parlement. In december 2009 zei kamervoorzitter Patrick Dewael tegen kamerlid Katrien Partyka – die op haar knieën met een mannelijke collega snel iets overlegde –  “Mevrouw Partyka, het is goed dat u af en toe op de knieën ligt, maar ik zou dat toch voor een andere gelegenheid voorbehouden.” Ook dat zorgde niet voor een rel. Er werd wat smalend over gedaan in een 'jongens onder mekaar'-sfeertje. Blijkbaar niet zo belangrijk, dat seksisme.

Hét 'gevaarlijke' seksisme werd ontdekt toen Sofie Peeters het welletjes vond en een film maakte over de opmerkingen en voorstellen die jonge vrouwen in sommige delen van Brussel moeten ondergaan. Nu werd seksisme plots heel belangrijk wat de daders waren 'allochtonen'. Debatten, opiniestukken en scheldpartijen op facebook volgende elkaar op. 

"Café's met enkel mannen"

Je las de gekste dingen. Zo maakte iemand zich druk over  "het feit dat er in onze grootsteden na méér dan vijftig jaar opnieuw café’s opduiken waarin enkel mannen zitten" Die meneer heeft echt wel niet veel van Brussel gezien. Sedert jaar en dag bestaan er café's waar enkel mannen komen. De vrouwen die er worden toegelaten zijn daar enkel om die mannen seksueel te bevredigen. Die café's noemen we bordelen. Iemand anders riep: "Wanneer cultuur of religie in strijd komen met de fundamentele mensenrechten zoals absolute gelijkheid tussen man en vrouw dan is het onbetwistbaar dat de cultuur en religie maar moet wijken!"   Het Vlaams Belang zette de puntjes op de i: “Seksisme heeft geen kleur”, schreeuwt ze in Het Laatste Nieuws. Alsof wij zouden beweren dat het iets met ‘kleur’ te maken heeft. Wat een geniepige verdraaiing en vervuiling van het debat. Cultuur en religie, daar gaat het om." De moderne vorm van racisme, waar het Vlaams Belang weer volop mee uitpakt, heeft dus niet zoveel meer met kleur te maken.

Seksisme en homofobie zijn vormen van geweld0001.jpg

Drieluik

Ik zie seksisme, homofobie en racisme als een drieluik van discriminaties. Het is nutteloos en zelfs schadelijk om de strijd tegen deze drie fenomenen apart te voeren. Slogans zoals "Seksisme en homofobie zijn vormen van geweld" zijn niet volledig. De problemen met homofobie en seksisme losmaken van het racisme effent de weg voor politiek misbruik van onze beweging.

Toen ik mij documenteerde voor het schrijven van dit artikel kwam ik onderstaand opiniestuk van Sophie Withaeckx tegen. Ik heb daar - behalve wat hierboven staat - niets meer aan toe te voegen. Het is de beste samenvatting van het debat dat ik tegenkwam. De tussentitels zijn van mij.

Seksisme en de gelijk(waardig)heid van de vrouw

Sophie Withaeckx

Femme de la Rue_montage0003.jpg

De ophef over de documentaire (zie foto's hierboven) van Sofie Peeters is nog niet afgelopen: een eindeloze stroom columns en commentaren volgde al, en de politiek is er ongemeen snel bij door het opstellen  van een ad-hoc wetgeving en de oprichting van een commissie die het probleem “seksisme” moet aanpakken. Het gedrag van de gefilmde mannen wordt beschouwd als een aanslag op de waardigheid van de vrouw, en als een ondergraving van de centrale waarde van gelijkheid tussen man en vrouw. Als feministen zouden we onverdeeld blij moeten zijn met de plotse aandacht voor een probleem dat er jarenlang geen was. Inderdaad, als vrouwen willen we graag de kleren dragen die we leuk vinden, en op straat lopen zonder uitgemaakt te worden voor slet. Sofie Peeters heeft mooi aangetoond dat dergelijke aantijgingen, die je als vrouw over je heen krijgt, vernederend, beledigend en gewoonweg onaanvaardbaar zijn. Wat dat betreft, kunnen we haar hartelijk danken om dit probleem in beeld te brengen en op de agenda te zetten.Seksisme_quote003.jpg

Niettemin  voel ik me ook al enkele dagen ongemakkelijk bij deze berichtgeving.

Reeds uitgebreid aangehaald is het feit dat het weerom om een welbepaald soort seksisme gaat dat volop in de schijnwerpers wordt gezet: het gedrag van (sommige) allochtone jongens en mannen. Sofie Peeters zelf doet haar uiterste best om dit thema genuanceerd te brengen, en benadrukt dat het slechts om een problematische minderheid van allochtone mannen gaat, niet te veralgemenen naar alle allochtone mannen dus, en zeker niet te begrijpen als uiting van cultuur of religie.

Seksisme van de machtelozen

Sandwich_1015030166.jpgEen louter sociaal-economische verklaring, vanuit de achterstelling en frustratie van deze mannen, lijkt me anderzijds ook niet helemaal bevredigend. Zeker is dit een factor die een rol speelt als we dergelijke uitingen van seksisme willen begrijpen, maar als verklaring voldoet dit zeker niet: seksisme is een ideologie, een houding die door sommigen gebruikt wordt om de eigen status van superieure mannelijkheid te bevestigen door uit te gaan van de minderwaardigheid van vrouwen, een houding die klasse en afkomst overstijgt, en waarvoor daders bijgevolg nog altijd persoonlijke verantwoordelijkheid dragen. Seksisme vinden we immers in alle geledingen van de samenleving terug, maar neemt simpelweg verschillende uitingsvormen aan naargelang klasse, afkomst en socioculturele achtergrond. Vanuit dit opzicht is het seksisme van mannen die zich op de laagste trede van de maatschappelijke ladder bevinden en dat zich uit in fluiten en beledigen, weliswaar irriterend en vernederend, het is tegelijkertijd ook het seksisme van machtelozen: hoe onwenselijk ook, de gevolgen voor de slachtoffers blijven nog redelijk binnen de perken.

Feminisme is een vies woord geworden

Anders ligt het bij het seksisme van mannen met macht, en dat zijn vooralsnog eerder witte mannen uit de middenklasse, mannen die beschikken over geld, invloed, en een sociaal netwerk dat hen de hand boven het hoofd houdt. Uit hoofde van hun positie slagen dergelijke mannen erin om ongestoord en jarenlang vrouwelijke werknemers te misbruiken en vernederen, vrouwen wiens klachten kunnen leiden tot hun materiële en sociale degradatie en die er bijgevolg liever het zwijgen toe doen. Geen boetes of gevangenisstraffen voor hen: DSKghysen_van den driesche0001.jpg loopt nog vrolijk rond in Frankrijk,Jos Ghysen geniet van een welverdiende oude dag, en Pol Vanden Driessche krijgt simpelweg een nieuw baantje bij de NVA. Slachtoffers krijgen nog steeds het verwijt dat ze het zelf gezocht of uitgelokt hebben, dat ze niet eerder gereageerd hebben en als ze niet opletten, krijgen ze nog een proces wegens laster en eerroof aangesmeerd. Nee, dàt debat ging niet over gelijkwaardigheid van de vrouw, blijkbaar worden onze democratische waarden niet aangetast door DSK en consorten. Ook is de ene vorm van seksisme blijkbaar de andere niet: de echte hoeren mogen als koopwaar worden uitgestald in de etalages van de Aarschotstraat, en als je een Suzuki wil gaan kopen op het autosalon, moet je eerst de stoeipoezen van de motorkap vegen en masturberende mannen uit de auto schoppen. Feminisme is een vies woord geworden en gelijkwaardigheid is blijkbaar geen issue meer als vrouwen er zélf voor kiezen om hun lichaam ten gelde te maken.

boerka_prostitutie0003.jpgAnderzijds staat deze golf van verontwaardiging m.b.t. seksisme in schril contrast met de lichtvaardigheid waarmee nog steeds met racisme wordt omgegaan. Toen Hans Van Themsche enkele jaren geleden met enkele welgemikte schoten een gesluierde vrouw, een zwarte vrouw en een witte kleuter met teveel affectie voor deze laatste neer maaide, werd ettelijke weken een debat gevoerd of het wel gepast was om deze moorden als “racistisch” te bestempelen.

Rust- en ziekenhuizen

Het zoveelste bewijs van discriminatie in de uitzendsector wordt met niet meer dan gefronste wenkbrauwen onthaald: “de sector zal zichzelf wel reguleren”. Hier geen boetes of onderzoekscommissies, en praktijktests voor discriminatie zijn er nog steeds niet. Steeds meer vrouwelijke migranten – sommigen wiens universitaire diploma niet erkend worden in België – werken als verzorgende in rust- en ziekenhuizen, waar ze dagelijks te maken krijgen met zowel racistische als seksistische uitlatingen, met bejaarden en zieken die niet door zwarten willen aangeraakt worden, of die juist menen dat ze zich bij zwarte vrouwen net iets meer kunnen permitteren. 

Seksisme_verpleegster0001.jpg

De nieuwe wetgeving m.b.t. gezinshereniging is ronduit discriminerend voor vrouwelijke migranten: aangezien vrouwen meer tewerkgesteld worden in laaggeschoolde, ondergewaardeerde en halftijdse jobs om de eisen van gezin en werk te kunnen verenigen, is het voor hen veel moeilijker dan voor mannen om aan te tonen dat ze in vijf jaar 468 dagen voltijds gewerkt hebben. Waar het beperken van de immigratie vooropstaat, is de gelijkheid van de vrouw plots niet meer zo belangrijk.

Nultolerantie op racisme?

Is dat dan geen aantasting van de menselijke waardigheid, staat in deze gevallen de gelijkheid van man en vrouw niet op het spel? Deze vrouwen maken geen documentaires, ze worden niet uitgenodigd in Terzake, en het onrecht dat hen wordt aangedaan leidt niet tot de roep naar “een nultolerantie op racisme”.  Hun problemen worden niet gehoord of gezien, en ze bestaan bijgevolg niet. Als je bovendien maar voldoende herhaalt dat het probleem bij de allochtonen zelf ligt – “Afrikanen zijn nu eenmaal lui, moslims zijn toch potentiële terroristen” – wordt discriminatie en uitsluiting geen kwestie van institutionele ongelijkheid, maar een kwestie van individuele verantwoordelijkheid: “ze moeten maar wat harder hun best doen”.

Kruispuntdenken

Dus ja, Sofie Peeters heeft het volste recht om het onrecht dat haar wordt aangedaan te filmen, en media en politici hebben de plicht om hierop te reageren met verontwaardiging en concrete maatregelen. Feministen hameren er echter al jaren op dat seksisme en racisme allebei systematische vormen van ongelijkheid zijn, die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, en sàmen moeten aangepakt worden vooraleer we een “gelijke” maatschappij kunnen realiseren. 

Seksisme_66573_15044878.jpg

Kruispuntdenken dus: nagaan hoe en waarom seksisme zich voor verschillende mensen op verschillende manieren uit, en hoe onze posities op de sociale assen van gender, afkomst en klasse ons meer of minder kwetsbaar maken voor vormen van discriminatie en uitsluiting. Bovenal houdt een echte bekommernis voor gelijkwaardigheid in dat élke vrouw een stem krijgt, en dat élke vorm van discriminatie leidt tot eenzelfde golf van verontwaardiging. Laten we dus hopen dat dit inzicht eindelijk ook doordringt op politiek niveau, en misschien ondertussen nog eens herhalen dat België echt wel een volwaardige opleiding genderstudies nodig heeft…

 Bron: Feministische blog

Lees ook: 

Marokkaanse Mechelaars zetten zich af tegen negativisme en polarisatie


Jommeke en de Tentsletjes 

Seksisme: Het is allemaal zo erg niet… of toch?

 

 


 

vrouwen,vlaams belang,brussel,seksisme

 

 

 

 

 

 

 


vrouwen,vlaams belang,brussel,seksisme

vrouwen,vlaams belang,brussel,seksisme


19-06-12

Gepest? Uitgelachen? Vernederd?

transgender,vrouwen

Je kan het allemaal kwijt en het is ook nuttig voor de wetenschap. Enige voorwaarde: je bent Transgender, Travestiet, Transseksueel, Drag queen of king, Androgyn of Bigender. Dr. Joz Motmans (foto) luistert.

Het gaat over een onderzoek naar het welbevinden van bovenstaande groepen mensen. Ga naar www.steunpuntgelijkekansen.be/transonderzoek. Je kan het enquêteformulier afdrukken, bestellen of online invullen. Invullen duurt maximum 30 minuten en is volledig anoniem. De vragenlijst is ook beschikbaar in het Frans: www.steunpuntgelijkekansen.be/recherchetrans. Je hebt de tijd tot tot eind augustus 2012.

Je krijgt vragen zoals...

Is het leven als trans geweldig? Of ervaar je toch geweld? 

Werd je al eens uitgescholden? Bespot?

Gepest? Uitgelachen? Vernederd?

Ben je als trans al eens bestolen? Aangerand? Klop gehad?

Of heb je net helemaal geen problemen? 

En loopt alles bij jou wonderwel?

Meer informatie nodig? Contacteer Dr. Joz Motmans, Steunpunt Gelijkekansenbeleid, Lange Nieuwstraat 55, 2000 Antwerpen

+32 3 2655961. Mail: joz.motmans@ua.ac.be 

23:17 | Permalink | Tags: transgender, vrouwen |  Facebook |